I SA/Ke 640/14

Dnia 25 listopada 2014 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a zwolnić A. T. od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]znak: [...] w przedmiocie podatku akcyzowego A. T. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z małoletnią córką, jako majątek wykazuje mieszkanie o powierzchni 40m² oraz nieruchomość rolną wielkości 3ha. Źródłem utrzymania skarżącego i jego córki jest dochód uzyskiwany przez skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, która aktualnie przynosi stratę. Skarżący oświadcza, że nie posiada oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Zdaniem orzekającego sytuacja majątkowa i finansowa skarżącego wykazana we wniosku prowadzi do konkluzji, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Przede wszystkim skarżący aktualnie z prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje stratę, ponadto mieszka z małoletnią córką, która pozostaje na jego wyłącznym utrzymaniu. Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie orzekającego rozpatrywany wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Końcowo podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.