I SA/Ke 607/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Spółki z o.o. w D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. Spółki z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. S. Spółka z o.o. w D. (Spółka) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości 13.162 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mitsubishi Outlander. W dniu 21 października 2016 r. Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie przedmiotowej decyzji w drodze postępowania egzekucyjnego doprowadzi do zaistnienia konieczności likwidacji spółki. W stosunku do spółki organ wydał 16 decyzji podatkowych określających zobowiązanie w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 291.343 zł wraz z odsetkami. W branży, w której działa spółka jest bardzo duża konkurencja, wobec czego spółka minimalizuje zyski z działalności na granicy rentowności. Nie posiada wolnych środków odpowiadających spornej kwocie. Analiza porównawcza bilansów na koniec III kwartału 2015 r. i III kwartału 2016 r. wskazuje na znaczący spadek aktywów spółki (o ponad 380.000 zł) i aktywów obrotowych (o ponad 500.000 zł), oraz na wzrost pasywów (o ponad 1.100.000 zł). Na wysokim poziomie utrzymują się zobowiązania długoterminowe jak i krótkoterminowe, spółka zaciąga bowiem je na bieżącą działalność. W zeznaniu CIT-8 za 2015 r. wykazała stratę w wysokości ponad 23.000 zł. Zatrudnia 21 pracowników, jest beneficjentem środków unijnych, ma wypracowaną renomę. Na rozbudowę hali do serwisowania pojazdów zaciągnęła pożyczkę w wysokości 1.300.000 zł, a także zawarła umowę leasingu na wyposażenie firmy, co również świadczy o braku wolnych środków. Zablokowanie kont bankowych przez organ prowadzący egzekucję spowodowałoby brak możliwości spłaty zobowiązań, dokonywania bieżących opłat, konieczność redukcji zatrudniania, utratę kontrahentów. Są to okoliczności świadczące o tym, że wykonanie decyzji spowoduje ogromną szkodę w majątku spółki, która nie będzie możliwa do naprawienia, a skutki nią wyrządzone niemożliwe do cofnięcia. Do wniosku spółka załączyła dokumenty, które powołała we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U.2016.718), dalej "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarte w powyższym przepisie pojęcia, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda", są nieostre, co wymaga ich skonkretyzowania przez wnioskodawcę w postaci podania dokładnej i wyczerpującej argumentacji. Przy przesłance niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, chodzi o taką szkodę (majątkową, także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przy czym w obu sytuacjach mowa jest o wyjątkowym zagrożeniu, odpowiadającemu szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. W ocenie Sądu, podniesione przez spółkę okoliczności, które potwierdzone zostały dołączonymi dokumentami, wskazują, że wniosek spółki o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie egzekucji z majątku strony, zważywszy na łączną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wynikającego nie tylko z zaskarżonej decyzji, ale i z innych objętych postępowaniami przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach, mogłoby doprowadzić do utraty przez spółkę płynności finansowej. Tak jak skarżąca wskazała, część jej działalności opiera się na kredytowaniu, z czym wiąże się comiesięczna konieczność regulowania zobowiązań. Egzekucja z rachunków bankowych mogłaby zatem utrudnić lub nawet uniemożliwić spłatę tych należności. Znamiennym są także dane wynikające z wydruków bilansu za rok księgowy 2015 i 2016. Wynika z nich, że na przestrzeni tych dwóch lat nastąpił w spółce spadek aktywów i wzrost pasywów. Ponadto za 2015 r. wystąpiła strata w podatku dochodowym od osób prawnych. W kontekście tych ustaleń, podnoszona przez spółkę groźba utraty płynności finansowej w istocie stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności redukcji zatrudniania, utraty kontrahentów i renomy na rynku, a w efekcie likwidacji spółki. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko skarżącej, że spowodowane postępowaniem egzekucyjnym wystąpienie ryzyka likwidacji działalności gospodarczej wypełnia przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Jest to bowiem skutek trudny do odwrócenia i wysoce dotkliwy. Należy zatem uznać stanowisko skarżącej, że wykonanie decyzji wypełnia przesłanki uzasadniające wstrzymanie jej wykonania. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.