I SA/Ke 618/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi H. K.-O. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności ONW na 2014 r. oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. ("Agencja", "ARiMR") decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji w J. z [...] r. nr [...]w sprawie pomocy finansowej H. K. - O. z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. 1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zakres ustaleń niezbędnych dla oceny, czy zachodzą przesłanki przyznania lub odmowy przyznania uprawnienia wyznaczają przepisy prawa materialnego. W przypadku płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014, przesłanki te zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2009.40.329, ze zm.) dalej "Rozporządzenie", zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173 ze zm.), dalej jako ustawa z 7 marca 2007. Wnioski o przyznanie pomocy rozpatrywane są ponadto w oparciu o przepisy unijne, które organ szczegółowo wymienił, w tym przywołał ich treść. 1.3. Organ ustalił, że H. K. - O. 15 maja 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności ONW do działek rolnych o łącznej powierzchni 19,89 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku, a także na podstawie oględzin działek stwierdzono, że powierzchnia spełniająca warunki do przyznania wnioskowanej płatności wynosi 16,66 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a powierzchnią kwalifikującą się do płatności wynosi 3,23 ha, co stanowi 19,3878 % w stosunku do powierzchni stwierdzonej. Zgodnie z art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Nr 65/2011, przyznaną kwotę pomniejszono o dwukrotność wykrytej różnicy. Na podstawie § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia przyznano wnioskodawczyni płatność ONW w wysokości 2692,80 zł. 1.4. Strona twierdzi, że zadeklarowana we wniosku powierzchnia działki ewidencyjnej nr 129 wynika z powierzchni PEG podanej na karcie informacyjnej dołączonej do wniosku spersonalizowanego. Organ ustalił, że rolniczka zadeklarowała we wniosku na rok 2014 m.in. działkę rolną G położoną na działce ewidencyjnej nr 129 o powierzchni 16,82 ha. W dniu 24 września 2014 r. Agencja poinformowała stronę o maksymalnym kwalifikowanym obszarze dla działki ewidencyjnej nr 129 wynoszącym 32,16 ha. Strona użytkuje ww. działkę wraz z córką I. O., która także zadeklarowała część ww. działki ewidencyjnej. Kontrola spornej działki z 5 listopada 2014 r., która odbyła się w ramach kontroli gospodarstwa Irminy O. wykazała, że użytkowana przez nią powierzchnia wynosi 18,26 ha. Równocześnie, w związku z występowaniem jednolitej uprawy, co spowodowało brak możliwości określenia powierzchni poszczególnych działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr 129, zmierzono całą powierzchnię użytkowaną rolniczo na ww. działce, która wynosiła 31,45 ha. W dniu 20 marca 2015 r. strona złożyła korektę wniosku, w której zadeklarowała działkę rolną G położoną na działce ewidencyjnej nr 129 o powierzchni 13,90 ha. Różnica pomiędzy tą deklaracją a deklaracją pierwotną wynosiła 2,92 ha. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, organ zastosował proporcjonalne pomniejszenie powierzchni, które dla działki G wyniosło 0,31 ha. W sumie powierzchnia spełniająca warunki do przyznania płatności zmniejszyła się o 3,23 ha. 1.5. Dyrektor Agencji wyjaśnił, że przy ustalaniu wysokości płatności przysługujących do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Nr 1122/2009. 1.6. W przypadku, gdy rolnik na skutek otrzymanej informacji o maksymalnym kwalifikowalnym obszarze wyznaczonym na działce ewidencyjnej z własnej inicjatywy złoży zmianę do wniosku, o której mowa w art. 73 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, to w takim przypadku ustalona dla danej działki ewidencyjnej powierzchnia kwalifikowana do płatności nie może być większa niż maksymalny kwalifikowany obszar (PEG) i nie będą ustalane obniżki z tytułu przedeklarowania powierzchni. Zasada ta ma jedynie zastosowanie jeżeli rolnik złoży formularz zmiany wniosku. