I SA/Ke 604/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2012r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych oddala skargę 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]. nr [...].utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...].. nr [...]. w sprawie odmowy K. G. rozłożenia na raty zaległości podatkowych. 1.2. W uzasadnieniu wskazano, że K. G. złożył wniosek o rozłożenie na raty zobowiązania z tytułu VAT w ramach optymalizacji. Wniosek uzasadniono brakiem możliwości jednorazowego uregulowania podatku z uwagi na niezdolność do uzyskania kredytu w banku, który z kolei uzależnia możliwość jego przyznania od uporządkowania spraw związanych z urzędem skarbowym. Wnioskodawca wskazał, że konieczność jednorazowej zapłaty zobowiązań wobec urzędu skarbowego zmusiłaby go do zakończenia działalności oraz zwolnienia pracowników. Zaznaczył, że regularnie spłaca już raz przyznany układ ratalny. 1.3. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że K. G. prowadzi od 1 maja 2009r. jako osoba fizyczna działalność gospodarczą pod firmą "M." w zakresie sprzedaży sprzętu komputerowego. W myśl przepisów art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może m.in. rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W myśl zaś art. 67b dla podatników prowadzących działalność gospodarczą może udzielać ulg określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej, stanowią pomoc de minimis lub stanowią pomoc publiczną. Niezależnie od rodzaju podatnika w każdym przypadku należy zbadać, czy zaistniały przesłanki do udzielenia ulgi polegające na wystąpieniu ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Organ odwoławczy wskazał na uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie zacytowanych przepisów, jednocześnie zaznaczając, że decyzje wydawane w tym trybie nie mogą być dowolne. Organ podatkowy obowiązany jest dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych, aby stwierdzić, czy ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku. Ważny interes podatnika należy rozumieć jako nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. Ponadto zdarzenie wyjątkowe, losowe, nagłe, na które powołuje się podatnik wykazując przesłankę do udzielenia ulgi, winno charakteryzować się tym, że zaistniało w dacie powstania obowiązku podatkowego i uniemożliwiło podatnikowi wywiązanie się z obowiązków płatniczych wobec budżetu Państwa. Z kolei przesłanka interesu publicznego powinna być oceniana z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. 1.4. Z materiału dowodowego sprawy wynika między innymi, że podatnik uzyskuje miesięczny dochód netto w wysokości około 2745 zł z tytułu umowy o pracę w Wojskowym Szpitalu Klinicznym w K.. Z działalności gospodarczej w styczniu i w lutym 2011r. wykazał stratę w wysokości odpowiednio 7 590,38 zł i 53 385,47 zł, za marzec dochód w kwocie 28 487,34 zł. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wymieniono miesięczne wydatki podatnika ustalając je na kwotę 8 500 zł. W postępowaniu odwoławczym podatnik potwierdził, że jego sytuacja finansowa i rodzinna nie zmieniła się. Ponadto jako źródło finansowania spłaty rat podał przychody z bieżącej działalności handlowej firmy, wymieniając na potwierdzenie przychody netto za poszczególne kwartały: IV 2010-169 305 zł, I 2011 – 157 237, II 2011 – 150 981 zł. Jednocześnie nadmienił, że firma "M." nie posiada żadnych szczególnych umów handlowych z kontrahentami, a są to jedynie umowy ustne i żadnych zobowiązań wobec kontrahentów, jedynie korzysta z kredytu bankowego w wysokości ponad 50 021,17 zł, którego spłacono już kilkanaście rat. Podatnik zwrócił także uwagę na terminowe wywiązywanie się ze spłaty już rozłożonej na raty zaległości podatkowej oraz niezaleganiu z wypłatą wynagrodzeń dla pracowników. 1.5. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że wniosek podatnika przedsiębiorcy dotyczył ulgi w ramach optymalizacji ściągania podatków, w związku z czym zastosowanie miał przepis art. 67 b Ordynacji podatkowej. Z prawodawstwa Unii Europejskiej (poprzednio art. 87 TWE, aktualnie art. 107 TFUE) wynika, że nie stanowią pomocy publicznej takie ulgi w spłacie podatków, które nie prowadzą bezpośrednio do zwolnienia podatnika z obowiązku uiszczenia podatku, ale ułatwiają mu jego zapłacenie - odroczenie terminu płatności i rozłożenie na raty. Podatnik nie uzyskuje w przypadku ich udzielenia korzyści finansowej prowadzącej do uprzywilejowania go w stosunku do innych przedsiębiorców działających na rynku, co jest jedną z podstawowych przesłanek pomocy publicznej. Przesłanką traktowania takich ulg jako optymalizacji ściągania podatków jest pozytywna ocena podatnika dokonana przez organ podatkowy w zakresie możliwości regulowania przez niego zobowiązań podatkowych w