I SA/Ke 614/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.) Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu [...] r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego M. B. kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: kolegium) decyzją z [...] r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania H. K.. 1.2 Kolegium wyjaśniło, że Burmistrz [...] i Gminy S. (dalej: burmistrz), w odpowiedzi na pismo H. K. z [...] r., pismem z [...] r. znak: [...] udzielił wyjaśnień, w jaki sposób odbywa się naliczanie podatku rolnego. H. K. w piśmie z [...] r. nie zgodził się z treścią tych wyjaśnień. 1.3 Kolegium podniosło, że zaskarżone przez stronę pismo, w którym organ jedynie informuje stronę o zasadach naliczania podatku rolnego oraz wskazuje, że postępowania administracyjne w sprawie wymiaru podatku zostały prawomocnie zakończone, nie odpowiada warunkom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej. Pismo to nie jest decyzją administracyjną ani też postanowieniem w rozumieniu Ordynacji podatkowej, a zatem nie jest dopuszczalne rozpatrywanie od niego odwołania. Zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych – z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. 2.1 Skargę na postanowienie złożył H. K.. Z jej treści wynika, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem. Zarzucił bezprawne obciążanie go podatkiem od nieruchomości. Wskazał na swoją trudną sytuację zdrowotną i finansową. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 4.1 W piśmie procesowym z [...] r. skarżący zarzucił naruszenie przepisów przez błędne zastosowanie art. 216 w zw. z art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku, gdy postanowienie organu pierwszej instancji nosi znamiona decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 5.1 Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz.137), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. 5.2 Dokonana w powyższy sposób kontrola wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zdaniem organu, przyczyną stwierdzenia niedopuszczalności odwołania było to, że na pismo z [...] r. nie służy żaden środek odwoławczy. Zdaniem Sądu, stanowisko to jest w pełni prawidłowe. Pismo to nie jest bowiem ani decyzją ani postanowieniem wydanym w postępowaniu podatkowym. Decyzja i postanowienie wydawane są tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. Do takich przypadków nie należy omawiany akt burmistrza, w którym organ ten odniósł się jedynie do wątpliwości strony zawartych w piśmie z [...] r. Wyjaśnił w nim zasady naliczenia podatku rolnego oraz poinformował o zakończeniu wszystkich postępowań administracyjnych i wyczerpaniu procedury odwoławczej. Ma zatem charakter jedynie informacyjny, wyjaśniający stronie wątpliwe dla niej kwestie. Co istotne dla przedmiotowej sprawy, na takie pismo nie przysługuje odwołanie ani żadne inny środek odwoławczy. Nie przewiduje tego bowiem żaden przepis prawa. 5.3 W tej sytuacji zaistniała niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołaną regulacją, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Przyczyny niedopuszczalności mogą mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Z przyczyn podmiotowych niedopuszczalność zachodzi w razie wniesienia tego środka np. przez osobę niemającą zdolności do czynności lub przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia odwołania. Natomiast wśród przyczyn o charakterze przedmiotowym wymienia się sytuacje, w których wystąpi brak przedmiotu zaskarżenia, jak również wypadki, w których decyzja organu pierwszej instancji z mocy przepisów prawa nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania. Do tej kategorii przyczyn niedopuszczalności odwołania można zaliczyć także zaskarżenie czynności organu podatkowego niebędącej decyzją, lecz czynnością materialno-techniczną. 5.4 Z powyższych względów poprawnie organ postanowił o niedopuszczalności odwołania. Wymaga przy tym dodania, że postanowienie takie ma charakter formalny. W takim przypadku kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do zbadania zgodności z prawem formalnego aktu, jakim jest właśnie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Tym samym zarzuty formułowane w skardze dotyczące kwestii podatkowych - na etapie badania zasadności niedopuszczalności odwołania nie mogą być poddane ocenie organu ani też nie mogą być przedmiotem oceny Sądu. 5.5 Z kolei zarzuty pisma procesowego o naruszeniu art. 216 w zw. z art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej są bezzasadne. Jak wyżej wyjaśniono, w żaden sposób nie można uznać, że pismo z [...] r. nosi znamiona decyzji. 5.6 Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. O przyznaniu radcy prawnemu kwoty [...]zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na postawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 68).