I SA/Ke 586/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W.O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 28 października 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 586/16 odrzucił skargę W.O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...]nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych, z powodu wniesienia jej po terminie. Odpis postanowienia z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 3 listopada 2016 r. W dniu 10 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że nie można przypisać mu winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia z 28 października 2016 r. Sąd stwierdził, że termin do wniesienia skargi zaczął biec od 31 sierpnia 2016 r. i upływał 29 września 2016 r. Jednak w piśmie przewodnim z 9 września 2016 r., ZUS poinformował wnioskodawcę, m.in, że uznano, iż przesyłka z decyzją została skarżącemu doręczona 31 sierpnia 2016 r. Z uwagi na powyższe 30 – dniowy termin na uprawomocnienie się decyzji będzie liczony od ww. daty. Skarżący działając bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, w pełnym zaufaniu do organu administracji, odnośnie przysługującego terminu do złożenia skargi, wniósł ją 30 września 2016 r. Wnioskodawca wskazał przy tym na art. 112 Kodeksu postępowania adminisatrcyjnego (K.p.a.). Podkreślił, że w zaistniałej sytuacji nie miał możliwości zauważenia omyłki organu, gdyż nie podejmując przesyłki z poczty i nie otrzymując realnie przedmiotowej decyzji, jak również nie znając zasad doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym, a dysponując jednoznaczną informacją od organu odnośnie terminu na wniesienie skargi, nie był w stanie samodzielnie zweryfikować wskazanych przez organ terminów, szczególnie, że okoliczności nie uzasadniały podejrzenia, że termin ów może być wskazany błędnie. W ocenie wnioskodawcy jedyne, co w takiej sytuacji mógł zrobić, to sprawdzić kolejne etapy doręczenia decyzji. Poprzez usługę "śledzenie przesyłek", można zauważyć wyróżnioną na czerwono i wytłuszczoną informację, że "Zwrot przesyłki" oraz "Nieudane doręczenie - decyzja o zwrocie (Nie podjęto z placówki pocztowej)" nastąpiły 31 sierpnia 2016 r. Dysponując taką informacją, skarżący mógł jedynie uznać, że organ trafnie wskazał datę 31 sierpnia 2016 r. i nie kwestionować zastosowanych przez organ obliczeń opartych na nieznanych stronie przepisach prawnych. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący wskazał na wyroki sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Bezspornym w sprawie jest, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi. Stosownie do art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest uregulowana w art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2, § 4 ustawy p.p.s.a.) Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Pod pojęciem "braku winy" rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu Zdaniem Sądu wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest merytorycznie uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. Jako okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi wnioskodawca wskazał na błędną informację uzyskaną od organu o dacie jaką ZUS uznał, za datę doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Doręczenie decyzji nastąpiło bowiem w trybie art. 44 K.p.a. Konsekwencją dostosowania się przez skarżącego do tej informacji było złożenie skargi po terminie i jej odrzucenie przez Sąd. W ocenie Sądu skoro do złożenia skargi po terminie doszło, wyłącznie na skutek błędnej informacji organu, to wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługiwał na uwzględnienie. Strona nie powinna bowiem ponosić ujemnych skutków nieprawidłowości występujących w działaniu organu administracji. Sąd stwierdził ponadto, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie (art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a.). Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem 3 listopada 2016 r. (stronie doręczono odpis postanowienia o odrzuceniu skargi), a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony 10 listopada 2016 r. Wnioskodawca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył również skargę. Tym samym zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do dokonania czynności, w tym wypadku wniesienia skargi. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.