I SA/Ke 525/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (ARiMR, Agencja), decyzją z [...] roku, nr [...]utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. Nr [..]z [...] o ustaleniu A.Z. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 2148,80 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z 8 maja 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał A.Z. płatność rolnośrodowiskową w kwocie 2898,20 zł z tytułu realizacji wariantów rolnictwa ekologicznego: 2.1 – uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) w kwocie 2148,80 zł (do powierzchni 2,72 ha), 2.9 – uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem-zgodności) w kwocie 554,40 zł (do powierzchni 0,36 ha), 2.5 - uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności) w kwocie 195 zł (do powierzchni 0,15 ha) oraz odmówił przyznania stronie płatności do wariantu 2.3 - trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności). Przyznane środki finansowe zostały przekazane na rachunek bankowy, wskazany przez producenta rolnego we wniosku o wpis do ewidencji producentów, w dniu 29 maja 2015 r. Decyzją z [..] r. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. stwierdził z urzędu nieważność wskazanej decyzji, uznając, że została wydana bez uwzględnienia danych przekazanych przez jednostkę certyfikującą Ekogwarancja. Decyzja została doręczona A.Z. w dniu 29 grudnia 2015 r., strona nie wniosła odwołania. Ostateczną decyzją z [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił A.Z. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. Z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z [...]oraz odmowę przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S., decyzją z dnia 5 kwietnia 2016 r. ustalił A.Z. kwotę nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w wysokości 2898,20 zł, która decyzją z dnia 16 maja 2016 r. Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. została utrzymana w mocy. Decyzja Kierownika Agencji z [....] r. na mocy, której odmówiono wnioskodawcy przyznania przedmiotowej płatności, została uznana za nieważną, decyzją Prezesa Agencji z 9 listopada 2016 r. W konsekwencji wniosek A.Z. z [...] o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej został rozpoznany decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji z [...] r. nr [....], którą przyznano wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 749,40 zł. Decyzja została doręczona stronie w dniu 3 stycznia 2017 r. i w związku z nie złożeniem przez stronę środka zaskarżenia, stała się prawomocna z dniem 17 stycznia 2017 r. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 382/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 16 maja 2016 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2014 r. Sąd wskazał, że zdarzenia prawne, które zaszły już w toku postępowania sądowo-administracyjnego, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. odmawiającej przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej i ponowne rozpoznanie wniosku A.Z. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za rok 2014, może stanowić przesłankę wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2014 r. i uzasadnia uwzględnienie skargi. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. decyzją z dnia [...] r. ustalił ustaleniu A.Z. kwotę nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2014 w wysokości 2148,80 zł. Rozpatrując odwołanie organ wskazał, że przepis art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE Nr L 25, str. 8 z 28.1,2011 z późn. zm.), nakłada obowiązek przeprowadzenie postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych. W polskim porządku prawnym kwestie te reguluje art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1512, ze zm.) zwanej dalej ustawą o Agencji. Organ ustalił, że wobec skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z 8 maja 2015 przyznającej płatności na rok 2014 i ostatecznego rozpoznania wniosku strony o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za rok 2014 decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] r. którą przyznano wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 749, 40 zł, różnica pomiędzy płatnością przyznaną i zrealizowaną na rzecz A.Z. w dniu 29 maja 2015 r. na podstawie pierwotnej decyzji, a płatnością przyznaną w ostatecznej decyzji, stanowi płatność nienależną. Na kwotę nienależnej płatności składa się płatność rolnośrodowiskowa – 2148,80 zł przyznana stronie w ramach wariantu 2.1 na podstawie pierwotnej decyzji, co do której ostateczną decyzją odmówiono płatności. Kwoty dotyczące płatności z tytułu realizacji wariantu 2.9 w wysokości 554,40 zł oraz wariantu 2.5 w wysokości 195 zł przyznane decyzją pierwotną oraz decyzją ostateczną są tożsame. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy wyznaczające okres przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranej płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. W zakresie przedawnienia organ powołał się na treść art. 