I SA/Ke 557/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Asystent sędziego Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, iż odwołanie B. W. z dnia 2 sierpnia 2007r. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organ II instancji ustalił, że decyzją z dnia [...]. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. określił B. W. zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości [...] złotych od przychodu ze sprzedaży w 2003r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. W. [...]. Decyzja z dnia [...]. doręczona została stronie w dniu 10 lipca 2007r. W dniu 2 sierpnia 2007r. B.W. wniosła odwołanie od doręczonej jej decyzji. Nie złożyła przy tym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym organ odwoławczy zważył, iż skoro przedmiotowa decyzja została podatniczce skutecznie doręczona w dniu 10 lipca 2007r., zaś termin do wniesienia odwołania – stosownie do treści art. 223 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - wynosi 14 dni od doręczenia decyzji stronie, to B. W. uchybiła temu terminowi. W związku z powyższym w dniu 20 listopada 2007r. B. W.wywiodła skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Na uzasadnienie skargi podatniczka wskazała, iż po sprzedaży mieszkania w urzędzie skarbowym została poinformowana o konieczności uiszczenia podatku dochodowego, chyba że środki pieniężne ze sprzedaży przeznaczy na cele budowlane, na przykład na budowę domu. Z tej przyczyny, jak podała dalej skarżąca, złożyła w urzędzie skarbowym oświadczenie, że za pieniądze ze sprzedaży własnościowego prawa do lokalu sfinansuje budowę domu. Podniosła, że dom taki wybudowała wspólnie z synem i synową. Zanim jednak syn i synowa przeprowadzili formalności związane z kredytem i dokumentacją budowlaną, skończył się termin ulgi budowlanej. Nadto skarżąca wyjaśniła, że nie wiedziała o konieczności gromadzenia faktur wystawionych na jej nazwisko. Nadmieniła, że jest po operacji stawu biodrowego, ma duże kłopoty z chodzeniem i to wpłynęło na fakt spóźnionego doręczenia pisma do Urzędu. Podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Wniosła o zwolnienie jej od podatku. W odpowiedzi na powyższą skargę organ podatkowy II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Nadto, odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż do zaniedbania terminu przyczyniły się jej problemy zdrowotne utrudniające poruszanie się, co potwierdzać ma dołączona do skargi karta informacyjna z Instytutu Reumatologicznego w związku z przebytą operacją stawu biodrowego, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż powyższe nie wskazuje na fakt uchybienia terminu bez winy podatniczki. Pozostałe podniesione w skardze zarzuty, jak dodał organ odwoławczy, nie dotyczą zaskarżonego postanowienia, lecz skierowane są przeciwko decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższy zakres kognicji Sądu wyznacza przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.. Kontrola sądowoadministracyjna, której przedmiotem stała się także niniejsza sprawa, sprowadza się tym samym, a jednocześnie ogranicza, do zbadania, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając na powyższych zasadach zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. stwierdzić należy, iż odpowiada ono prawu. Przedmiotem rozważań Sądu w sprawie niniejszej była okoliczność, czy zasadnie organ podatkowy II instancji stwierdził uchybienie przez B.W.terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.. Treść zaskarżonego postanowienia wskazuje, że Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżone rozstrzygnięcie oparł o przepis art. 228 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) zwanej dalej Ordynacją podatkową. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania wynosi zaś 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Warunkiem dla rozpoczęcia biegu tego terminu ustawowego jest prawidłowe, a zatem skuteczne doręczenie decyzji. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu podatkowego I instancji doręczona została B. W. poprzez doręczenie zastępcze, w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej, do rąk pełnoletniego domownika, którym w tym przypadku była synowa skarżącej – M. W.. Doręczenie decyzji zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej jest bowiem prawnie skuteczne wobec strony, a zatem jego data jest miarodajna dla oceny, czy środek odwoławczy wniesiony został w ustawowym terminie ( tak też NSA w wyroku z dnia 22.03.2000r., sygn. akt I SA/Lu 1730/98) Z tych względów uznać należy, iż doręczenie decyzji podatniczce skutecznie nastąpiło w dniu 10 lipca 2007r. Przy tym również skarżąca nie uczyniła prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji przedmiotem zarzutu wniesionej skargi. Zatem od dnia 10 lipca 2007r. swój bieg rozpoczął termin do wniesienia odwołania od doręczonej decyzji, które B. W. złożyła dopiero w dniu 2 sierpnia 2007r., zatem po upływie czternastodniowego terminu, o jakim mowa w powołanym przepisie art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W takim wypadku organ odwoławczy, związany treścią obowiązującego prawa, w tym ustawą – Ordynacja podatkowa, zobligowany został na podstawie przepisu art. 228 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przez skarżącą. Kategoryczność sformułowania tej normy prawnej powoduje, że wspomniane rozstrzygnięcie sprawy nie zależało od uznania organu odwoławczego. Ponadto uwagę zwrócić należy na okoliczność, że B. W. nie zawarła w swoim odwołaniu wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wówczas bowiem wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania byłoby niemożliwe przed rozpoznaniem wspomnianego wniosku (wyrok NSA z dnia 09.11.1994r., sygn. akt SA/Gd 312/94, wyrok NSA z dnia 31.05.2000r., sygn. akt SA/Sz 565/00). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w sprawie niniejszej. Zatem prawidłowo organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez podatniczkę. Wprawdzie B. W. wskazała w treści skargi na fakt swojego złego stanu zdrowia i problemów z poruszaniem się, ale argumenty te zawarła w skardze, tym samym nie mogły stać się one przedmiotem rozważań organu odwoławczego przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. Ubocznie zaznaczyć należy ponadto, że dołączona do skargi karta informacyjna z Kliniki Reumoortopedii w W., jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, nie może świadczyć, że bez swojej winy skarżąca uchybiła powyższemu terminowi. Z treści karty wynika, że przebywała ona w klinice, ale w 2004r., nie zaś w roku 2007. Odnośnie pozostałych zarzutów wyartykułowanych w przedmiotowej skardze, zauważyć należy, iż dotyczą one merytorycznych aspektów sprawy. Skierowane zostały bowiem przeciwko orzeczeniu Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. dotyczyło zaś stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy nie rozstrzygał sprawy merytorycznie. Nie było to bowiem w świetle prawa dopuszczalne z uwagi na formalną przeszkodę w postaci złożenia przedmiotowego odwołania już po upływie terminu. Z tych względów, skoro sąd administracyjny bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, tym samym jedynie prawidłowość i legalność wydania orzeczenia przez organ II instancji mogły być przedmiotem rozważań tego Sądu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., nie uwzględnił skargi i orzekł jak w sentencji.