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni w odpowiedzi na wezwania złożyła w dniu 20 marca 2015 r. korektę wniosku, w której dokonała zmniejszenia deklarowanej powierzchni. Zgodnie z art. 3 Rozporządzenia nr 65/2011, wniosek o przyznanie płatności może zostać wycofany w części lub w całości przez rolnika, w każdym momencie po pisemnym zawiadomieniu przez rolnika, z uwzględnieniem ograniczeń: w przypadku, gdy Kierownik BP poinformował już producenta rolnego o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie płatności lub w przypadku, gdy właściwe władze poinformowały rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz gdy taka kontrola na miejscu ujawni nieprawidłowości. W przedmiotowej sprawie strona została poinformowana o stwierdzonych nieprawidłowościach i organy ARiMR zobowiązane były zastosować pomniejszenia płatności zgodnie z art. 16 ust. 5 Rozporządzenia 65/2011. Organ wskazał, że obowiązkiem rolnika jest wypełnienie wniosku przy dołożeniu należytej staranności. W niniejszej sprawie strona własnoręcznym podpisem na formularzu wniosku oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności na rok 2014. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję H. K. – O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj.: 1. art. 7 - z powodu nie podjęcia wszelkich czynności mających na celu określenie jaka jest powierzchnia gruntów, w tym nie podjęcie oględzin gruntów zgłaszanych przez skarżącą do płatności i zmierzenia w terenie powierzchni tych gruntów w obecności skarżącej oraz z powodu nie uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, który został naruszony w relacjach skarżącej z organem, gdyż organ w krótkim okresie (około 6 miesięcy) przekazywał niespójne informacje dotyczące powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG) na działce nr 129 zgłaszanej przez skarżącą do płatności; 2. art. 8 z powodu prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, gdyż organ w krótkim czasie (około 6 miesięcy) przekazywał niespójne informacje dotyczące powierzchni PEG na działce nr 129; 3. art. 9 z powodu nienależytego (błędnego) poinformowania w spersonalizowanym wniosku o płatności o powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) na działce nr 129, co było bezpośrednią przyczyną nieścisłości powodujących krzywdzące dla skarżącej zmniejszenie płatności oraz z powodu nie udzielenia stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w celu wyeliminowania szkody jaką mogła ponieść skarżąca w związku ze zmianą powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG), która to zmiana zainicjowana została przez organ administracyjny jednostronnie, bez jakichkolwiek uzgodnień ze stroną; 4. art. 10 z powodu nie wezwania skarżącej przez organ I instancji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 5. art. 12 z powodu nie zastosowania w sprawie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia, gdzie w ocenie skarżącej środkiem takim mogłyby być oględziny na gruntach (kontrola na miejscu) w gospodarstwie skarżącej; 6. art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania, podczas gdy skarżąca wykazała, że nie miała wpływu na ewentualne niezgodności (lub wielkość tych niezgodności); 7. art. 14 ust. 3 i art. 73 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z powodu jego nieprawidłowego zastosowania w okolicznościach sprawy. 2.2. Zdaniem skarżącej, organ nie powinien był zastosować zmniejszeń i wykluczeń ze względu na art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 gdyż nie może budzić wątpliwości, że jeżeli organ podał rolnikowi w marcu 2014 r., że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza na działce nr 129 wynosi 35,0979 ha i na tej podstawie rolnik złożył do Agencji wniosek o płatności, a następnie, po złożeniu wniosku organ zmniejszył PEG o 2,93 ha, co spowodowało niezgodność, to winę za taką sytuację należy przypisać organowi, a nie rolnikowi. Gdyby Agencja podała prawidłową powierzchnię PEG w marcu 2014 r. nie byłoby niezgodności lub wystąpiłyby niezgodności o znacznie mniejszej skali. W zaistniałej sytuacji organ nieprawidłowo zastosował art. 14 ust. 3 lub art. 73 ust. 2 ww. rozporządzenia, gdyż wcześniej poinformował rolnika jaka jest powierzchnia PEG na działce ewidencyjnej nr 129, podając rolnikowi kryterium, którym może się kierować składając wniosek o płatności i rolnik to kryterium zastosował do składanego wniosku. Następnie, po złożeniu wniosku, ten sam organ podał inne kryterium (zmniejszenie powierzchni PEG o 2,93 ha), co spowodowało niezgodności. Skarżąca postąpiła prawidłowo składając korektę wniosku w sytuacji gdy okazało się, że podany wcześniej przez Agencję PEG jest mniejszy o 2,93 ha. Zmiana wniosku nie była możliwa we wrześniu 2014 r. kiedy Agencja poinformowała o zmniejszeniu PEG-u. We wrześniu 2014 r. było już po terminie na składanie zmiany wniosku. Z kolei wycofanie wniosku przez skarżącą oznaczałoby rezygnację z otrzymania płatności, co byłoby nie do przyjęcia. Poprawa danych we wniosku skarżącej mogła nastąpić tylko poprzez jego "korektę", a nie jak sugeruje to organ poprzez "zmianę" lub "wycofanie". Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009 w art. 21 przewiduje możliwość poprawek oczywistych błędów. Skarżąca podniosła, że zgłoszenie przez rolnika mniejszej powierzchni niż podawana przez Agencję PEG nie jest dopuszczalne i powoduje sankcje przewidziane w art. 55 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Rolnik nie może zatem "na wszelki wypadek" zgłaszać na danej działce mniejszej powierzchni niż PEG podany przez Agencję. Do tego wymogu dostosowały się obie rolniczki I. O. i skarżąca. 2.3. Strona zarzuciła ponadto nieprawidłowe ustalenie tolerancji pomiaru podczas kontroli na miejscu na działce nr 129, która z niewiadomych przyczyn została ustalona przy 0,75 - metrowej strefie buforowej w wymiarze 0,75 ha, wbrew postanowieniom art. 34 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W ocenie skarżącej gdyby organ prawidłowo zastosował ten przepis kwalifikowalna powierzchnia działki nr 129 w sprawozdaniu z kontroli wyniosłaby 31,45 ha plus 1 ha, co daje razem 32,45 ha, czyli więcej niż przyjmowany obecnie przez Agencję PEG dla działki nr 129, wynoszący zdaniem Agencji 32,16 ha. Organ odwoławczy zupełnie pominął tę kwestię. Na działce nr 129, organ wskazał powierzchnię udowodnioną/stwierdzoną 13,59 ha, zatem różnica pomiędzy zgłoszoną powierzchnią (13,90 ha - po korekcie), a stwierdzoną powierzchnią (13,59 ha) wyniosła 0,31 ha. Z dzielenia liczb 0,31/13,59 otrzymuje się 0,0228, co daje 2,28% przedeklarowania, więc przedeklarowanie powierzchni nie przekroczyło 3% i nie powinno powodować zmniejszeń i wykluczeń. Zdaniem skarżącej nie byłoby zatem podstaw do zastosowania zmniejszeń i wykluczeń z tytułu przedeklarowania powierzchni w kwocie odpowiadającej dwukrotnej wykrytej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. 2.4. Z informacji podanych na stronach internetowych Agencji wynika, że złożona przez stronę korekta wniosku o płatności powinna zostać uwzględniona przez organ. Tymczasem organ przyjął dla wyliczenia przedeklarowania powierzchnię zgłaszaną przez stronę przed korektą. Korekta złożona została przed wydaniem decyzji, zgodnie z wyżej przedstawionym stanowiskiem Agencji. Dodatkowo skarżąca nadmieniła, że dla działki nr 129 powierzchnia PEG wskazana w pierwotnie przesłanym przez ARiMR, spersonalizowanym wniosku na rok 2014 wynosiła 35,0979 ha. Sprawę tą wyjaśniała organowi kilkukrotnie. Organy nie wzięły jednak tych wyjaśnień pod uwagę. 2.5. Strona wskazała, że w jej gospodarstwie nie została przeprowadzona kontrola na miejscu, w szczególności nie zostało skontrolowane jaka jest powierzchnia działki nr 129. Wykonano kontrolę działki rolnej używanej przez I. O., u której stwierdzono zgodność powierzchni zgłoszonej ze stanem faktycznym. W ocenie skarżącej kontrola w gospodarstwie innego rolnika nie powinna stanowić podstawy do wydania decyzji dla skarżącej, a taka sytuacja wystąpiła w zaskarżanej sprawie. Stwierdziła, że organy nie są w stanie wskazać powierzchni PEG dla działki nr 129. Takie postępowanie organu prowadzi do zupełnej dezinformacji i nie zasługuje na akceptację, a wywołane takim postępowaniem rozbieżności lub nieścisłości powinny zostać potraktowane jako niezawinione przez rolnika z zastosowaniem art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. 