I SA/Ke 553/15

Dnia 9 października 2015 roku POSTANOWIENIE Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K.G. na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: I. zwolnić K.G.od kosztów sądowych w całości, II. ustanowić dla K. G. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K. W sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania K. G. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w osobie A.M.. Z oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną za złożenie fałszywego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym. Aktualnie jego dochód stanowi okresowa jednoroczna renta rolnicza przyznana do 31 października 2015 r. w kwocie 695,57 zł miesięcznie. Skarżący nie ma pewności, czy renta zostanie przedłużona. Z rolnictwa skarżący dochodu nie uzyskuje, nie otrzymuje dopłat bezpośrednich, ponosi jedynie wydatki. Ponadto skarżący wskazuje, że ponosi wydatki na leczenie – posiada orzeczenie o niepełnosprawności. Jako posiadany majątek skarżący wykazał dom wielkości 120 m² - niecałkowicie wykończony z mieszkaniem wielkości 50 m² - również niecałkowicie wykończone, oraz nieruchomość rolną – ok. 7ha – użytki zielone, 2,91 ha – lasy, 6 ha – nieużytki. Skarżący oświadczył, że nie posiada samochodu ani żadnych maszyn rolniczych. Zdaniem referendarza sądowego, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację życiowa oraz materialną wnioskodawcy, przede wszystkim wysokość miesięcznego dochodu oraz jego stan zdrowia, uznano że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Co do wniosku skarżącego w zakresie ustanowienia adwokata w osobie A. M. wskazać należy, że orzekający nie ma kompetencji do imiennego wyznaczania pełnomocnika, który będzie zastępować stronę korzystającą z przyznanego jej prawa pomocy. Rolą rozpoznającego wniosek jest bowiem orzekanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Po wydaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy działanie orzekającego ogranicza się wyłącznie do wystąpienia do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Natomiast zgodnie z art. 244 § 3 p.p.s.a., jeżeli strona we wniosku wskazała osobę adwokata, Okręgowa Rada Adwokacka w K., w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem, wyznaczy adwokata wskazanego przez stronę. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.