I SA/Ke 608/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 grudnia 2014 r sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego K. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1.1 Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Wójta Gminy S.-K. z [...] r. nr [...] określającą Z. C. wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położnej w miejscowości M., przy ul. L. S. 1, w kwocie 20 zł, i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. 1.2 W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, że podstawą wydania decyzji z [...] r. było ustalenie przez organ pierwszej instancji, że Z. C. – właścicielka nieruchomości położnej w miejscowości M., przy ul. L. S. 11, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, nie złożyła deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Od decyzji organu pierwszej instancji Z. C. wniosła odwołanie, w wyniku którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało decyzję z dnia [...] r. nr [...] którą uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na decyzję tą Z. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., który wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 118/14 rozstrzygnięcie to uchylił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., ponownie rozpoznając sprawę stwierdziło konieczność uchylenia decyzji z dnia [...] r. i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji celem jej ponownego rozpatrzenia. Organ wpierw wskazał na przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( t.j. Dz. U z 2013 r. poz. 1399 ze zm.), dalej- ustawy u.cz.p.g., tj. art. 3, art. 6h, art. 6c, art. 6n, art. 6o, art. 6m, oraz § 2 uchwały Nr XXVI 167/12 Rady Gminy S. – K. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości. Następnie organ podniósł, że organ pierwszej instancji nie ustalił prawidłowo, kto jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, ani ewentualnie ile osób stale na tej nieruchomości zamieszkuje. Wskazał, że brak w tym zakresie jakichkolwiek wyjaśnień i dowodów (wypisu z ewidencji gruntów, dowodu z oględzin nieruchomości, dowodu z przesłuchania świadków, stron postępowania), potwierdzających, że w niniejszej sprawie tylko Z. C. jest właścicielem nieruchomości. Organ wyjaśnił, że wezwanie do złożenia w określonym terminie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wystosowane zostało przez organ także do R. C., natomiast sama decyzja została wydana wyłącznie na Z. C.. Zarzucił także wskazywanie w decyzji różnych adresów zamieszkania Z. C., oraz brak w sentencji decyzji określenia okresu, którego dotyczy ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem organu, brak jest podstaw do określenia w sentencji decyzji terminu płatności opłaty. Następnie organ, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. sygn. akt I SA/Ke 265/14 wskazał, że do opłat za odbieranie odpadów komunalnych stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej oraz że przedmiotem regulacji w drodze decyzji mogą być dwie różne opłaty - opłata za odbiór odpadów komunalnych oraz opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 2.1 Z. C. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Ze skargi wynika, że nie zgadza się z jej treścią. Zarzuciła brak wyjaśnienia "okoliczności co do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.". Powołała również wyrok Trybunału Konstytucyjnego "z roku 2013". 3.1 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Wskazało ponadto na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. K 17/12, w którym Trybunał orzekł m.in., że art. 6k ust. 1 i 2 u.cz.p.g. w zakresie w jakim nie przewiduje maksymalnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest niezgodny z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Wyrok w pkt 5 sentencji zawiera stwierdzenie świadczące o występowaniu pominięcia prawodawczego. Oznacza to, że niekonstytucyjność normy prawnej wynikającej z art. 6k ust. 1 i 2 u.cz.p.g. wynika z braku wskazania w tych przepisach górnej granicy stawki opłaty za gospodarowanie odpadami. Zgodna z Konstytucją jest zatem kompetencja rady gminy do zarówno metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak i wskazania stawki takiej opłaty. Przepis nie utracił mocy obowiązującej ani w części ani w całości. W systemie prawa pozostają wszystkie przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 6k ust. 1 i 2 u.cz.p.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. 4.1 Sądy administracyjne zostały wyposażone w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może być związane m.in. z niedopełnieniem przez organ prowadzący to postępowanie obowiązków wynikających z regulacji proceduralnych. 