I SA/Ke 559/07

Dnia 20 grudnia 2007roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: ref. sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi K. Z na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2001r. oraz marzec 2002r. p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 29 listopada 2007r. w wysokości 217zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2001r. oraz marzec 2002r. K. Z. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze złożonego wniosku wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i dwoma synami w wieku 7 lat. Według oświadczenia zarówno skarżący jak i osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają żadnego majątku. Według oświadczenia źródłem utrzymania rodziny skarżącego są dochody uzyskiwane przez niego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 850zł miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazuje, że jego żona jest osobą bezrobotną, a jego wieki i zły stan zdrowia znacznie utrudniają prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto skarżący jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym na trzecie dziecko. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W istocie instytucja ta stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację finansową nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Uwzględniając sytuację finansową i życiową skarżącego i jego rodziny przede wszystkim wysokość uzyskiwanych dochodów oraz fakt, że żona skarżącego jest osobą bezrobotną, a skarżący łoży na utrzymanie trojga dzieci, należy stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny Z tego względu należało zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).