I SA/Ke 620/14

Dnia 10 grudnia 2014 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a 1. zwolnić R. M. od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla R. M. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K.. W dniu 3 grudnia 2014 r. skarżący R. M.w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...]w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W złożonym wniosku skarżący wskazał, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym, nie wykazał majątku. Jako miesięczne dochody wykazał rentę w kwocie 844,45 zł, która po potrąceniach przez komornika na poczet alimentów stanowi kwotę 422,23 zł miesięcznie (przekaz pocztowy w załączeniu). Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawa "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń. Mając na względzie okoliczności przedstawione przez skarżącego w złożonym wniosku przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym nie tylko sądowych opłat i wydatków, ale także kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.