4.2 Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wprawdzie obarczona jest uchybieniem, o którym będzie mowa niżej, jednakże nie miało ono charakteru istotnego, determinującego konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. 4.3 Należy podnieść, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.. Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 118/14 Sąd po rozpoznaniu skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Powodem tego było zastosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), a nie ustawy do której stosowania obliguje treść art. 6 q ustawy u.cz.p.g., tj. Ordynacji podatkowej. W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd nakazał organowi, by ten zastosował właściwe przepisy proceduralne i na ich podstawie wydał decyzję. 4.4 Skarżąca zarzuciła w skardze brak wyjaśnienia "okoliczności co do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.". Odnosząc się do tego dość lakonicznego stwierdzenia należy podnieść, że organ podatkowy wypełnił wytyczne wyrażone w wyroku I SA/Ke 118/14, realizując przy tym treść art. 153 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotniej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. Innymi słowy, celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Należy wyjaśnić, że organ w uzasadnieniu swojej decyzji nie powołał treści powyższego przepisu, jednakże uchybienie to pozostaje nieistotne wobec faktycznego zrealizowania wytycznych Sądu wskazanych w uzasadnieniu wyroku I SA/Ke 118/14. Decyzję wydał bowiem w oparciu o znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). I tak na podstawie art. 233 § 2 tej ustawy, organ uchylił decyzję Wójta Gminy S. - K. z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wobec braku zarzutów skargi w tym zakresie, kontrola zaskarżonej decyzji została przeprowadzona z urzędu i wykazała ona prawidłowość rozstrzygnięcia. W trakcie tej kontroli Sąd badał, czy poprawnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że decyzja organu pierwszej instancji obarczona jest opisanymi w decyzji wadami, determinującymi konieczność jej uchylenia. 4.5 Po pierwsze, w pełni uzasadniony jest wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że w sprawie nie ustalono kto jest właścicielem nieruchomości ani ile osób tą nieruchomość zamieszkuje. Organ pierwszej instancji wprawdzie podniósł w swojej decyzji, że Z. C. jest właścicielką nieruchomości przy ul. S. 11 w miejscowości M., na której zameldowane są dwie osoby, ale jednocześnie w aktach sprawy brak jest na temat jakichkolwiek dokumentów potwierdzających te okoliczności. Tymczasem mają one kluczowe znaczenie. Zgodnie z art. 6h ustawy u.cz.p.g. to właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na której są położone nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Bez ustalenia, kto jest właścicielem nieruchomości i czy należy do tych osób Z. C. nie jest możliwe wskazanie prawidłowego kręgu osób obowiązanych do poniesienia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zasadnicze znaczenie dla sprawy ma też ustalenie, czy nieruchomość jest zamieszkana. Artykuł 6h ustawy u.cz.p.g. dotyczy tylko bowiem tych nieruchomości, o których mowa w art. 6c, czyli na których zamieszkują mieszkańcy. Bez wyjaśnienia, czy nieruchomość przy ul S. jest zamieszkana nie można w ogóle rozpatrywać kwestii prawidłowości decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W sytuacji, gdy nieruchomość jest jednak zamieszkana, istotne jest ustalenie liczby mieszkańców ją zamieszkujących. Zgodnie bowiem z § 1 uchwały nr XXVII/173/12 Rady Gminy S.- K. z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty w sprawie, opłata miesięczna za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na terenie nieruchomości, stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty ustalonej w § 2 lub w § 3. Z akt sprawy nie wynika, dlaczego organ pierwszej instancji uznał, że nieruchomość zamieszkują dwie osoby. Nie wyjaśnił, czy tą drugą osobą jest R. C., którego wymienił, obok Z. C., w wezwaniu do przedłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kolejne uchybienie decyzji pierwszej instancji, jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., dotyczy użycia w jej treści dwóch numerów nieruchomości położonej przy ul. S.: nr 1 w sentencji decyzji i nr 11 w uzasadnieniu. Prawidłowo sporządzona decyzja nie powinna nasuwać żadnych wątpliwości co do nieruchomości, w związku z którą powstał obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając powyższe na uwadze Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego, że niniejsze okoliczności wymagają szczegółowego wyjaśnienia i utrwalenia w aktach sprawy. Bez ustaleń, której