I SA/Ke 586/07

Dnia 4 lutego 2008 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-38 za 2006r. oraz odsetek za zwłokę p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 18 grudnia 2007r. w wysokości 500zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzeni 50% zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-38 za 2006r. oraz 50% odsetek za zwłokę B. S. złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku skarżąca oświadcza, że jest wdową, prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem w wieku 20 lat. Według oświadczenia skarżąca i jej syn utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącą z tytułu świadczenia emerytalnego w wysokości 566,91zł netto miesięcznie oraz z dochodu uzyskiwanego przez syna z tytułu renty rodzinnej w wysokości 591,00zł netto miesięcznie. Według oświadczenia w skład majątku skarżącej i jej syna wchodzi mieszkanie wielkości 52,67m². W uzasadnieniu wniosku skarżąca oświadcza, że otrzymuje emeryturę zmniejszoną o ratę ściąganą przez Urząd Skarbowy na rzecz zaległego podatku i w rezultacie otrzymuje kwotę ok. 420zł. Skarżąca oświadcza, że od ok. 5-6 lat leczy się na depresję, po śmierci męża jej stan pogorszył się i z tego względu zmuszona jest przebywać poza miejscem stałego zamieszkania. Syn pozostał w P. ze względu na zbliżającą się maturę. Emeryturę skarżąca pozostawia synowi na utrzymanie w P., sama zaś szuka jakiejkolwiek pracy, a tymczasowo utrzymuje się z jałmużny. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) lub, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Uwzględniając sytuację finansową i życiową skarżącej, przede wszystkim wysokość i źródła uzyskiwanych dochodów oraz fakt, że skarżąca jest emerytką i matką samotnie wychowującą syna należy stwierdzić, że wykazała należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego orzeczono, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych.