I SA/Ke 6/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lutego 2012r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. nr [...].Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]. nr [...]., określającą A. S. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 5.996 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Audi A6 w dniu 21 kwietnia 2006r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu 24 kwietnia 2006r. A. S. złożył w Oddziale Celnym w Sandomierzu deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Audi A6 i dokonał wpłaty zadeklarowanej kwoty podatku w wysokości 480 zł. Do deklaracji dołączył umowę sprzedaży pojazdu z dnia 21 kwietnia 2006r., w której wykazano kwotę transakcji w wysokości 200 euro. Organ podatkowy uznał, że zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania nie odzwierciedla wartości nabytego pojazdu. Wskazał, że ustalenie w umowie kwoty transakcji w wysokości 200 euro było czynnością pozorowaną mającą na celu zaniżenie podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu i zapłatę niższego podatku. Pozorowana czynność nie może w świetle art. 199 a § 2 Ordynacji podatkowej wywoływać skutków podatkowych z niej wynikających w wyłącznie wywołuje skutki podatkowe z ukrytej czynności prawnej. Organ ustalił, że wartość rynkowa samochodu osobowego marki Audi A6 w złym stanie w dacie nabycia wynosi 61.100 zł brutto. W celu ustalenia tej wartości posłużył się programem do wyceny pojazdów – elektroniczną wersją katalogu Eurotax Informator Rynkowy Samochody Osobowe – Wydawnictwa EurotaxGlass Polska Sp. z o.o. – Carwert. Przy kalkulacji wartości organ przyjął stan pojazdu jako zły. Organ uwzględnił zapisy umowy z dnia 21 kwietnia 2006r. o uszkodzonym silniku oraz fakt przywiezienia samochodu na lawecie. Przebieg samochodu, tj. 91.000 km, został przyjęty z deklaracji VAT-25 złożonej przez podatnika. Dyrektor Izby Celnej w K. nie dał wiary oświadczeniu A. S., że samochód miał również uszkodzoną skrzynię biegów. Organ wskazał, że z umowy sprzedaży wynika, że samochód miał wyłącznie uszkodzony silnik, oraz że został przywieziony na lawecie przez przejście graniczne w Świecku w dniu 22 kwietnia 2006r., a w dniu 24 kwietnia 2006r. pomyślnie przeszedł badania techniczne, co potwierdza wynik badania technicznego. W ocenie organu, nieprawdopodobne jest, aby w ciągu jednego dnia dokonać naprawy, zwłaszcza, że strona dowiedziała się o uszkodzonej skrzyni biegów po przywiezieniu pojazdu do Polski. Oznacza to, że po stwierdzeniu usterki należało zakupić części, co wymaga poświecenia określonego czasu. Natomiast A. S. nie przedstawił dowodów zakupu części niezbędnych do napraw pojazdów, których wartość określił na kwotę około 20.000 zł. Mimo to, ustalając wartość rynkową pojazdu organ przyjął stan pojazdu jako zły. Organ podniósł przy tym, że obniżenie wartości pojazdu z uwagi na jego uszkodzenie czy usterki może nastąpić jedynie w przypadku wystąpienia uszkodzeń nadzwyczajnych, np. powypadkowych, czyli takich, które nie są uwzględnione w średniej cenie katalogowej auta. Organ wyliczył podatek akcyzowy według stawki 61,6 % obowiązującej w dniu powstania obowiązku podatkowego, tj. w dniu 21 kwietnia 2006r. Kwota podatku wyniosła 19.090 zł. Organ obliczył również wartość rezydualną akcyzy, zawartą w cenie podobnego samochodu osobowego sprzedawanego na terytorium kraju, która wyniosła 5.996 zł. Uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007r. C-313/05 oraz treść art. 90 akapit pierwszy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2), organ wskazał, że zobowiązanie w podatku akcyzowym w związku z dokonanym przez stronę nabyciem wyniosło 5.996 zł. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie decyzji. Zarzucił: 1/ rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nierzetelne, niepełne zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie, nie wyjaśnienie sprzeczności pomiędzy zebranymi w sprawie dowodami z dokumentów, nie zwrócenie się do sprzedającego o potwierdzenie transakcji, a także naruszenie zasady budowania zaufania do organu, naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, również poprzez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, - art. 180, art. 187 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez zignorowanie istotnych w sprawie dowodów, które były i nadal są dla organu podatkowego dostępne, a także poprzez uniemożliwienie stronie składania wniosków dowodowych w sprawie, - art. 199a Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego za kwotę 200 euro jako pozorną, podczas gdy rzeczywistym zamiarem stron była sprzedaż uszkodzonego pojazdu za powyższą kwotę, w celu wyremontowania go i przeznaczenia na użytek osobisty; 2/ błąd w ustaleniach faktycznych, spowodowany naruszeniem przepisów postępowania w zakresie rzetelności przeprowadzania postępowania dowodowego i zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie, polegający na przyjęciu wartości nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego w postaci samochodu marki Audi A6, na kwotę 61.100 zł, przy jednoczesnym przyjęciu zapisu o uszkodzonym silniku oraz fakcie przywiezienia pojazdu na lawecie w stanie pojazdu oznaczonym jako zły, ponadto nieuwzględnienie kosztów naprawy pojazdu, a także błędne przyjęcie przebiegu zakupionego pojazdu, jak również przyjęcie przez organy, iż nie jest możliwe przeprowadzenie naprawy pojazdu przez kupującego w ciągu dwóch dni. W uzasadnieniu skargi A. S. podniósł, że przedmiotowy pojazd nabył za cenę 200 euro, ponieważ nie nadawał się on do użytku i w Niemczech był przeznaczony na złom. Cena ta odpowiadała wartości pojazdu. W chwili zakupu pojazd był niesprawny technicznie, miał uszkodzony silnik, był zaniedbany, porysowany. Po przyjeździe do Polski okazało się, że miał uszkodzoną także skrzynię biegów – zablokowany piąty bieg. Za naprawę pojazdu i zakup części skarżący poniósł koszty około 20.000 zł. Skarżący jest profesjonalistą, posiada własny warsztat samochodowy, i jeszcze przed zakupem pojazdu skompletował wszystkie niezbędne części celem szybkiej naprawy i rejestracji w Polsce. Po przyjeździe naprawił silnik, a naprawę lakieru i skrzyni biegów odsunął na późniejszy termin. Uszkodzenie skrzyni biegów dotyczyło tylko zablokowania piątego biegu, stąd nie było problemów przy badaniu technicznym. Samochód mógł być sprawny w stopniu uzasadniającym jego dopuszczenie do ruchu, ale zawierał uszkodzenia znacząco zmniejszające jego wartość rynkową. Skarżący zarzucił, że organ nie przeprowadził wszystkich możliwych dowodów, w tym dowodu z dokumentu umowy kupna –sprzedaży. Jeśli organ nabrał wątpliwości co do tego, czy cena nie była pozorna, winien potwierdzić ją u sprzedawcy. Organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu. Podatnik złożył wyjaśnienia, których treść organ uznał następnie za nieprawdopodobną. Składając oświadczenie skarżący był przekonany, że wszystko w sprawie zostało wyjaśnione. Tymczasem organ podjął rozstrzygnięcie, na które skarżący nie miał wpływu. Zdaniem skarżącego, cena ustalona na podstawie systemu Carwert-Eurotax jest rażąco wygórowana. Jeśli byłaby to cena rzeczywista, żaden kupujący nie zdecydowałby się na transakcję, zwłaszcza, że należało doliczyć koszty transportu na lawecie, naprawy, robocizny, akcyzy, lakierowania, przeglądu technicznego, tłumaczenia dokumentów. Łącznie dawałoby to kwotę 100.000 zł. Taka cena nie miałaby dla skarżącego żadnego ekonomicznego uzasadnienia, ponieważ kupiłby samochód nowy. To dowodzi, że nie doszło do ukrytej czynności prawnej. Według programu, jakim dysponuje skarżący, cena samochodu o trzykrotnie mniejszym przebiegu i mniejszych uszkodzeniach wynosi 48.200 zł. Organ nie wyjaśnił