nieruchomości dotyczy decyzja, kto jest właścicielem nieruchomości, oraz kto ją zamieszkuje, nie jest możliwym wydanie prawidłowej decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Naczelną zasadą postępowania przed organami podatkowymi jest wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej. Oznacza ona, że organy podatkowe maja obowiązek podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Na organie ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia wszelkich dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy, o czym stanowi art. 187 § 1 ww. ustawy. W myśl natomiast art. 191 tej ustawy organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Decyzja Wójta Gminy S. - K. z dnia 28 sierpnia 2013 r. wymogów tych nie spełniała, dlatego prawidłowym było jej uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przy zastosowaniu tego przepisu organ odwoławczy może wydać swoje rozstrzygnięcie tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie prawa, to jest wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 229 Ordynacji podatkowej, to jest przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na szereg nieprawidłowości i brak jakiejkolwiek dokumentacji w aktach sprawy, konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości. Nie ulega więc wątpliwości Sądu, że wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie omawianego przepisu art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej było w pełni uprawnione. 4.6 Sąd w całości podziela uwagi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w zakresie braku określenia okresu, którego dotyczy ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz bezpodstawnemu określeniu w sentencji decyzji terminu płatności opłaty. Przepis art. 6i ustawy u.cz.p.g. stanowi, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: 1) w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec; 2) w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Jeśli zatem ustawa wiąże powstanie obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z okresem miesiąca, to logiczną tego konsekwencją jest wskazanie w decyzji określającej ten obowiązek konkretnych miesięcy, których dotyczy. Wskazanie przez organ pierwszej instancji w sentencji decyzji czternastodniowego terminu płatności opłaty od dnia doręczenia niniejszej decyzji jest bezpodstawne. Zgodnie z art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Artykuł 47 § 2 stanowi zaś, że jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1. Co jednak istotne, uregulowania te zastosowanie znajdują do decyzji ustalających, nie zaś do decyzji określających, którą jest decyzja wydawana w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wydawana na podstawie art. 6o ustawy u.cz.p.g. Zgodnie z art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić. Terminami płatności w przedmiotowej sprawie były zatem terminy zawarte w § 1 uchwały nr XXVI/166/12 Rady Gminy S.- K. z dnia [...] r. w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ nie wyjaśnił natomiast, na czym opiera wymóg uiszczenia opłaty w terminie czternastu dni. 4.7 Odnosząc się do podniesionego w skardze argumentu o niekonstytucyjności uchwały w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego należy wyjaśnić, że w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. K 17/12 Trybunał orzekł: "I 1. Art. 6d ust. 1 i art. 6e ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 i 951 oraz z 2013 r. poz. 21, 228 i 888) są zgodne z art. 2 oraz z art. 16 ust. 2 zdanie drugie w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 6c ustawy powołanej w punkcie 1 są zgodne z art. 2 Konstytucji. 3. Art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy powołanej w punkcie 1 są zgodne z art. 2 Konstytucji. 4. Art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 ustawy powołanej w punkcie 1 są zgodne z art. 2 Konstytucji. 5. Art. 6k ust. 1 i 2 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie przewiduje maksymalnej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest niezgodny z art. 84 i art. 217 Konstytucji. 6. Art. 6k ust. 3 i art. 6j ust. 2a ustawy powołanej w punkcie 1, są zgodne z art. 168 w związku z art. 217 Konstytucji. 7. Art. 6k ust. 4 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim upoważnia radę gminy do wprowadzenia zwolnienia przedmiotowego, jest niezgodny z art. 168 w związku z art. 217 Konstytucji. 8. Art. 6k ust. 4 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim upoważnia radę gminy do ustanowienia dopłat dla właścicieli nieruchomości, jest niezgodny z art. 168 w związku z art. 217 Konstytucji. 9. Art. 6l ust. 1 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 168 w związku z art. 217 Konstytucji. II Przepisy wymienione w części I w punktach 7 i 8, w zakresach tam wskazanych, tracą moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. (...)". Przepis art. 6k ust.1 u.cz.p.g. stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały: 1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy; 2) ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. 2. Rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę: 1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę; 2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych; 3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2; 4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo. Dla wyjaśnienia skutków niniejszej wyroku należy także przywołać treść art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze Konstytucji RP, stanowiącego, że "orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego", oraz fragment uzasadnienia orzeczenia K 17/12: "Trybunał Konstytucyjny określił inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze in fine Konstytucji). Wskazanie w sentencji innej daty utraty mocy obowiązującej niż dzień ogłoszenia niniejszego wyroku jest niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Utrata mocy obowiązującej art. 6k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości we wskazanych w sentencji zakresach, mogłaby doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej. Rozstrzygnięcie Trybunału ma na celu ograniczoną w czasie minimalizację negatywnych systemowo następstw stwierdzenia niekonstytucyjności, przez ochronę zasad konstytucyjnych, które w warunkach niniejszej sprawy są przedkładane ponad hierarchiczną zgodność systemu prawnego. W okresie między ogłoszeniem niniejszego wyroku a utratą mocy obowiązującej przez przepis oznaczony w jego sentencji, prawodawca zobowiązany jest dokonać stosownej zmiany prawa, aby zapewnić realizację wskazanych w niniejszym wyroku zasad konstytucyjnych. Bezczynny prawodawczo upływ terminu wynikającego z sentencji niniejszego wyroku będzie oznaczać, że uznane za niekonstytucyjne przepisy ex constitutio utracą moc obowiązującą, co z kolei może doprowadzić do wystąpienia konstytucyjnie określonych pośrednich skutków stwierdzenia hierarchicznej niezgodności norm (np. art. 77 ust. 1 Konstytucji). Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w warunkach niniejszej sprawy nie było konieczności zastosowania art. 190 ust. 3 zdania pierwszego in fine Konstytucji do art. 6k ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości. Przepis ten w obowiązującym brzmieniu został bowiem uznany za zgodny z konstytucyjnym standardem. Za naruszające normę konstytucyjną uznał Trybunał natomiast nieuregulowanie przez prawodawcę maksymalnej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W konsekwencji prawodawca zobowiązany jest wyznaczyć granice, w jakich rada gminy może realizować kompetencję do ustalania wysokości opłaty lokalnej. W szczególności granicę taką może stanowić ustawowe określenie maksymalnych stawek opłaty. Niniejszy wyrok nie przesądza jednak w żaden sposób kierunku decyzji prawodawczej. Kontrolowane przepisy zachowują moc obowiązującą, a prawodawca ma konstytucyjny obowiązek wykonania wyroku i dokonania stosownej zmiany prawa w ciągu 18 miesięcy. (...)" Z sentencji wyroku w punkcie 5 oraz z uzasadnienia tego wyroku tego wynika, że Trybunał uznał przepis art. 6k ust. 1 i 2 ustawy u.cz.p.g. za zgodny z Konstytucją. Oznacza to, że zgodne z Konstytucją są uprawnienia i obowiązki wyznaczone dla rady gminy, a opisane w art. 6k ust. 1 i ust. 2 ustawy u.cz.p.g. Natomiast niekonstytucyjne jest to, że brak w nim regulacji odnośnie maksymalnej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie oznacza to wszak tego, że rady gminy nie mogą stosować przepisu w praktyce, bowiem Trybunał wprost wyjaśnił, że kontrolowany przepis zachowuje moc obowiązującą. Dlatego rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., o czym podniosło w odpowiedzi na skargę, że skutkiem tego wyroku jest to, że wszystkie przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 6k ust. 1 i 2 ustawy u.cz.p.g. pozostają w systemie prawa, w tym i uchwała nr XVII/173/12 Rady Gminy S.- K. z dnia 13 grudnia 2012 r. Z kolei art. 6 ust. 4 ustawy u.cz.p.g., którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał w części I wyroku w punktach 7 i 8, nie był podstawą wydania uchwały nr XXVII/173/12 Rady Gminy S.- K. z dnia 13 grudnia 2012 r. Z tej przyczyny, rozstrzygnięcie Trybunału nie miało w tym zakresie wpływu na niniejszą uchwałę i brak jest potrzeby analizowania tej w kwestii w przedmiotowej sprawie. 4.8 Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).