dłuższym okresie czasu. Optymalizacja ściągania podatków powinna opierać się na racjonalnym działaniu, uprawdopodobniającym wpływ środków do budżetu. Ponadto, aby udzielona podatnikowi ulga nie była pomocą publiczną, a miała charakter optymalizacji ściągania podatków, trudności finansowe podatnika, które dyktują mu potrzebę złożenia wniosku o ulgę, winny mieć charakter przejściowy. Organ odwoławczy stwierdził, że podatnik nie potwierdził możliwości spłaty zaległości podatkowych, także nie wykazał, że jego sytuacja finansowa ma charakter przejściowy. Świadczy o tym fakt, że decyzją Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 21 lutego 2011r. podatnikowi został już przyznany układ ratalny do zapłaty zaległości podatkowych i pomimo powyższej pomocy podatnik nie jest w stanie płacić kolejnych, bieżących zobowiązań w ustawowych terminach. Nadto podatnik nie uregulował w ustawowym terminie zapłaty zobowiązań w podatku VAT za II kwartał 2011r., którego termin wpłaty upłynął 25 lipca 2011r. Dodatkowo sam podatnik podniósł, że w przypadku odmowy udzielenia ulgi będzie on zmuszony zlikwidować działalność gospodarczą. Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał, iż już samo stwierdzenie, że przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji obliguje organ podatkowy do odmowy jej udzielenia w ramach optymalizacji. Co więcej podatnik przyznał, że liczne trudności płatnicze powstały na skutek przeinwestowania. Analiza możliwości płatniczych strony także nie potwierdziła możliwości spłaty ciążących na podatniku zaległości w proponowanym układzie ratalnym, bowiem w istocie za I kwartał 2011r. przychód z działalności wyniósł 157 237 zł, jednakże koszty tej działalności były na tyle wysokie, że powstała strata z działalności gospodarczej. Ponadto miesięczne wydatki podatnika wynoszą około 8 500 zł, w tym z tytułu raty podatku, kredytu i pożyczki. W takiej sytuacji organ odwoławczy stwierdził brak podstaw pozwalających uznać za możliwą realizację proponowanego przez podatnika układu ratalnego w ramach optymalizacji. Udzielenie wnioskowanej ulgi bez właściwego potwierdzenia możliwości płatniczych podatnika byłoby sprzeczne z interesem publicznym i z zasadami, na których opiera się optymalizacja spłaty zobowiązań podatkowych. 1.6. Oceniając argumenty podnoszone przez podatnika organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowe zaległości nie powstały z przyczyn niezależnych od K. G., lecz w wyniku niewpłacania kwot VAT. Podatnik, podejmując się prowadzenia działalności gospodarczej powinien być świadomy tego, że ponosi nie tylko odpowiedzialność, ale i ryzyko wynikające ze sposobu w jaki kieruje swoją firmą tym bardziej, że przedmiotowe zaległości dotyczą podatku, który jest zawarty w cenie sprzedaży produktu. Przeznaczenie otrzymanego ze sprzedaży VAT nie zależało od czynników będących poza wiedzą podatnika. Niewpłacenie w odpowiednim terminie podatku zależało tylko i wyłącznie od dyspozycji podatnika. 1.7. Zdaniem podatnika w jego sprawie istnieje interes publiczny, wyrażający się ochroną miejsc pracy nie tylko dla niego, ale także dla jego pracowników. Na potwierdzenie powyższego nie przedstawił jednak konkretnych argumentów i dowodów. Z bilansu za luty i marzec 2011r. wynika natomiast, że za miesiące te wydatki firmy "M." z tytułu wynagrodzeń wynoszą "0" zł. Biorąc pod uwagę interes publiczny organ odwoławczy stwierdził, że przyznanie podatnikowi po raz kolejny ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej, stanowiłoby przede wszystkim odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżanej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 67b w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego podatnik nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanej ulgi. 2.2. W opinii skarżącego udzielenie wnioskowanej ulgi jest zgodne z ważnym interesem skarżącego. Podniósł, że nie miał wiedzy w zakresie VAT i przyznał, że fakt ten nie zwalnia go z obowiązku regulowania zobowiązań podatkowych, to jednak organ podatkowy nie wziął pod uwagę terminowych wpłat należności wynikających z układu. Pozostała tylko jedna rata. Zaległości z VAT sukcesywnie spłaca w miarę możliwości finansowych firmy zależnej od sytuacji na rynku. Zdaniem skarżącego udzielenie mu wnioskowanej ulgi leży także w interesie publicznym. Ulga pozwoli na całkowitą spłatę należności co spowoduje, że budżet Państwa otrzyma wszystkie swoje należności bez konieczności stosowania długotrwałych, kosztownych oraz wątpliwie skutecznych środków egzekucji administracyjnej. Ponadto przyczyni się to w znacznym stopniu do utrzymania bytu podmiotu gospodarczego będącego źródłem dochodów podatkowych państwa. Końcowo skarżący przywołał fragment wyroku WSA w Warszawie, z którego wynika, że organowi, nawet gdy działa w ramach uznania administracyjnego nie wolno się ograniczać do ochrony interesu publicznego. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji na datę jej podjęcia, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sąd podzielił też, uznając za niewadliwe, ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego, które znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu przedsiębiorcy ulgi polegającej na rozłożeniu zaległości podatkowej na raty. Przystępując do rozważań w przedmiocie ulg podatkowych, należy zaznaczyć, że zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach. Podstawę materialno-prawną rozłożenia na raty zaległości podatkowej, w przypadku gdy podmiotem ubiegającym się o udzielenie ulgi jest przedsiębiorca, stanowi art. 67b w związku z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy te zostały prawidłowo powołane i zacytowane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (pkt 1.3.). Z powołanych przepisów wynika, że ulgi udzielane przedsiębiorcom, m.in. w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych mogą być ulgami, które nie stanowią pomocy publicznej (art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), stanowią pomoc de minimis (art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) lub stanowią ściśle określoną pomoc publiczną (art. 67b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). W przypadku ulg, o których mowa w art. 67a Ordynacji podatkowej, udzielanym przedsiębiorcom, uwzględnić należy nadto uregulowania wspólnotowe dotyczące pomocy przedsiębiorcom, co również zostało zaznaczone przez organ (pkt 1.5.). Istotnym jest przy tym, że w prawodawstwie Unii Europejskiej, obowiązuje ogólna zasada zakazu udzielania pomocy podmiotom gospodarczym w formie mogącej zakłócać konkurencję i wymianę handlową - art.107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz. U. Nr 90 poz. 864/2 z dnia 30 kwietnia 2004r. ze zm., dalej jako TFUE). Powołane przepisy obligują organ podatkowy do ustalenia w pierwszej kolejności, jakiego charakteru pomocy dotyczy wniosek strony, w dalszej kolejności zaś czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna, a w przypadku spełnienia tych wymogów, czy za przyznaniem pomocy przemawia ważny interes publiczny lub ważny interes podatnika. Wymaga również podkreślenia to, że decyzje wydawane na podstawie ww. przepisów mają charakter uznaniowy, są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Rozważania organu dotyczące kwestii uznaniowości decyzji w zakresie udzielania ulg, a także charakterystyki przesłanek z art. 67a Ordynacji podatkowej, tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego (pkt 1.3.) są prawidłowe. Należy podnieść, że kontroli Sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. 3.3. K. G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "M." w zakresie sprzedaży sprzętu komputerowego, ubiegał się o rozłożenie zaległości podatkowej z tytułu VAT na raty w ramach ulgi niestanowiącej pomocy publicznej. Definicję ulg, które nie stanowią pomocy publicznej określa się mając na uwadze treść art. 107 ust. 1 TFUE, zgodnie z którą wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W świetle tak wywiedzionej definicji ulgami i zwolnieniami mającymi charakter pomocy publicznej będą te, które kumulatywnie zawierają następujące elementy: są udzielane przez państwo lub ze środków publicznych, uprzywilejowują niektórych przedsiębiorców lub produkcję niektórych towarów, przynoszą korzyści przedsiębiorcy, wywierają wpływ na handel wewnątrz wspólnoty. Nie każda zatem ulga w spłacie podatków udzielona przedsiębiorcy może być traktowana jako pomoc publiczna, a tylko taka, która wywołuje ww. negatywne następstwa. Udzielanie odroczeń i rozkładania na raty przedsiębiorcy znajdującemu się w przejściowych trudnościach finansowych, za które to ulgi płaci on opłatę prolongacyjną, nie jest traktowane jako pomoc publiczna (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008r. sygn. akt I FSK 392/07, lex nr 1014256). Jednocześnie przesłanką traktowania takich ulg jako niestanowiących pomocy publicznej jest pozytywna ocena podatnika dokonana przez organ podatkowy w zakresie możliwości regulowania przez niego zobowiązań podatkowych w dłuższym okresie czasu (zob. pkt 1.5.). 