sprzeczności pomiędzy wskazaną przez skarżącego ceną a przyjętą w zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił organowi błędne przyjęcie, że przebieg pojazdu wynosił 91.000 km. W umowie kupna – sprzedaży podany jest rzeczywisty przebieg, który wynosił 36.200 km. Skarżący chciał skorygować pomyłkę, jednak pracownik organu poinformował go, że nie ma to znaczenia. Następnie organ przyjął do wyliczenia wartości pojazdu przebieg mniej korzystny dla podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Skarga nie zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ustawy p.p.a.s.). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości określenia przez organy celne wysokości podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Audi A6, i w konsekwencji prawidłowości określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Naczelną zasadą postępowania przed organami podatkowymi jest wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j.Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zasada prawdy obiektywnej. Oznacza ona, że organy podatkowe maja obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Na organie ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia wszelkich dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy o czym stanowi art. 187 § 1 w/w ustawy. W myśl natomiast art. 191 tej ustawy organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Wymogom tym organy podatkowe obu instancji w omawianym zakresie sprostały. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poddany został wnikliwej i kompletnej analizie, a dokonana ocena dowodów nie jest dowolna. Organy uwzględniając zasady logiki i doświadczenia życiowego nie naruszyły granic zakreślonych przez art. 191 Ordynacji podatkowej. Ustosunkowały się do wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, dokonując ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Ocena ta znalazła również należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 w/w ustawy. Organy podatkowe dokonały także właściwej subsumcji norm prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny, który Sąd przyjął za własny. Poza sporem pozostaje kwestia, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. ustawy o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29 poz. 257 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.a. Jak wynika z akt sprawy, nabycie wewnątrzwspólnotowe nastąpiło w dniu 21 kwietnia 2006r. Zgodnie natomiast z treścią art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym ( t.j. Dz.U. z 2011r. Nr 108 poz. 629 ze zm.) jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy p.a. powstał przed dniem wejścia w życie ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008r. (tj. przed 1 marca 2009r.) i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. właśnie ustawy p.a. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy p.a. podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić za wyroby akcyzowe, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego. Analogiczna zasada obowiązuje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, stosownie do treści art. 82 ust. 3 ustawy p.a. Przepis art. 10 ust. 5 ustawy p.a. stanowi natomiast, że jeżeli nie można określić kwot, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1-3, to podstawę opodatkowania ustala się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na rynku krajowym w obrocie wyrobami akcyzowymi tego samego rodzaju, w dniu powstania obowiązku podatkowego pomniejszonych o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy. Powyższe przepisy dają zatem możliwość weryfikowania wartości sprowadzonego pojazdu. Podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca obowiązany jest zapłacić, a więc kwota realna, rynkowa, za którą przemawiają ekonomiczne przesłanki. W przypadku zadeklarowania