2.6. Skarżąca nie zgodziła się, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości. Tylko na niektórych odcinkach działka rolna G ma przebieg swoich granic po granicach działki ewidencyjnej. W przeważającej większości jej granica przebiega po obrzeżach zadrzewień lub lasu. Ponadto strona wskazała, że w latach 2011, 2012, 2013 i 2014 działka nr 129 miała niezmiennie wyznaczony przez Agencję PEG w wysokości 35,08 ha, a do płatności była zgłaszana powierzchnia 33,55 ha ze względu na program rolnośrodowiskowy realizowany od 2009 r. 2.7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, i co do zasady nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie też należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Agencji w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia pomniejszenia płatności, co zostało spowodowane ustaleniem przez organ, że powierzchnia zadeklarowana przez skarżącą była większa niż faktyczna powierzchnia kwalifikująca się do płatności. 3.3. W ocenie sądu organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny czyniąc to na podstawie rzetelnie zebranych i ocenionych dowodów. Ustalenia w tym zakresie sąd w pełni akceptuje, a zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, że przy ustalaniu wysokości płatności przysługujących do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Tzw. powierzchnia PEG (powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza) jest to maksymalny obszar do jakiego wnioskodawca może otrzymać płatność, natomiast producent rolny składając wniosek o przyznanie płatności zobowiązany jest podać powierzchnię spełniającą warunki do przyznania płatności. Zasadniczo więc deklarowana powierzchnia nie może być większa niż PEG, co nie znaczy że wnioskodawca wypełnia swój obowiązek podania powierzchni kwalifikującej się do płatności, jeżeli nie przekracza danych PEG. W niniejszej sprawie organ właśnie w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej oraz na spornej działce nr 129 stwierdził zawyżenie powierzchni deklarowanej do dopłat w stosunku do stwierdzonej. To implikowało zaś pomniejszenie przyznanych płatności w oparciu o art. 16 ust.5 Rozporządzenia Nr 65/2011, w sposób który został przez organ prawidłowo opisany (pkt 1.4.). Przy czym skarżąca dokonała korekty wniosku (20 marca 2015 r.) już po powiadomieniu jej o nieprawidłowościach, tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącej (pkt 2.2. i pkt 2.4.), organ miał obowiązek dokonać przedmiotowego pomniejszenia płatności (pkt 1.6.). W związku z tym nie zasługują na uwzględnienie wszystkie te zarzuty skargi odwołujące się do powierzchni ujętej w korekcie wniosku. Również pozostałe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art.21 ust.1 ustawy z 7 marca 2007 r do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania płatności organ: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3). Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji, w postępowaniach dotyczących płatności ustawodawca zobowiązał organ do stania na straży praworządności, powtarzając tym samym zasadę sformułowaną w art. 7 k.p.a.. Bezsporne przy tym jest, że na podstawie art. 21 ust. 2 i 3 ustawy z 7 marca 2007 r. zostały wyłączone niektóre z zasad postępowania dowodowego wynikających z k.p.a., w szczególności zasady w zakresie rozkładu ciężaru dowodów, co do zaistnienia określonych faktów. W art. 21 ust. 3 ww. ustawy postanowiono, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. 3.4. W kontekście powyższego, w tym braku inicjatywy strony w zwalczaniu ustaleń organów, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty niepodjęcia wszelkich działań dla określenia powierzchni gruntów. Organ uprawniony był przy tym do wykorzystania w postępowaniu wszelkich dokumentów służących prawidłowemu ustaleniu powierzchni objętej płatnością, w tym z kontroli działki nr 129 dokonanej u jej współużytkowniczki. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych wskazanych w skardze zasad postępowania, przy czym zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie nie można utożsamiać jedynie z uzyskaniem rozstrzygnięcia zgodnego z wolą wnioskodawcy. W kontekście natomiast zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu wskazać dodatkowo należy, że strona prowadziła korespondencję z organami, w odwołaniu nie wskazywała na pozbawienie jej tych uprawnień procesowych, natomiast w postępowaniu odwoławczym przed wydaniem decyzji została skutecznie poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie (pismo z 9 czerwca 2015 r.). 3.5. Skoro sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, którego wynik doprowadził z kolei, wbrew zarzutom skargi, do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a. należało skargę oddalić.