I SA/Ke 547/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.T. na postanowienie Wójta Gminy Ł. z 16 września 2016 r. nr (...) w przedmiocie stanowiska w sprawie udzielenia ulgi podatkowej postanawia odrzucić skargę. T.T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Wójta Gminy Ł. z 16 września 2016 r. nr (...) o odmowie wyrażenia zgody na umorzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Skarżysku-Kamiennej zaległości w podatku od spadku w kwocie (...) zł oraz rozłożeniu podatku na 12 rat. Postanowienie wydano na podstawie art. 18 ust. 1 i 3 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U.2015.513 ze zm.) dalej "ustawa o dochodach js.t.", w związku z art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), dalej "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej na akt lub czynność objętą zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z grup postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., podlegających kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do powołanej regulacji kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydane na podstawie art. 18 ustawy o dochodach j.s.t. nie jest postanowieniem kończącym sprawę, ani też rozstrzygającym sprawę, co do istoty. Jest natomiast klasycznym przykładem postanowienia wydawanego w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach j.s.t. nakazuje bowiem naczelnikom urzędów skarbowych przy wydawaniu decyzji we wskazanym w tym przepisie przedmiocie współdziałanie z organami samorządu terytorialnego. Organ samorządowy zajmuje stanowisko w formie postanowienia na podstawie zebranego przez naczelnika urzędu skarbowego materiału dowodowego; może jedynie przeprowadzić w razie potrzeby postępowanie wyjaśniające (art. 209 § 4 i §5 Ordynacji podatkowej). Omawiane postanowienie nie jest jednak postanowieniem, od którego przysługuje zażalenie. Wprawdzie bowiem, co do zasady, na postanowienia wydane w ramach współdziałania organów przysługuje zażalenie (art. 209 § 5 Ordynacji podatkowej), to jednak na podstawie przepisu szczególnego (art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach j.s.t.), zaskarżalność postanowienia, wydanego na podstawie art. 18 ustawy o dochodach j.s.t. została wyłączona. Zaskarżone postanowienie nie stanowi również aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy p.p.s.a., tj. aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, innego niż akty prawa miejscowego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 1 marca 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09; dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma okoliczność, że organ błędnie pouczył stronę o możliwości zaskarżenia wydanego postanowienia do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie nie kreuje bowiem obowiązku sądu skontrolowania prawidłowości kwestionowanego przez skarżącą postanowienia. Skarżąca, wskazane w skardze zarzuty może podnosić we właściwym postępowaniu podatkowym. Możliwość zbadania legalności postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego będzie istniała także w ramach rozpoznawania ewentualnej skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.