I SA/Ke 613/10

Dnia 1 grudnia 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S.K. o zwolnienie od kosztów sądowych lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200zł (słownie: dwieście) od skargi z dnia 1 października 2010r. S. K. wraz ze skargą z dnia 1 października 2010r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych lub w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Złożony wniosek skarżący uzasadnia tym, że zarówno on jak i jego małżonka są emerytami, nie posiadają innych przychodów ani oszczędności. Skarżący oświadcza, że dochód ze sprzedaży odziedziczonej części mieszkania przeznaczył na spłatę wcześniejszych zobowiązań. Skarżący jako posiadany majątek wykazuje dom wielkości 150m² wraz z działką wielkości 750m² oraz nieruchomość rolną wielkości 1ha 3ary. Skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie wraz z żoną i utrzymują się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytur w łącznej wysokości 2518,39zł brutto miesięcznie, który przeznaczają na utrzymanie i leki. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W istocie instytucja ta stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację finansową nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny. Strona ubiegająca się przed sądem administracyjnym o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bądź też ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udowodnienie przez wnioskodawcę tych okoliczności daje podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Jeżeli pokrycie kosztów postępowania sądowego może spowodować, że strona postępowania nie będzie mogła uiścić opłat za usługi konieczne do prawidłowej egzystencji czy kupić żywności należy przyznać stronie prawo pomocy w zakresie pełnym lub częściowym. Prawo do zwalniania z kosztów sądowych nie ma charakteru pełnego swobodnego uznania, lecz podlega określonym regułom, których należy przestrzegać przy każdorazowym rozpatrywaniu takiego wniosku. Przyznanie prawa pomocy jak już wcześniej podkreślono ma charakter wyjątkowy i jest stosowane w stosunku do osób charakteryzujących się ubóstwem – przykładowo do takich osób można zaliczyć osoby bezrobotne, czy osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia. Bezspornie do takiej grupy społecznej skarżący nie należy, bowiem jak wynika z przedłożonego wniosku zarówno skarżący jak i jego żona uzyskują stały miesięczny dochód. Oceniając całokształt okoliczności w sprawie uznać należało, że daje on podstawę do uwzględnienia wniosku S. K. w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Przyznane zwolnienie umożliwi skarżącemu skorzystanie z prawa do rozpoznania niniejszej sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, bowiem na obecnym etapie postępowania nie ma innych kosztów sądowych, które blokowałyby skarżącemu prawo dostępu do sądu. Mając na względzie powyższe orzeczono w oparciu o art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jak w sentencji postanowienia.