I SA/Ke 570/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] nr [...] określającą M. K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca do grudnia 2013 r. w kwocie 36 zł z nieruchomości położonej w C. ul. M. 3. 1.2. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że M. K. jest współwłaścicielem nieruchomości (we wschodniej części działki nr 1543), położonej przy ul. M. 3, 26-020 w C.. Z danych ewidencyjnych i złożonej deklaracji ustalono, że powyższą nieruchomość razem z tym współwłaścicielem zamieszkuje stale jedna osoba. Zgodnie z deklaracją została wybrana metoda jednoczesnego prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów oraz odpadów biodegradowalnych w kompostowniku i zagospodarowania ich we własnym zakresie. Organ wyjaśnił, że w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości w C. ul. M. 3 za rok 2013, wydana została kasacyjna decyzja tego organu z [...] r. nr [...]. Stwierdzono w niej, że organ winien ustalić odrębną opłatę dla każdego współwłaściciela zamieszkującego na nieruchomości wraz z określoną dla niego ilością osób zamieszkujących. Niedopuszczalne prawnie jest konstruowanie solidarnej odpowiedzialności. 1.3. Organ powołał art. 6c ust. 1, art. 6i pkt 1, art. 6m ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6n ust. 1 i art. 6o ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U.2013.1399 ze zm.), dalej: ustawy u.cz.p.g., regulujące obowiązki właścicieli i gminy w zakresie ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazał na zapisy uchwały nr XXVI/228/2012 Rady Miejskiej w C. zawierające uregulowania co do sposobu liczenia tej opłaty. Następnie przedstawił sposób obliczenia należnej opłaty. Kolegium ponadto wskazało, że kwestia dotycząca sporu w zakresie numeru nieruchomości nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzucił obrazę prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zapisanie numeru nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego. Wniósł o zmianę decyzji w tym zakresie, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obydwu instancji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Do skargi załączono wypis z ewidencji gruntów (zawiadomienie o zmianie z 20 kwietnia 2006 r.). 2.2. Skarżący wyjaśnił, że składając deklarację wpisał nr posesji 7 i załączył w tym zakresie stosowne dokumenty, w tym własności oraz wyrok sądu odnoszący się do braku numeru na posesji. Organy nie odniosły się do tych dokumentów, orzekając w decyzji co do nieruchomości przy ul. M. 3. Ten numer jest nieprawdziwy. Niezrozumiałym jest, dlaczego dowodem w sprawie jest zapis ewidencji gruntów, z którego można wywnioskować, że skarżący nabył nieruchomość przy ul. M. 3, 30 lipca 1951 r. Skarżący urodził się w 1964 r. czyli 13 lat przed urodzeniem nabył nieruchomość. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2012.270 ze zm., dalej jako "ustawa p.p.s.a."), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługujena uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 3.2. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem decyzji jest określenie M. K. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z treści art. 6c ust. 1 i art. 6h ustawy u.cz.p.g. wynika, że właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, mają obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6m, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ustawy u.cz.p.g.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, M. K., stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6m ustawy u.cz.p.g. złożył deklarację, w której oznaczył numerem 7 nieruchomość położoną przy ul. M. w C.. Na podstawie operatu nazewnictwa placów i ulic oraz numeracji porządkowej nieruchomości dla gminy C. prowadzonego przez Urząd Miasta i Gminy w C. organ ustalił, że deklaracja zawiera błędny numer nieruchomości, na której powstają odpady komunalne. Ustalenie to wypełniło przesłankę uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, o których mowa w art. 6o ustawy u.cz.p.g., wobec czego Burmistrz Miasta i Gminy C. wydał decyzję, w której określił skarżącej kwotę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Została ona wyliczona prawidłowo, jako iloczyn ilości osób zamieszkujących nieruchomość i stawki opłaty miesięcznej, stosownie do § 1 uchwały nr XXVI/228/2012 Rady Miejskiej w C. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki takiej opłaty. Również prawidłowo, przy uwzględnieniu danych zawartych w deklaracji, organ przyjął stawkę 6 zł wynikającą z § 2 ust. 3 tej uchwały. 3.3. Skarżący nie czyni zarzutów w powyższym zakresie. W jego ocenie jednak, decyzja jest błędna w zakresie numeru nieruchomości położonej przy ul. M. w C.. Zdaniem skarżącego, w decyzji powinien być wpisany numer 7 nieruchomości, a nie 3. Wymaga wyjaśnienia, że stosownie do art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 r. nr 520), dalej ustawy p.g.k., ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów należy do zadań gminy. Zgodnie z art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a tej ustawy, ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi. Co jednak istotne, art. 47a w ustępie 5 stanowi, że to wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w ust. 4 pkt 5 lit. a, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. To oznacza, że w przypadku sprzeczności między numerem nieruchomości wskazanym w deklaracji a numerem, jaki wynika z operatu nazewnictwa placów i ulic oraz numeracji porządkowej nieruchomości dla Gminy C. prowadzonego przez Urząd Miasta i Gminy w C., wiążący jest dla organu numer wynikający z tego drugiego źródła. Wpisany tam numer ustalony został przez kompetentny do tego organ władzy publicznej. Ustawa p.g.k. nie pozwala mieszkańcom określać we własnym zakresie numeru porządkowego. Stanowi ona jednoznacznie, że do ustalania tej kwestii uprawniony jest burmistrz. Jego ustalenia znajdują odzwierciedlenie w ewidencji, a z niej stosowną informację pobrał organ, określając skarżącej opłatę. Z treści art. 47a ust. 5 p.g.k. wynika ponadto, że dopuszczalny jest wniosek o zmianę numeru porządkowego, a przed rozstrzygnięciem w tej sprawie organ winien dokonać analizy przedstawionych przez wnioskujących danych i dokumentów. Z całą stanowczością jednak należy podkreślić, że nie służy temu postępowanie w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd badając prawidłowość decyzji w tym zakresie władny jest jedynie ocenić, czy prawidłowo organ ustalił numer nieruchomości korzystając w tym zakresie ze stosownej ewidencji. Tak też Sąd uczynił. Poza zakresem sprawy pozostają natomiast kwestie dotyczące sporu pomiędzy mieszkańcami nieruchomości, a organami w zakresie numeru nieruchomości, co trafnie zauważyło Kolegium. Z tej przyczyny dla przedmiotowej sprawy toczącej się w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie ma znaczenia załączony do skargi wypis z ewidencji gruntów, tak jak i powołane w skardze bliżej niesprecyzowane dokumenty własności i wyroki sądowe. 3.4. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.