I SA/Ke 64/15

Dnia 24 marca 2015 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. L. na postanowienie Dyrektora Ś.. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K.. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania p o s t a n a w i a zwolnić K. L.od kosztów sądowych. K. L. zawarł w skardze z dnia 12 grudnia 2014 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych, który w dniu 13 lutego 2015 r. złożył na urzędowym formularzu PPF. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku wynika, że skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym, jako majątek wykazuje mieszkanie wielkości 49m². Źródłem utrzymanie skarżącego jest dochód z emerytury w wysokości 594,92 zł miesięcznie. Skarżący oświadcza, że nie posiada oszczędności, akcji, udziałów, złota ani innych kosztowności, nie posiada samochodu, a miesięczne dochody w całości przeznacza na własne utrzymanie. Dane zawarte we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej skarżącego, z uwagi na powyższe pismem z dnia 18 lutego 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie stosownych dokumentów wykazujących, czy skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnych, które wskazał we wnioskach o przyznanie środków unijnych za 2012 r. (wniosek w aktach administracyjnych) W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że w dniu 8 października 2012 r. przekazał nieruchomości rolne na rzecz syna Z. L. aneksem do umowy dzierżawy zawartej w dniu 28 kwietnia 1997 r. W załączeniu skarżący przedłożył kserokopię aneksu do umowy dzierżawy. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz dodatkowych wyjaśnień wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc bowiem pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim fakt, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym, samodzielnie ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania, a utrzymuje się jedynie dochodu z emerytury w kwocie 584,92 zł miesięcznie należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.