I SA/Ke 624/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. 1.1 Dyrektor Izby Skarbowej w K.postanowieniem z [...] r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego przez W. Ż. na postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj, i od lipca do grudnia 2010 r. 1.2 Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że 23 marca 2015 r. wpłynęły do organu odwołania W. Ż. na decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. – K. z [...] r. w przedmiocie wymiaru podatku VAT za miesiące kwiecień, maj, oraz od lipca do grudnia 2010 r. W odwołaniu od decyzji nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. podatnik zawarł wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego. Wniosek nie został rozpatrzony do dnia wydania przedmiotowego postanowienia z 29 lipca 2015 r. 1.3 W dniu 21 lipca 2015 r. do organu wpłynęło zażalenie W.Ż.na postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowań dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług m.in. za miesiące kwiecień, maj i od lipca do grudnia 2010 r. W uzasadnieniu podatnik podał, że we wnioskach o zawieszenie wskazanych postępowań oraz piśmie z 5 maja 2015 r. zawierającym wyjaśnienia, została wskazana szczegółowa argumentacja przemawiającą za celowością oraz koniecznością zawieszenia toczących się postępowań odwoławczych. Ze względu na zawisłość spraw karnej i cywilnej powstaje sytuacja, w której rozpatrzenie sprawy podatkowej i wydanie w tym przedmiocie decyzji, uzależnione jest od rozstrzygnięcia dotyczącego elementów stanu faktycznego, mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii przeprowadzenia transakcji zgodnie z treścią dokumentujących je faktur. 1.4 Dyrektor Izby Skarbowej w K. podniósł, że w obrocie prawnym nie ma aktu, którym byłby związany organ podatkowy i który mógłby być zaskarżony przez stronę. Ponadto, w odwołaniach dotyczących pozostałych decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.-K., tj. za miesiące kwiecień, maj i od lipca do listopada 2010 r. podatnik nie składał wniosków o zawieszenie postępowań odwoławczych. Z uwagi na brak formalnego zakończenia postępowania z wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego w zakresie wymiaru podatku VAT za grudzień 2010 r., jak również z uwagi na fakt, że w odniesieniu do pozostałych miesięcy strona nie zainicjowała postępowania w zakresie zawieszenia postępowań podatkowych, przedmiotowe zażalenie na postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowań dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj i od lipca do grudnia 2010 r. jest przedwczesne i nie wywołuje skutków prawnych. W związku z tym należało stwierdzić jego niedopuszczalność. 2.1 W. Ż. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Podniósł, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia z 21 lipca 2015 r. na postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego narusza art. 169 § 1 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie postanowienia z 29 lipca 2015 r. nastąpiło bez wyjaśnienia rzeczywistej woli podatnika. Z faktu wniesienia wniosku o zawieszenie postępowania dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., złożenia wniosków o zawieszenie postępowań dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2011 r., a następnie zażaleń dotyczących miesięcy od lutego do grudnia 2011 r., wynikały uzasadnione przesłanki do uznania, że wolą podatnika jest wniesienie o zawieszenie wszystkich toczących się postępowań, w tym również dotyczących kwietnia, maja oraz od lipca do listopada 2010 r. Wskazywała na to tożsamość sytuacji formalnoprawnej podatnika we wszystkich miesiącach objętych postępowaniem w podatku VAT oraz argumentów przytoczonych na poparcie wniosków o zawieszenie postępowań. Organ zwrócił się o dodatkowe wyjaśnienia w sprawie złożonych wniosków, ale poza zakresem zadania znalazło się wezwanie do sprecyzowania, czy wolą podatnika było skierowanie wniosku dotyczącego wyłączenie grudnia 2010 r., czy też jego rzeczywistym zamiarem było wniesienie o zawieszenie postępowań za miesiące kwiecień, maj oraz od lipca do grudnia 2010 r. (pismo z 5 maja 2015 r.). Opisane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności przemawiające w ocenie organu za niedopuszczalnością zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj oraz od lipca do grudnia 2010 r. odnoszą się wyłącznie do okresu kwiecień, maj oraz lipca do listopada 2010 r., ale nie do grudnia 2010 r., co powoduje niezgodność sentencji zaskarżonego postanowienia z jego uzasadnieniem i jednocześnie zaistnienie niezależnej przesłanki uzasadniającej wniesienie skargi. