I SA/Ke 550/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi L. C.S.A. w M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oddala skargę. 1.1 Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w imieniu Ministra Finansów postanowieniem dnia [...] 2012 r. nr [...]utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...]2012 r. nr [...]pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek A. S.A. w M., zwanej dalej: "Spółką", o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. 1.2 Organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: w dniu 23 stycznia 2012 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Ponieważ wniosek nie spełniał wymogów z art. 14 b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), organ w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h tej ustawy wezwał wnioskodawcę do uzupełnia wniosku w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to z dnia 19 kwietnia 2012 r. doręczono Spółce w dniu 24 kwietnia 2012 r. 1.3 Organ podniósł, że wezwanie zawierało wszystkie niezbędne elementy wynikające z treści art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej i wydane zostało stosownie do treści art. 169 § 1 tej ustawy. Powołując treść art. 14 h, art. 136 i art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że ustanowienie pełnomocnika w sprawie nie nadaje mu przymiotu strony, a zobowiązuje organ administracji do doręczenia temu pełnomocnikowi pism kierowanych do strony. Doręczanie pisma działającemu w imieniu strony pełnomocnikowi nie oznacza, że pełnomocnik ma być adresatem takich pism. Pełnomocnik nie zastępuje bowiem strony postępowania, nie wstępuje w jej prawa, lecz działa w jej imieniu i na jej rzecz. W związku z tymi uregulowaniami organ w wezwaniu wskazał jako adresata Spółkę, która jest stroną w sprawie, równocześnie doręczył wezwanie pełnomocnikowi. W treści wezwania na pierwszej stronie wskazał, że wzywa wnioskodawcę reprezentowanego przed radcę prawnego A. W.. Na drugiej stronie wezwania wskazano pełnomocnika jako osobę, która otrzymuje wezwanie. 1.4 Spółka złożyła odpowiedź na wezwanie organu w dniu 11 maja 2012 r., czyli po upływie siedmiodniowego terminu, który upłynął w dniu 2 maja 2012 r. W związku z tym, że w wyznaczonym terminie nie zostały uzupełnione wymagane brakujące elementy wniosku uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej, zasadnym było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 14 g § 1 w zw. z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej. 2.1 Na postanowienie Ministra Finansów Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 14o zw. z art. 14 d Ordynacji podatkowej poprzez niewydajnie interpretacji indywidualnej w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku; - naruszenie art. 14 g § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 159 § 1 pkt 2 i art. 169 Ordynacji podatkowej poprzez pozostawienie wniosku podatnika bez rozpatrzenia pomimo, że wezwanie do usunięcia braków formalnych z dnia 19 kwietnia 2012 r. nie zostało skierowane do pełnomocnika podatnika a tym samym nie rozpoczął się bieg terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie; - naruszenie art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego pomijającego istotne dla sprawy okoliczności, takie jak pismo strony z 30 kwietnia 2012 r. zawierające wniosek o przedłużenie terminu do nadesłania odpowiedzi. 2.2 W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że wniosek podatnika o wydanie interpretacji indywidualnej, który wpłynął do organu 23 stycznia 2012 r., spełniał wszystkie przesłanki o jakich mowa w art. 14 a -14 p Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że organ był zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa do 23 kwietnia 2012 r. Do dnia złożenia skargi tego nie uczynił. 2.3 Zdaniem Spółki, wezwanie do złożenia wyjaśnień nie zawierało wszystkich niezbędnych elementów, o których mowa w art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z punktem drugim tego przepisu, wezwanie powinno wskazywać imię i nazwisko osoby wzywanej. Spółka działała w sprawie przez pełnomocnika. Wezwanie zostało skierowane na adres pełnomocnika, ale treść art. 159 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odnosi się do treści wezwania a nie do treści koperty. Dlatego też w treści wezwania winien być wskazany pełnomocnik, tj. radca prawny A. W., a nie Spółka. Z kolei ze strony drugiej wezwania wynika, że otrzymuje je do wiadomości także radca prawny A.W.. Zdaniem Spółki, skierowanie pisma do czyjejś wiadomości nie jest tożsame z wezwaniem pełnomocnika. Wymogi co do treści wezwania kierowanego do strony nie są takie same jak wymogi co do treści postanowienia, o których mowa w art. 217 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdzie jest mowa o tym, że w postanowieniu należy wskazać oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu. Powyższe oznacza, że wezwanie nie mogło wywołać skutku w postaci rozpoczęcia biegu siedmiodniowego terminu do złożenia wyjaśnień. Powoduje to, że postanowienie o pozostawieniu sprawy bez rozpatrzenia było przedwczesne i powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. 4. Spółka zarzuciła, że stan faktyczny przedstawiony w zaskarżonym postanowieniu jest niepełny. Organ pominął bowiem okoliczność, że pismem nadanym w dniu 30 kwietnia 2012 r. Spółka wniosła o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z zaskarżonego postanowienia pośrednio wynika, że organ nie uwzględnił wpływu jaki miał wniosek o przedłużenie terminu na zachowanie terminu wskazanego w wezwaniu o uzupełnienie wniosku. Brak wypowiedzi w tej kwestii uniemożliwia skarżącej polemikę z treścią rozstrzygnięcia i sądową kontrolę postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 3.1 Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publiczne. Istotnym jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt1 lit a-c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 , poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Nadto zgodnie z dyspozycją przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonana w powyższy sposób kontrola wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. 3.1 Istotą sporu jest rozstrzygnięcie czy organ prawidłowo tj. zgodnie z regułami prawa procesowego pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Na poparcie swojego rozstrzygnięcia organ wskazał , że w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wezwał skarżącą Spółkę do sprecyzowania opisanego we wniosku stanu faktycznego wskazując jednocześnie, że brak odpowiedzi w zakreślonym terminie spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania. Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo skierował pismo do Spółki a doręczył ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. W postępowaniu strona może być reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ( art. 136 ord.pod.). Jego ustanowienie ma m.innymi ten skutek, że wszelkie pisma kierowane do strony doręcza się ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi ( art. 145 § 2 ord. pod.). Należy zatem odróżnić kierowanie pisma od jego doręczenia. Pismo zawsze skierowane musi być jak w tym przypadku do strony a doręczone za pośrednictwem ustanowionego przez nią pełnomocnika. Pogląd taki zaprezentował np. komentator ordynacji podatkowej Piotr Pietrasz w dostępnym w bazie LEX komentarzu do art. 145 ord. pod. , gdzie wskazał, że pisma powinny być doręczane pełnomocnikom, a nie kierowane do nich, bowiem należy odróżnić kierowanie pism od ich doręczania. Nic innego wbrew twierdzeniom skargi nie wynika z zapisu art. 159 § 1 ord. pod. Przepis ten wskazuje bowiem, że w wezwaniu wskazać należy imię i nazwisko osoby wzywanej , co rozumieć należy jako wskazanie strony toczącego się postępowania podatkowego. 3.2 Nie jest też zasadny kolejny zarzut skargi, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pominął fakt wniesionej na piśmie prośby strony o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku. Okoliczność ta bowiem rozstrzygnięta została w odrębnym postępowaniu ( połączona do wspólnego rozpoznania sprawa I SA/Ke 449/12), co oznacza, ze organ ustosunkował się procesowo do tej okoliczności a skarżąca miała możność polemizowania z tym rozstrzygnięciem również na etapie sądowym. 3.3 W konsekwencji powyższego kierowany pod adresem organów zarzut naruszenia art. 14o w zw. z art. 14d ord. pod. poprzez niewydanie interpretacji w terminie nie mógł odnieść skutku skoro prawidłowo organ pozostawił wniosek o jej wydanie bez rozpoznania. Na marginesie zauważyć należy , że na tym etapie postępowania Sąd nie może wypowiedzieć się czy organ zasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku w zakresie wskazanego stanu faktycznego albowiem kontrola taka musiałaby być poprzedzona merytorycznym ustosunkowaniem się do przepisów prawa materialnego co jest procesowo niemożliwe , bowiem zgodnie z obowiązującym prawem (art. 14b § 1 ord. pod.) interpretacji udziela organ a rolą Sądu jest jedynie kontrola jego rozstrzygnięcia w sposób o jakim była mowa w pkt 3.1. 3.4 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.