3.4. W przedmiotowej sprawie organ prawidłowo dowiódł, że trudności finansowe skarżącego, nie mają charakteru przejściowego i krótkotrwałego. Konsekwencją powyższego jest teza, że rozłożenie skarżącemu zaległości podatkowej stanowiłoby pomoc publiczną, co mając na uwadze rodzaj wnioskowanej przez skarżącego ulgi, jest niedopuszczalne. Powyższych ustaleń dokonano w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Oceniając to postępowanie należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie proces decyzyjny organu spełnia powyższe wymagania. Na potwierdzenie, że trudności finansowe skarżącego nie mają charakteru przejściowego organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Realizując zasadę prawdy obiektywnej zgromadziły obszerny materiał dowodowy, m.in. w postaci dostarczonych przez skarżącego oświadczeń oraz dokumentów obrazujących sytuację w jakiej się znajduje, w tym wysokość posiadanych wierzytelności oraz zobowiązań (informacja w sprawie aktualnej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej z dnia 10 maja 2011r., bilans firmy M. za styczeń, luty, marzec 2011r., zaświadczenie z Wojskowego Szpitala Klinicznego w Krakowie z dnia 10 maja 2011r. o zatrudnieniu). Czynności organu odwoławczego w zakresie powtórnego zwrócenia się do skarżącego o uaktualnienie zebranych informacji, również wskazuje że celem organu było wydanie decyzji w oparciu o kompleksowo ustalony stan faktyczny, istniejący w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją decyzję, organ wskazał w sposób jednoznaczny, dlaczego skarżącemu odmówiono przyznania zawnioskowanej ulgi, a ocena ta nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 Ordynacji podatkowej. 3.5. Uprawnionym stało się twierdzenie, że skarżący nie posiada realnych możliwości spłaty zadłużenia w związku z trudną sytuacją finansową, która nie posiada charakteru przejściowego. Powyższe potwierdza sam skarżący uzależniając istnienie prowadzonej działalności gospodarczej od przyznania ulgi. We wniosku o rozłożenie zaległości na raty z dnia 4 maja 2011r. podniesiono: "Jesteśmy przekonani, że zoptymalizowanie naszych zobowiązań w stosunku do budżetu naszego Państwa umożliwi nam utrzymanie naszej firmy na rynku". W odwołaniu z dnia 22 lipca 2011r. od decyzji organu pierwszej instancji zawarto z kolei stwierdzenie: "W przypadku odmowy pozytywnego rozpatrzenia wniosku podatnika będzie on zmuszony zlikwidować prowadzoną działalność gospodarczą". Podobnie w skardze skarżący stwierdził, że udzielenie mu wnioskowanej ulgi przyczyni się w znacznym stopniu do utrzymania bytu podmiotu gospodarczego. O trwałym charakterze trudności finansowych skarżącego świadczy również fakt, że pomimo przyznania skarżącemu układu ratalnego decyzją Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 21 lutego 2011r. podatnik w dalszym ciągu nie jest w stanie wywiązywać się z bieżących zobowiązań w ustawowych terminach. Na brak możliwości spłaty zadłużenia wskazuje także analiza sytuacji finansowej skarżącego. Jego firma bowiem generuje duże koszty, często przewyższające uzyskany dochód w wyniku czego ponosi straty (styczeń i luty 2011r.). Skarżącego obciążają również stałe miesięczne wydatki ustalone na kwotę około 8 500 zł. W tym kontekście za jedyną i wystarczającą przesłankę przyznania ulgi nie można uznać faktu dotychczasowego wywiązywania się przez podatnika z układu ratalnego. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności przyznania ulgi, jak słusznie wskazał organ (pkt 1.6.), jest też fakt że przedmiotowe zaległości nie powstały z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy lecz w wyniku niewpłacania kwot VAT, który to jest zawarty w cenie sprzedaży produktu. Niewpłacenie w odpowiednim terminie podatku zależało więc tylko i wyłącznie od dyspozycji podatnika. Przyznawania kolejnej ulgi nie może również usprawiedliwiać niewiedza podatnika. Rozstrzygnięcie organu jest również prawidłowe w kontekście ogólnej zasady prawodawstwa Unii Europejskiej, zakazu udzielania pomocy podmiotom gospodarczym w formie mogącej zakłócać konkurencję i wymianę handlową (pkt 3.3.). Skarżący bowiem, jak sam wskazuje (wniosek z dnia 4 maja 2011r.), wszystkie pozyskane pieniądze inwestuje w zakupy towarów handlowych głównie na terenie Unii Europejskiej, tym samym w przypadku udzielenia skarżącemu ulgi groziłoby to zakłóceniem konkurencji sprzyjając skarżącemu, pomijając przy tym inne podmioty gospodarcze, które terminowo płacą podatki. 3.6. Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził tezę organu o braku możliwości spłaty przez skarżącego zadłużenia, z uwagi na jego trudną sytuację finansową, nieposiadającą charakteru przejściowego, co skutkowało odmową przyznania ulgi określonej w art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Rozłożenie bowiem skarżącemu zaległości na raty stanowiłoby w jego sytuacji udzielenie mu pomocy publicznej. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut postawiony organowi podatkowemu w skardze naruszenia prawa materialnego, tj. art. 67b w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego podatnik nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanej ulgi. 3.6. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie są uzasadnione Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.