I SA/Ke 548/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Protokolant Sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję - nakaz płatniczy z dnia [...]. znak: [...] wydany z upoważnienia Burmistrza Miasta W. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007. Organ drugiej instancji wskazał, iż Burmistrz Miasta W. ustalił solidarnie zobowiązanym J. K., M. K. oraz A. K.łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007 w łącznej kwocie [...] zł. Opodatkowaniem objęto bowiem budynek mieszkalny o powierzchni 80 m2 (stawka 0,45 zł./m2). Od decyzji tej odwołanie złożył J. K., który zarzucił, iż nie godził się na podział nieruchomości w częściach: 4/6 części dla właściciela i dla spadkobierców- M. i A. po 1/6 części. Nadmienił, iż nie był w wydziale geodezji i nie wyraził zgody na podział. Ponadto poinformował, że w jego ocenie spór o dom pomiędzy spadkobiercami powinien rozpatrzyć sąd cywilny. Organ odwoławczy ustalił jednak, iż z załączonego do akt administracyjnych zawiadomienia o zmianie z dnia 7 lutego 2007r. wynika, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego we W. z dnia 7 października 2007r. - sygn. akt I Ns 1358/99 - wydanego w sprawie nabycia praw do spadku po E. K. zmienił się podmiot ewidencyjny. Zmiana polegała na wejściu w miejsce spadkodawczyni spadkobierców A. K.oraz M. K.. W związku z powyższym, organ II instancji zważył, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Z tych przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż podatek od nieruchomości ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje też oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za prawidłowe zatem, zdaniem organu odwoławczego, należało uznać zawarte w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej stanowisko, zgodnie z którym organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego kwestionowanie w postępowaniu podatkowym ustalenia zobowiązania podatkowego dla solidarnie zobowiązanych podatników, w sytuacji, gdy współwłasność ta wynika z ewidencji gruntów, nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] J. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Na uzasadnienie skargi podatnik wskazał, iż nie zgadza się z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Dodał, że nie składał wniosku o dokonanie zmian w tej ewidencji, który złożył M. K. bez wiedzy i zgody skarżącego. Organ odwoławczy nie dokonał ponadto dogłębnej analizy przedstawionych przez podatnika dokumentów. Podatnik poinformował, iż jest inwalidą z ustaloną II grupą inwalidzką. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko. Ponadto Kolegium wniosło o oddalenie skargi, gdyż zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organy podatkowe bowiem uwzględniły całokształt okoliczności mających wpływ na wymiar podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższy zakres kognicji Sądu wyznacza przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.. Kontrola sądowoadministracyjna, której przedmiotem stała się także niniejsza sprawa, sprowadza się tym samym, a jednocześnie ogranicza, do zbadania, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając na powyższych zasadach zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. stwierdzić należy, iż odpowiada ono prawu. W przedmiotowej sprawie istota sporu dotyczyła zasadności ustalenia przez organy podatkowe łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości dla J. J. solidarnie z A.K. i M. K. w związku ze zmianami w zakresie podmiotu ewidencyjnego w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe we W.. Skarżący nie kwestionował obowiązku w uiszczeniu podatku od nieruchomości, ani ustalonej przez organy orzekające wysokości tego podatku. Poza sporem w sprawie niniejszej pozostawała również kwestia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jakim był budynek mieszkalny o powierzchni 80 m2 położony na działce gruntu w gminie Ł.. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu podatkowym wynika, iż na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego we W. z dnia 7 października 2007r. w przedmiocie stwierdzenia praw do spadku po E. K. Starostwo Powiatowe we W. wprowadziło zmiany do ewidencji gruntów i budynków w zakresie stanu właścicieli. Po zmianie podmiotu ewidencyjnego w miejsce J. K. i E.K. na zasadzie współwłasności małżeńskiej weszli J. K. jako właściciel 4/6 części oraz A.K. i M. K. jako właściciele 1/6 części każdy z nich. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) zwanej dalej Prawo geodezyjne i kartograficzne, dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są podstawą wymiaru podatków, w tym podatku od nieruchomości. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Oznacza to, iż w każdym wypadku powzięcia przez organ podatkowy informacji o nowych okolicznościach faktycznych dotyczących opodatkowanej nieruchomości lub jej części, mających wpływ na wymiar podatku, organ musi wznowić postępowanie wymiarowe i wydać nową decyzję podatkową. Jest zobligowany do podjęcia takiego działania treścią obowiązujących przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie istotne dla wymiaru podatków zmiany dotyczyły zmiany podmiotu ewidencyjnego, zatem podmiotu zobligowanego do ponoszenia danin publicznych związanych z przedmiotową nieruchomością. W związku z powyższym organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji ustaliły łączne zobowiązanie pieniężne solidarnie odpowiedzialnym: J. K., A. K. i M.i K.. W świetle zaś powyższych rozważań działania podjęte przez organy orzekające były prawidłowe, dlatego nie można zgodzić się z zarzutami skargi skierowanymi przeciwko zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że nie składał on wniosku do Starostwa Powiatowego we W. o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, nadto bez jego wiedzy i zgody dokonano powyższych zmian w ewidencji. Na podstawie art. 22 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, właściciel gruntu lub budynku obowiązany jest zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Takiemu obowiązkowi zadość uczynił jeden z właścicieli tj. M. K., który jako współwłaściciel gruntu i budynku był uprawnionym i zobowiązanym do dokonania stosownego zgłoszenia do organu ewidencyjnego. Tym samym, w świetle w/w przepisów prawa, nie była ku temu wymagana zgoda skarżącego. Podobnie zarzuty autora skargi dotyczące nieprawidłowości dokonanego podziału spadku po E. K. nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji czy także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podstawą zmian w ewidencji gruntów i budynków było postanowienie Sądu stwierdzające, w jakiej części spadkobiercy uzyskali prawa do spadku po spadkodawczyni. Organ ewidencyjny dokonał zmian w ewidencji w oparciu o konkretne rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego we W.. Jakiekolwiek zarzuty dotyczące prawidłowości stwierdzonego przez Sąd udziału spadkobierców w spadku skarżący winien był formułować pod adresem przedmiotowego postanowienia Sądu z dnia 7 października 2007r., a szczegółowy podział majątku spadkowego może stać się zaś przedmiotem postępowania sądowego o dział spadku. W żadnym razie jednak dla organu ewidencyjnego, a następnie dla organów podatkowych omawiane zarzuty nie mogły mieć znaczenia w toku podejmowanych czynności. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowych) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Z tych powodów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja została wydana w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i prawidłową podstawę prawną. Jakkolwiek marginalnie zaznaczyć należy, iż zmiana w ewidencji gruntów i budynków polegała na wejściu w miejsce spadkodawczyni nie tylko A. K. i M. K., ale także J. K. jako spadkobiercy, co znajduje wyraz w poszczególnych częściach w przedmiotowej współwłasności wykazanych w ewidencji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.