I SA/Ke 575/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę. 1. Postanowienie organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A.K.od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie 1282 zł. 1.2 Kolegium wyjaśniło, że decyzją z 7 czerwca 2016 r. nr FN.3120.24.2016 organ podatkowy orzekł w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r. w stosunku do współwłaścicieli nieruchomości. Decyzja został doręczona A.K. 10 czerwca 2016 r. Na potwierdzenie tej okoliczności Kolegium wskazało na zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. Organ stwierdził zatem, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji z 7 czerwca 2016 r., określony w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, upłynął 24 czerwca 2016 r. Odwołanie od przedmiotowej decyzji strona złożyła osobiście 4 lipca 2016 r. w siedzibie organu podatkowego, a zatem z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Kolegium wskazało, że w zaskarżonej decyzji zawarte zostało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. W konsekwencji organ stwierdził, że strona wniosła odwołanie z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie. 2. Skarga do Sądu 2.1 Na powyższe postanowienie A. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o zmianę decyzji i uznanie, że sklep odzieżowy ma 40 m², a nie 51,2 m². 2.2. W uzasadnieniu skarżąca zgodziła się, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jednocześnie wskazała na uchybienia decyzji, z którymi nie może się zgodzić. W ocenie skarżącej organ podatkowy nieprawidłowo bowiem wpisał pomieszczenie mieszkalne jako zaplecze sklepu odzieżowego. Kilka razy zwracała się z pismem, że sklep odzieżowy ma 40 m², ale nie otrzymała odpowiedzi. 2.3. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi w przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania organ stwierdza ten fakt w formie postanowienia. Postanowienie to jest ostateczne (art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej). Stosownie zaś do art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wyznaczenie przez ustawodawcę ram czasowych do dokonania określonych czynności w toku postępowania (w niniejszej sprawie wniesienia odwołania od decyzji) poprzez wskazanie w ustawie terminów, których uchybienie powoduje bezskuteczność czynności, ma na celu usunięcie stanu niepewności w stosunkach procesowych (co do dalszego biegu czy też zakończenia postępowania). Uchybienie ustawowego terminu powoduje więc bezskuteczność odwołania. 3.3. Dla oceny zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania istotne znaczenie ma data i prawidłowość doręczenia decyzji, od której strona odwołuje się. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie 1282 zł, została doręczona skarżącej prawidłowo 10 czerwca 2016 r. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem, jak prawidłowo wskazał organ 24 czerwca 2016 r. Odwołanie złożone 4 lipca 2016 r. zostało zatem złożone po terminie, o którym mowa w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej. Istotne przy tym jest, że skarżąca nie kwestionuje tej okoliczności. W konsekwencji Kolegium prawidłowo stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. K od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie 1282 zł. 3.4. Podsumowując, skoro uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało jednoznacznie wykazane, to brak jest podstaw dla kwestionowania prawidłowości orzeczenia organu odwoławczego. Okoliczności powołane natomiast przez skarżącą w skardze nie dotyczą przedmiotu rozstrzygnięcia, którym jest jedynie potwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. 3.5. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.