I SA/Ke 639/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa w sprawie ze skargi W. Ż. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa. Skarżący W. Ż. działając przez pełnomocnika B. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe dla działającego w imieniu skarżącego pełnomocnika. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 13 listopada 2012 r. przewodniczący wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia dokumentu pełnomocnictwa w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka skierowana do pełnomocnika skarżącego na adres wskazany w skardze, wróciła do Sądu, z adnotacją o podwójnym awizowaniu, w dniach 16 listopada 2012 r. i 26 listopada 2012 r. oraz informacją, że awiza były umieszczone przez listonosza w skrzynce oddawczej, a przesyłka została złożona w placówce pocztowej w Kielcach – UP Kielce 21. Przesyłka została uznana za doręczoną w sposób prawidłowy w dniu 30 listopada 2012 r. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi poprzez niezłożenie pełnomocnictwa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 r. skargę W.Ż. odrzucił. W dniu 20 grudnia 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącego z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa oraz stosownym pełnomocnictwem. Pełnomocnik uzasadniła swój wniosek tym, że wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa nie było jej nigdy doręczone. Nie otrzymała również żadnego awiza z poczty. Kwestę tą pełnomocnik wyjaśniała na poczcie, również w innych sprawach listonosz nie zostawiał awiz w skrzynce. Pełnomocnik wielokrotnie składała skargi na listonosza. W ocenie pełnomocnika skarżącego niedochowanie terminu stanowiło skutek okoliczności, na które nie miała żadnego wpływu. W sytuacji losowej w jakiej się znalazła, nie była bowiem w stanie, nawet przy dołożeniu maksymalnej staranności złożyć pełnomocnictwa w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144)/. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego uchybiła terminowi do złożenia pełnomocnictwa z przyczyn, które nie sposób uznać za niezawinione. W myśl art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. Jak wynika z treści znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej przedmiotowe wezwanie do złożenia pełnomocnictwa przesyłka została dwukrotnie awizowana: w dniu 16 listopada 2012 r. i w dniu 26 listopada 2012 r. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W rozpoznanej sprawie twierdzenia pełnomocnika skarżącego w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały zobiektywizowane, w szczególności poprzez zainicjowanie wszczęcia stosownego postępowania wyjaśniającego przed organami pocztowymi. Z tego też względu nie można przyjąć, że w sposób skuteczny mogły one obalić domniemanie doręczenia pisma, wynikające z art. 73 p.p.s.a. Z pewnością takiego przeciwdowodu nie stanowi oświadczenie pełnomocnika skarżącego, o braku awizo w tej sprawie oraz w innych sprawach, gdyż przyjęcie tego rodzaju "dowodu z oświadczenia" przez Sąd podważałoby sens regulacji dotyczącej wprowadzenia tzw. fikcji doręczenia. W związku z tym trudno założyć, aby awizo nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej. Sąd nie ma w niniejszej sprawie podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. Dlatego też należy uznać, że nieodbieranie przez pełnomocnika skarżącego korespondencji wskazuje jednoznacznie na brak należytej dbałości o swoje sprawy, a tym samym nie można uznać, że nie zaistniała w sprawie przesłanka winy. Wnioskodawca wskazała, że uchybienie terminu zostało spowodowane przez złą pracę listonosza, który to nie wkładał awizo do skrzynki pocztowej. Stwierdziła, że wielokrotnie składała skargi na pracę listonosza. Wnioskodawca nie przedłożyła natomiast, żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Niczym nie potwierdziła stwierdzonych nieprawidłowości w pracy listonosza, czy też składanych wcześniej skarg. Powyższe musi prowadzić do uznania, że nie sposób winą za brak dotrzymanie terminu obciążyć pracowników poczty. Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.