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił ponadto, że wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego za grudzień 2010 r. został rozpatrzony dopiero 30 lipca 2015 r. przez wydanie postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. – K. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. Doręczono je stronie 17 sierpnia 2015 r. Podatnik wnosząc odwołania od decyzji dotyczące kwietnia, maja i od lipca do listopada 2010 r. nie złożył nawet wniosków o zawieszenie postepowań za te okresy, tym bardziej zażalenie nie mogło wywołać skutków prawnych. Nie tylko nie było aktu wiążącego organ podatkowy ale i postępowanie, które mogłoby zakończyć się wydaniem takiego aktu nie zostało w ogóle zainicjowane przez stronę. Natomiast zarzut w sprawie braku wezwania strony do doprecyzowania jaki jest zakres wniosku o zawieszenie mógłby być podnoszony w stosunku do rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 4.1 W myśl art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Istotnym jest, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną, z mniemającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie zastrzeżeniem z art. 57a. Przeprowadzona w zgodzie z powyższymi przepisami kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że odpowiada ono prawu, konsekwencją czego jest niezasadność skargi. 4.2 Z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego wynika, że skarżący działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika adw. dr. K. G. złożył wniosek o zawieszenie postępowania jedynie w odwołaniu od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2010r. W stosunku do pozostałych decyzji określających zobowiązanie podatkowe skarżącego za miesiące kwiecień, maj i od lipca do listopada 2010 roku wniosek o zawieszenie postępowań nie wpłynął. Mimo braku rozstrzygnięcia w tym zakresie, skarżący w imieniu którego nadal działał wskazany wyżej pełnomocnik, złożył zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania za wskazane wyżej miesiące. 4.3 Na wstępie wskazać należy, że o zawieszeniu postępowania lub o odmowie jego zawieszenia w przypadku orzekania na wniosek strony, organ orzeka postanowieniem, na które przysługuje zażalenie ( art. 201 § 1,2 i 3 ord. pod.). Termin do wniesienia zażalenia otwiera się zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 ord. pod. w dniu doręczenia zaskarżonego postanowienia. W sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące odwołań (art. 239 ord. pod.). Stosując odpowiednio art. 228 § 1 ord. pod. organ podatkowy w pierwszej kolejności podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy zażalenie jest dopuszczalne. Dokonując ustaleń w tym zakresie prawidłowo organ stwierdził niedopuszczalność złożonego zażalenia. Nie jest bowiem sporne, że w dacie wniesienia zażalenia nie było wydanego postanowienia w przedmiocie zawieszenia czy odmowy zawieszenia toczącego się postępowania podatkowego. Wystąpiła zatem niedopuszczalność zażalenia o charakterze przedmiotowym. Innymi słowy, skoro nie było przedmiotu zaskarżenia, to nie otworzył się termin do wniesienia zażalenia ( brak doręczenia postanowienia), co skutkowało niedopuszczalnością zażalenia, którą organ poprawnie stwierdził w zaskarżonym do Sądu rozstrzygnięciu. 4.4 Zupełnie marginalnie wskazać należy, że skoro stronę reprezentował profesjonalny pełnomocnik z tytułem naukowym to jest oczywistym, że organ miał prawo oczekiwać, że w składanych pismach wyrazi on wolę mocodawcy prawidłowo. Organ zgodnie z dyspozycją art.121 ord. pod. ma obowiązek udzielać stronie niezbędnych informacji, ale nie można od niego wymagać aby zgadywał wolę strony w sytuacji, kiedy w jej imieniu występuje profesjonalista a kwestia złożenia wniosku zależy wyłącznie od woli strony. W związku z tym zarzuty skarżącego, że organ nie odgadł, że wolą podatnika jest wniosek o zawieszenie postępowania również w stosunku do innych decyzji wymiarowych tyczących roku 2010, nie mógł odnieść skutku prawnego. Konsekwencji swojego niestarannego postępowania skarżący nie może przerzucać na organ podatkowy. Zarzut ten jak również zarzut naruszenia art. 169 § 1 ord. pod. polegający na tym, że organ nie domyślił się intencji skarżącego i nie wezwał go do wskazania czy składa wniosek o zawieszenie postępowania również w stosunku do innych decyzji podatkowych, jest niezasadny i z tej zasadniczej przyczyny, że jak wskazano wyżej nie ma przedmiotu zaskarżenia. 4.5 Skoro zatem organ działał zgodnie z prawem nie doszło do naruszenia art.120 ord. pod. a skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji.