I SA/Ke 54/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Stępniak po rozpoznaniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na wezwanie Rady Miejskiej w B. z 17 grudnia 2025 r. nr ZST.3135.1.2025 w przedmiocie wezwania do dopełnienia obowiązków postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić M. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. M. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na wezwanie Rady Miejskiej w B. z 17 grudnia 2025 r. nr [...] do dopełnienia obowiązków związanych z opłatą miejscową. W treści ww. pisma organ wskazał, że działając na podstawie § 5 i § 7 oraz § 8 uchwały Rady Miejskiej w B. nr [...] z 27 stycznia 2025 r. w sprawie wprowadzenia oraz ustalenia wysokości stawki opłaty miejscowej, terminów jej płatności oraz sposobu jej poboru oraz art. 272 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2025 poz.111) - wzywa do dopełnienia obowiązków związanych z poborem i odprowadzaniem opłaty miejscowej w związku z prowadzeniem działalności polegającej na wynajmie miejsc noclegowych pod adresem: ul. [...], Ś. K., [...]. W dalszej części pisma wskazano, że wzywa się stronę do: 1. złożenia informacji dotyczących prowadzenia wynajmu miejsc noclegowych, 2. rozliczenia i odprowadzenia należnej opłaty miejscowej za dotychczasowy okres, 3. zgłoszenia obiektu jako miejsca zobowiązanego do poboru opłaty miejscowej (jeśli nie zostało to wcześniej dokonanej. Nadto wyjaśniono, że od chwili wejścia w życie uchwały nie odnotowano żadnych wpływów opłaty miejscowej dla w/w adresu. W piśmie zawarto pouczenie, że wymagane informacje oraz dokumenty należy przedłożyć w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. I tak na podstawie art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi strona uczyniła wezwanie z 17 grudnia 2025 r., którym organ reprezentowany przez komisarza rządowego, działając m.in. na podstawie art. art. 272 § 1 lit. b Ordynacji podatkowej wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień w związku z dopełnienia obowiązków związanych z poborem i odprowadzaniem opłaty miejscowej w związku z prowadzeniem działalności polegającej na wynajmie miejsc noclegowych. Skierowane do strony wezwanie nie jest ani decyzją, ani postanowieniem, które podlegają zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. W związku z tym podstaw kontroli zaskarżonego aktu nie można upatrywać w tych przepisach. Dopuszczalności rozpoznania skargi przez Sąd nie można także doszukiwać się w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność organu podatkowego polegająca na wezwaniu skarżącego do złożenia wyjaśnień, została podjęta w ramach tzw. czynności sprawdzających, uregulowanych w Dziale V Ordynacji podatkowej. W związku z tym należało mieć na uwadze, że wprawdzie ustawodawca dopuścił możliwość wnoszenia skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, niemniej jednak prawo to wyraźnie ograniczył. Ustawodawca wyłączył bowiem zaskarżalność aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych tych aktów i czynności, które podjęto w ramach postępowania administracyjnego określonego m.in. w dziale IV, V, i VI Ordynacji podatkowej tj. w postępowaniu podatkowym, w czynnościach sprawdzających i w kontroli podatkowej. Skoro zaskarżone przez stronę wezwanie zostało wydane w ramach czynności sprawdzających uregulowanych w Dziale V Ordynacji podatkowej, to nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego, o czym wyraźnie stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dodania wymaga, że zaskarżona przez stronę czynność nie mieści się również w żadnej kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a-7 p.p.s.a., a zatem żaden z tych przepisów nie mógł stanowić podstawy do podjęcia działań kontrolnych przez Sąd. Z oczywistych względów skarga nie mogła zostać również rozpoznana w oparciu o przepisy art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a., albowiem dotyczą one rozpoznania skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Z tych względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Zwrot wpisu w punkcie 2 uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.