I SA/Ke 529/09

Dnia 18 maja 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 4 marca 2010r. sygn. akt I SA/Ke 529/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H.M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. W skardze kasacyjnej z dnia 30 kwietnia 2010r. sporządzonej przez adwokata R. B. H. M. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Na uzasadnienie swojego wniosku skarżący przedstawia swoją aktualna sytuację rodzinną i finansową. Stosownie do art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony, którym przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010r. sygn. akt ISA/Ke 529/09 referendarz sądowy zwolniła stronę skarżącą od kosztów sądowych, co oznacza, że strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych od momentu uzyskania prawa pomocy zarówno przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając powyższe na uwadze ponowny wniosek H.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uznać należało za bezprzedmiotowy i jako taki oddalić. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji