I SA/Ke 550/10

Dnia 25 listopada 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2009r. p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 7 października 2010r. w wysokości 338zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2009r K. K.złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 3 listopada 2010r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w piśmie z dnia 16 października 2010r. wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz dwiema córkami w wieku 20 i 17lat, z których jedna jest studentką a druga uczennicą, ponadto skarżący nie wykazuje majątku, oświadcza, że wraz z rodziną mieszka w domu należącym do teściowej. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny jest dochód w wysokości 9757,78zł rocznie (miesięcznie 813zł) uzyskiwany z uprawy dzierżawionego gruntu wielkości 3,06ha. Skarżący oświadcza, że z powyższego dochodu jego rodzina wspólnie z teściową ponosi koszty ubezpieczenia, zakupu opału, opłat za wodę, energię elektryczną, gaz. W załączeniu skarżący przedkłada kserokopię zaświadczenia z Urzędu Gminy w L. potwierdzające, że skarżący nie figuruje jako podatnik podatku rolnego, zaświadczenia z Urzędu Gminy w L. potwierdzające, że właścicielem dzierżawionego przez skarżącego gospodarstwa rolnego jest J. W., kserokopię umowy dzierżawy z dnia 19 grudnia 2008r, wraz z aneksem z dnia 29 grudnia 2009r. oraz kserokopie zaświadczeń z Urzędu Skarbowego w O. E. K. i K. K.o braku dochodu za rok 2009. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez K. K. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim wysokość uzyskiwanych dochodów oraz fakt, że na utrzymaniu skarżącego pozostają dwie uczące się córki należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.