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95, wskazując, że wynikający z powyższych przepisów okres przedawnienia nie upłynął. Płatność rolnośrodowiskowa, której zwrot stanowił przedmiot postępowania przed organami Agencji, jest objęta Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu, czyli w tym przypadku zgodnie z deklaracją zamykającą program wysłaną do Komisji Europejskiej nie wcześniej niż od dnia 15 marca 2018 r. Weryfikując kolejną przesłankę odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranych płatności, organ powołał się na treść art. 28a ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1387) oraz art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kwota nienależnie pobranych płatności przekracza kwotę stanowiąca równowartość 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171 z 23.06.2006, str. 1, z pózn. zm.). Tym samym w odniesieniu do w/w płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. W ocenie organu nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepis art. art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011. Zgodnie z tym przepisem obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu (o zwrocie) nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. Organ wyjaśnił, że sytuacja materialna strony nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Stosowanie ulg w spłacie należności, w tym ich umarzanie, odraczanie lub rozkładanie na raty uregulowane zostało przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747), dlatego też wniosek A.Z. o umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranej płatności będzie odrębnie procedowany. Na powyższą decyzję A.Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wskazał, że nie zgadza się z decyzją Dyrektora Agencji. Skarżący podniósł, że jest uczciwym rolnikiem, który niesłusznie ponosi konsekwencje błędów organów Agencji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. Materialnoprawne warunki odzyskiwania nienależnie pobranych środków publicznych z tytułu płatności rolnych określają akty prawa unijnego, wiążące całkowicie i jednolicie stosowane bezpośrednio przez wszystkie państwa członkowskie. W stanie prawnym niniejszej sprawy podstawę prawną ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności stanowią przepisy art. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25 z 28.1.2011, str. 8). Stosownie do powołanej regulacji w przypadku dokonania nienależnej płatności beneficjent zwraca odnośną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 2. Wymaga wyjaśnienia, że ww. rozporządzenia Komisji utraciło moc 1 stycznia 2015 r., pomimo tego ma zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, co a contrario wynika z art. 44 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności. Wskazana wyżej zasada zwrotu nienależnie pobranych płatności została powtórzona w art. 28 ust. 1 ustawy o PROW zgodnie, z którym pomoc i pomoc techniczna, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub przepisy ustawy stanowią inaczej. Pomoc pobrana nienależnie została zdefiniowana w art. 28 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że jest to w szczególności pomoc wypłacona beneficjentowi, który nie wykonuje operacji w całości lub w części lub obowiązków związanych z jej wykonaniem; wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; wypłacona bez podstawy prawnej lub w wysokości wyższej niż określona na realizację operacji; wypłacona beneficjentowi, który nie wykonuje zobowiązań związanych z przyznaniem pomocy technicznej. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że decyzja z 8 maja 2015 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. którą została przyznana A.Z. płatność rolnośrodowiskową w kwocie 2898,20 zł (z tytułu realizacji wariantów rolnictwa ekologicznego: 2.1 - 2148,80 zł, 2.9 – 554,40 zł oraz 2.5 - 195 zł) i na podstawie której środki finansowe w dniu 29 maja 2015 r., zostały przekazane na rachunek bankowy, została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją z 8 października 2015 r. Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K.. Ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z 29 grudnia 2016 r. przyznano wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 749,40 zł. Wobec powyższego stanowisko organu, że otrzymana przez skarżącego pomoc rolnośrodowiskowa stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą 2898,20 zł przyznaną i wypłaconą pierwotną decyzją a kwotą 749,40 zł, przyznaną decyzją ostateczną stała się pomocą pobraną nienależnie, jest prawidłowe. Nienależną płatnością jest bowiem wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być należnym na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową. Zdaniem Sądu za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE), EURATOM Nr 2988/95. Przepis art. 3 ust.1 rozporządzenia Rady (WE), EURATOM Nr 2988/95 przewiduje jako zasadę czteroletni okres przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1 z tym, że w przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia w którym nieprawidłowość ustała. Wskazany przepis wyznacza też ostateczny moment okresu przedawnienia, którym jest w przypadku programów wieloletnich, moment ostatecznego zakończenia programu. Zauważyć należy, że ostateczne zakończenie programu nie oznacza bezwzględnie upływu terminu przedawnienia w odniesieniu do ewentualnych nieprawidłowości, których dopuszczono się w trakcie wdrożenia tego programu. Ma to miejsce jedynie w odniesieniu do nieprawidłowości, które ustały ponad cztery lata przed ostatecznym zakończeniem programu, przy czym wobec braku przerwania biegu przedawnienia ze względu na jeden z powodów przewidzianych w art. 3 ust 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95, nieprawidłowości te przedawnią się automatycznie wraz z zakończeniem projektu. (por. wyrok TSUE z 15 czerwca 2017 r. C-436/15). TSUE podkreślił, że termin przedawnienia mający zastosowanie do programów wieloletnich przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 2988/95 pozwala jedynie na wydłużenie terminu przedawnienia a nie jego skrócenie. Oznacza powyższe, że organ był uprawniony do orzekania w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Sąd podziela też stanowisko organu, że nie zachodzą przesłanki odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Każda kwota pobranych płatności przekracza kwotę stanowiącą równowartość 100 euro. Możliwość wyłączenia obowiązku zwrotu przez beneficjenta nienależnie pobranych płatności przewiduje także przepis art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011. Stosownie do art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 obowiązek zwrotu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie poinformowano zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Wyłączenie obowiązku zwrotu nienależnie dokonanej płatności wymaga co do zasady spełnienia łącznie dwóch wymienionych w nim przesłanek. Po pierwsze płatność dokonana musi być na skutek błędu organu, po drugie błąd jest tego rodzaju, że nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Podkreślić należy, że w treści art. art. 5 ust. 3 rozporządzenia Nr 65/2011, prawodawca unijny posłużył się w nim zwrotami niedookreślonymi takimi jak "pomyłka organu", czy też błąd, który "nie mógł zostać wykryty przez rolnika". Taka konstrukcja przepisu wskazuje jednoznacznie, że jego zastosowanie możliwe jest jedynie przez subsumcję, a zatem przez wypełnienie treści pojęć niedookreślonych konkretnymi elementami stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 16 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 2157/14 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonanie ustaleń, czy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Nr 65/2011, jest zatem elementem stanu faktycznego, którego ustalenie stosownie do art. 7 i 77 § 1 K.p.a. jest obowiązkiem organów. Rozporządzenie Nr 65/2011 nie definiuje pojęcia pomyłki organu, z tym, że w judykaturze utrwalony jest pogląd, że pod pojęciem "pomyłki organu" użytym w art. 5 ust. 3 należy rozumieć wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności. Pomyłka organu może zaistnieć zarówno wówczas, gdy np. na podstawie niespornych okoliczności faktycznych wyliczył on kwotę płatności przy zastosowaniu błędnych stawek lub z powodu błędów rachunkowych jak i za pomyłkę mogą być uznane wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności." (tak NSA w wyrokach z 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 584/14, z 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 849/12, z 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1861/12 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei ocena, co do możliwości wykrycia błędu przez rolnika, winna uwzględniać zarówno charakter nieprawidłowości będącej podstawą ustalenia i wypłacenia kwoty nienależne pobranych płatności jak i akcentowane w orzecznictwie sądowym prawo rolnika do działania w zaufaniu do zgodności z prawem działań organu zajmującego się przyznawaniem płatności. (por. wyrok NSA z 12 maja 2015 r. sygn. akt II GSK 870/14 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przedstawionych okoliczności uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa procesowego, które może mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcie. Organ poza przytoczeniem przepisu oraz stwierdzeniem, że nie zachodzą przesłanki wyłączenia obowiązku zwrotu płatności przez beneficjenta nie wskazał okoliczności stanowiących podstawę przyjętej oceny. Niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych stanowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak ustaleń i oceny w zakresie czy płatność została dokonana na skutek pomyłki organu oraz czy istniała możliwość wykrycia błędu przez beneficjenta nie wyjaśnia przesłanek jakimi kierował się organ nie stosując tego przepisu w stosunku do skarżącego jak również uniemożliwia weryfikację prawidłowości decyzji. Decyzja w której organ przyjmuje, że nie zachodzą przesłanki wyłączające obowiązek zwrotu płatności określone w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Nr 65/2011 winna być szczególnie starannie uzasadniona, tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się ze stanowiskiem organu i jego zweryfikowania. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni wskazane wyżej uwagi, dokona ustaleń i oceny czy w sprawie wystąpiły okoliczności pozwalające na przyjęcie że zachodzą przesłanki określone w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Nr 65/2011, a wynik przedstawi w uzasadnianiu decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.