podstawy opodatkowania w wysokości zaniżonej organ podatkowy powinien wszcząć postępowanie podatkowe i ustalić prawidłową podstawę opodatkowania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której organ uznał, że zadeklarowana przez A.S. kwota transakcji w wysokości 200 euro znacząco odbiega od wartości rynkowej podobnych pojazdów. Należy wskazać, że z treści powyżej cytowanych przepisów ustawy p.a. wynika, że weryfikacja wartości nabywanych wewnątrzwspólnotowo samochodów winna być przeprowadzona poprzez porównanie ceny wynikającej z umowy kupna-sprzedaży z średnią ceną pojazdów na rynku krajowym. Ustalając tą cenę rynkową organ winien posłużyć się narzędziami umożliwiającymi jak najbardziej zobiektywizowane określenie wartości pojazdu w oparciu o takie kryteria jak wiek, przebieg, stan ogólny, rodzaj napędu, marka lub model. W ocenie Sądu, warunki te w pełni spełnia użyty przez organy program komputerowy Carwert– elektroniczny katalog Eurotax. Przy ustalaniu ceny pojazdu za pomocą tego programu uwzględnione zostały bowiem wszelkie dane pojazdu Audi A6, tj. rok produkcji, przebieg, liczba właścicieli, marka, model, typ, wyposażenie. Co istotne z punktu widzenia zarzutów skargi, przyjmując do kalkulacji stan pojazdu organy określiły go jako zły. Uwzględniły rzeczywisty stan pojazdu po jego sprowadzeniu, tj. uszkodzenie silnika opisane w umowie kupna – sprzedaży. Zgodnie z tak dokonaną wyceną samochodu Audi A6, cena rynkowa podobnego pojazdu wyniosła 61.100 zł brutto. Biorcą pod uwagę, że zadeklarowana przez podatnika kwota transakcji po przeliczeniu na walutę polską wyniosła 779 zł, w pełni uzasadnionym było uznanie, że w umowie kupna – sprzedaży strony nie wskazały realnej wartości samochodu. Wskazana przez kontrahentów wartość rażąco odbiegała od wartości rynkowej podobnego samochodu tej samej marki z tego rocznika produkcji, dlatego organ miał pełne prawo uznać, że nie została określona rzeczywista cena nabycia wewnątrzwspólnotowego. Skutkiem tego uznania było ustalenie podstawy opodatkowania w oparciu wartość wskazaną w elektronicznym katalogu Eurotax. Słusznie przy tym organ wskazał na treść art. 199 a § 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej. Przepis ten dotyczy przypadku, gdy dochodzi do zawarcia czynności prawnej celem ukrycia innej czynności prawnej. Regulacja art. 199a § 2 Ordynacji podatkowej nakazuje wtedy wywodzenie skutków podatkowych z czynności ukrytych. Na podstawie niniejszego przepisu organ miał prawo ocenić umowę kupna-sprzedaży z dnia 21 kwietnia 2006r., w wyniku czego ustalił, że była ona umową pozorną w zakresie wykazanej w niej ceny samochodu. Należy przy tym wyjaśnić, że pozorność jest wadą oświadczenia woli, polegającą na niezgodności między aktem woli, a jej przejawem na zewnątrz. Co istotne, strony zgodne są co do tego, aby wspomniane oświadczenie (przejaw na zewnątrz) nie wywołało skutków prawnych. Oznacza to, że bezcelowym byłoby zwracanie się do sprzedającego pojazd o potwierdzenie wartości pojazdu. Osoba ta zgodziła się co do tego, by uzewnętrzniona w umowie cena samochodu wywołała inne skutki prawne niż rzeczywista treść umowy, czyli sama nie chciała wskazać realnej wartości pojazdu. Ponadto, jak już wyżej podniesiono, ustalając cenę pojazdu organ winien użyć metod obiektywnych. Nie można uznać, by ewentualne oświadczenie niemieckiego kontrahenta, mające potwierdzić wartość pojazdu, takie kryterium obiektywizmu spełniało, skoro ustalono, że osoba ta już raz złożyła pozorne oświadczenie woli. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie było również potrzeby przeprowadzania dowodu z dokumentu, poprzez potwierdzanie umowy sprzedaży u kontrahenta. Należy zauważyć, że organy nie kwestionowały prawdziwości samego dokumenty, nie twierdziły, że jest to dokument fałszywy. Uznały jednak, zresztą słusznie, że zawarte w tym dokumencie oświadczenie co do ceny transakcji w kwocie 200 euro nie odzwierciedla rzeczywistej wartości samochodu i w tym zakresie było czynnością pozorną. Sąd podziela stanowisko organów, że mało prawdopodobnym jest, aby od czasu przekroczenia granicy, czyli od 22 kwietnia 2006r. do czasu przeprowadzenia badania technicznego w dniu 24 kwietnia 2006r. dopuszczającego samochód do ruchu drogowego, wykonać tak duży i kosztowny zakres napraw o jakich zeznał podatnik. W świetle zasad doświadczenia życiowego zupełnie nieprawdopodobne jest twierdzenie, że samochód mający wartość złomu, co wynikało z ceny transakcji, po dwóch dniach spełniał wszystkie wymagania techniczne, co jednoznacznie stwierdził uprawniony diagnosta w stacji kontroli pojazdów w Dwikozach. Z tego wynika, że wykonanie napraw nie było takie skomplikowane. Okoliczności te podważają wiarygodność twierdzeń podatnika, że wartość transakcyjna samochodu wynosiła tylko 200 euro. Należy podnieść, że to w interesie podatnika leży wykazanie, że zakupiony przez niego samochód był w stanie uzasadniającym obniżenie jego rynkowej wartości w porównaniu do podobnych samochodów, szczególnie w sytuacji, gdy wartość znacząco odbiega od wartości podobnego auta. A. S. wskazał na uszkodzony silnik i konieczność transportu samochodu do kraju na lawecie, natomiast nie przedstawił żadnych rachunków zakupu ani faktur na zakupy części za kwotę 20.000 zł, stąd twierdzenia te należało uznać za gołosłowne. Z konieczności przedstawienia dowodów zakupu nie zwalnia podatnika fakt, że zakupił te części na rynku wtórnym. Nic nie stoi na przeszkodzie aby przy takiej formie zakupów pobierać dowody sprzedaży, zwłaszcza że osoba profesjonalnie zajmująca się naprawą samochodów powinna mieć świadomość potencjalnego znaczenia takich dokumentów. Odnosząc się do przyjętego przez organ przebiegu pojazdu Sąd podziela w pełni stanowisko organu, że uzasadnionym było przyjęcie takiego przebiegu, jaki skarżący wskazał w złożonej przez siebie deklaracji, czyli 91.000 km. Jeśli podatnik uznał, że nie były to prawidłowe dane, miał pełne prawo skorygować uprzednio złożoną deklarację, na co pozwala treść art. 81 Ordynacji podatkowej. Wbrew zarzutom skargi, A. S. miał w pełni zapewniony czynny udział w postępowaniu, o którym mowa w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Doręczane mu były wszystkie rozstrzygnięcia w sprawie, a w dniu 10 czerwca 2011r. pełnomocnik podatnika osobiście zapoznał się z aktami sprawy. Stosownie do treści art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, stronie wyznaczono siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji. Z uprawnienia tego podatnik jednak nie skorzystał. Skarżący nie może natomiast twierdzić, że naruszenie zasady opisanej w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło poprzez to, że jego wyjaśnienia nie przyczyniły się do rozstrzygnięcia sprawy i nie miały znaczenia. Organ ocenia treść zeznań poprzez pryzmat zasady swobodnej oceny dowodów, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zatem to, że organ nie dał wiary zeznaniom strony, nie oznacza, że pozbawił podatnika prawa do udziału w postępowaniu. W świetle powyższego należy uznać, że prawidłowo organy określiły wysokość podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Audi A6, i w konsekwencji prawidłowo też określiły zobowiązanie w podatku akcyzowym. Przy wykładni przepisów prawa materialnego uwzględniły konieczność stosowania postanowień art. 90 akapit pierwszy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2) oraz wnioski płynące z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007r. C-313/05, przez co określony A. S. podatek akcyzowy nie przewyższył rezydualnej kwoty tego podatku zawartej w wartości rynkowej pojazdu podobnego sprzedawanego na terytorium kraju. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.