I SA/Ke 525/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia odrzucić skargę. E. J. (dalej zwana "skarżącą") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa. Stosownie do art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Do pism wszczynających postępowanie przed sądem pierwszej instancji należy m.in. skarga. W związku z tym niepodanie w jej treści wartości przedmiotu zaskarżenia (w sytuacji gdy od wartości tej zależy wysokość opłaty) stanowi brak formalny skargi. Jeżeli skarga dotknięta jest brakami formalnymi, nie może otrzymać prawidłowego biegu. Powoduje to konieczność wezwania strony do uzupełnienia tych braków na podstawie art. 49 § 1 ustawy p.p.s.a. Nieuczynienie zadość powyższemu wezwaniu powoduje natomiast odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie skarżąca w treści skargi nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 grudnia 2014 r. wezwano ją pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Powyższe wezwanie Sąd uznał za doręczne, mimo że skarżąca faktycznie go nie odebrała, a przesyłkę zwrócono nadawcy. Z przepisów art. 73 § 1 - 4 ustawy p.p.s.a. wynika bowiem, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 tej ustawy (a zatem do rąk własnych adresata, dorosłemu domownikowi, administracji domu, dozorcy lub osobie upoważnionej do odbioru pism w miejscu pracy adresata), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie odpowiedniego zawiadomienia. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w w/w siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W przypadku jednak gdy w okresie czternastu dni, na jaki zostało złożone pismo w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, przesyłka nie zostanie odebrana przez adresata, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od dnia pierwszej awizacji. W niniejszej sprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. dokonano pierwszego zawiadomienia skarżącej o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. W terminie siedmiu dni od tego dnia pismo nie zostało jednak odebrane, co spowodowało, że dokonano powtórnej awizacji w dniu 23 grudnia 2014 r. Mimo tego, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nadal pozostało nieodebrane. Należało zatem uznać, jak nakazuje art. 73 § 4 ustawy p.p.s.a., że doręczenie pisma skarżącej nastąpiło w dniu 29 grudnia 2014 r. Wówczas bowiem upływał czternastodniowy termin liczony od dnia pierwszej awizacji. Skoro mimo wystąpienia skutku doręczenia ww. wezwania, skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi i nie wskazała jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia, to wniesiona przez nią skarga – w myśl wyżej już przytoczonych przepisów prawa – powinna zostać odrzucona. Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.