I SA/Ke 59/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności ONW na rok 2009 postanawia: odrzucić skargę. A. N. wniosła skargę na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności ONW na rok 2009. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy wniesie ją uprawniony podmiot, gdy spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie i po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a przedmiot sprawy należy do właściwości sądu. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.) Powołane przepisy statuują zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki postępowanie takie nie zostało zakończone wydaniem merytorycznego orzeczenia przez organ II instancji. Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Czyniąc zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwanej dalej kpa), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronom postępowania, zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa, odwołanie do organu wyższego stopnia, czyli do Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K.. Decyzja Kierownika Biura Agencji zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie takie co prawda strona złożyła, ale – jak wynika z ostatecznego postanowienia Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] – nastąpiło to z uchybieniem terminu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że skarżąca nie wyczerpała wszystkich przysługujących w postępowaniu administracyjnych środków zaskarżenia (sprawa objęta decyzją organu I instancji nie została ponownie rozpoznana przez organ II instancji), zatem skarga do sądu administracyjnego jest na obecnym etapie przedwczesna. Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.