I SA/Ke 527/09

Dnia 17 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 roku wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe p o s t a n a w i a: odmówić P. U. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. I SA/Ke 527/09 U Z A S A D N I E N I E W dniu 28 października 2009r. P. U. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu powyższego wniosku strona podniosła, iż nigdy nie otrzymała zaskarżonej decyzji, zaś o wydaniu decyzji wobec drugiego członka zarządu uzyskała informację przypadkowo, kontaktując się telefonicznie z członkiem Zarządu Spółki R. – M.H.. W dniu 21 października 2009r. skarżący, posiadając informację o uchyleniu decyzji ustalającej odpowiedzialność wobec M. H., udał się do Izby Skarbowej w K., gdzie uzyskał informację, że decyzja ustalająca jego odpowiedzialność została wydana w dniu [...]. i wysłana skarżącemu listem poleconym. Decyzji tej jednak, jak podniósł wnioskodawca, nie otrzymał. Jej kopię w dniu 21 października 2009r. otrzymał od pracownika Izby. Prawdopodobną przyczyną nieotrzymania decyzji na przełomie lipca i sierpnia mogło być przesłanie jej w czasie, gdy wnioskodawca przebywał na urlopie wypoczynkowym z rodziną poza miejscem zamieszkania. Wskutek powyższego do przekazania decyzji skarżącemu nigdy, jego zdaniem, nie doszło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 §1 ustawy p.p.s.a.). Wniosek taki powinien odpowiadać warunkom formalnym przewidzianym w art. 46 ustawy p.p.s.a.. Wnosi się go do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 §1 ustawy p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie i uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 i 4 ustawy p.p.s.a.). Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2005, str. 219). W świetle powyższych rozważań, zauważyć należy, iż wniosek P. U. spełnia wymogi formalne określone dla pisma strony w postępowaniu sądowym. Strona dokonała również czynności procesowej, której terminowi uchybiła poprzez wniesienie skargi i złożyła wniosek w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Rozpoznając zatem przedmiotowy wniosek merytorycznie, Sąd doszedł do przekonania, iż P. U. nie uprawdopodobnił we wniosku, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Analiza twierdzeń wniosku o przywrócenie terminu prowadzi zaś do wniosku, iż wnioskodawca nie dołożył należytej dbałości o terminowe dokonanie przedmiotowej czynności procesowej tj. złożenie skargi. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych dołączonych do niniejszej sprawy, nie podjętej w terminie przesyłki poleconej zawierającej zaskarżoną decyzję wynika, iż przedmiotowa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] doręczona została wnioskodawcy za pośrednictwem Poczty Polskiej w drodze tzw. doręczenia zastępczego. Przesyłkę awizowano dwukrotnie (w dniu 27 lipca 2009r. i w dniu 4 sierpnia 2009r.), a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. Powyższe wskazuje, że doręczenie P. U. przedmiotowej decyzji nastąpiło prawidłowo, a zatem na podstawie art. 150 §2 Ordynacji podatkowej uznać należy, że do skutecznego doręczenia wskazanej przesyłki doszło w dniu 10 sierpnia 2009r. Od tego dnia zaczął swój bieg 30dniowy termin do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., który upłynął w dniu 9 września 2009r. Zatem złożenie skargi przez P. U. w dniu 28 października 2009r. nastąpiło bez wątpienia z uchybieniem terminu do wniesienia skargi. W toku postępowania podatkowego, toczącego się na skutek odwołania wniesionego przez wnioskodawcę przed organem drugiej instancji, P. U. informowany był o stanie sprawy. Doręczono stronie osobiście m. in. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [.]. nr [...] o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 23 lipca 2009r. W tym terminie organ drugiej instancji wydał kwestionowaną w skardze decyzję z dnia 22 lipca 2009r. Powyższe okoliczności sprawy wskazują, iż jedynie na skutek zaniedbania ze strony wnioskodawcy doszło do uchybienia przez niego terminowi do wniesienia skargi. Skarżący, będąc stroną postępowania administracyjnego, zwłaszcza toczonego przed organem drugiej instancji na skutek wniesionego przezeń odwołania, posiadał wiedzę o przypuszczalnym terminie wydania decyzji merytorycznej w jego indywidualnej sprawie przez organ odwoławczy. Przy zachowaniu przeciętnej, nawet nie szczególnej, staranności o swoje sprawy jako strony postępowania, wnioskodawca powinien zadbać o to, by w czasie swojej i rodziny nieobecności pod adresem zamieszkania, kierowana do niego korespondencja została podjęta w terminie. Tym bardziej w sytuacji, gdy organ odwoławczy określił termin zakończenia jego sprawy, skarżący winien powziąć kroki w celu otrzymania decyzji tego organu. Wnioskodawca mógł ustanowić pełnomocnika do doręczeń, czy poinformować organ o nowym adresie do doręczeń w przypadku dłuższego wyjazdu poza miejsce zamieszkania (stanowiące adres do korespondencji). Mógł on również w każdym czasie telefonicznie zasięgnąć w organie informacji o dacie wydania decyzji, czy też ewentualnie o wydaniu postanowienia wyznaczającego nowy termin załatwienia sprawy. Zawsze jednak po powrocie z urlopu skarżący, wobec braku korespondencji od organu odwoławczego, mógł poczynić starania w kierunku dowiedzenia się, jak rozpatrzono jego odwołanie. Jeżeli bowiem termin do wniesienia skargi mijał w dniu 9 września 2009r., po zakończeniu okresu urlopowego, istniało duże prawdopodobieństwo, że skarga złożona zostałaby w terminie. W związku z powyższym, okoliczność wyjazdu strony na urlop i w konsekwencji nie podjęcie przesyłki poleconej zawierającej zaskarżony akt, nie może uprawdopodabniać braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wobec zaś niespełnienia tej przesłanki, przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu nie może być uwzględniony. Z tych powodów, na podstawie powołanych przepisów prawa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.