I SA/Ke 62/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. i L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę L. K.. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle powyższej regulacji za podmiot posiadający legitymację do wniesienia skargi należy uznać np. osobę fizyczną, która ma w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy strefą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej tej osoby, sprawy rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Tadeusz Woś i inni, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2005, str. 214 i 215). W przedmiotowej sprawie małżonkowie S. i L. K. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [..] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2012 r. w sprawie ustalenia S. K. podatku od spadków i darowizn od nabycia własności nieruchomości tytułem zasiedzenia w wysokości 2052 zł. Obie decyzje zostały skierowane wyłącznie do S. K. i jemu tylko doręczone. Z akt sprawy wynika, że małżonkowie S. i L. K., nabyli przez zasiedzenie udział we współwłasności nieruchomości zabudowanej położonej w S.. Przepis art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (j.t .Dz. U. z 2004 r. nr 142 poz. 1629) nie stanowi o wspólnym opodatkowaniu małżonków. W związku z powyższym organ podatkowy ustalił podatek od spadków i darowizn odrębnie dla każdego z małżonków. Pozostawanie przez małżonków w ustroju wspólności ustawowej spowodowało ustalenie podatku w równych częściach. Przedmiotem decyzji, od której skargę wnieśli S. K. i L. K., jest opodatkowanie części przypadającej na S. K.. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie S. K., którego wyłącznie dotyczy zaskarżona decyzja. L. K. nie była stroną postępowania administracyjnego i po jej stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi od decyzji, która dotyczy innej osoby, tj. S. K.. Ewentualny interes faktyczny po stronie L. K. nie może jej legitymować procesowo. Sam też fakt podpisania odwołania od decyzji organu I instancji nie ma w tym przypadku znaczenia prawnego. Brak jest więc podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany przepis art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi w niniejszej sprawie służyło L. K.. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a, odrzucił skargę L. K. jako niedopuszczalną.