I SA/Ke 655/12

Dnia 30 listopada 2012 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a zwolnić M. P. od kosztów sądowych. Wraz ze skargą z dnia 18 października 2012 r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej M. P. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego we wniosku wynika, że skarżący sam pozostaje w gospodarstwie domowym. Jest osobą bezrobotną, z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jest zdolny do pracy chronionej. Utrzymuje się z renty chorobowej w kwocie 1050,00zł miesięcznie. Skarżący oświadcza, że finansowo wspiera go siostra i córka ( ok. 300zł miesięcznie). Miesięczne koszty utrzymania skarżącego to: czynsz – 250zł, woda – 25zł, energia 40zł, gaz - 30zł, telewizja – 32zł, leki – 150zł, alimenty na syna – 600zł. Skarżący wykazuje zadłużenie wobec Prezydenta Miasta [...] w kwocie 5.374,33zł z tytułu zwrotu świadczeń alimentacyjnych wraz z odsetkami. Skarżący zamieszkuje w mieszkaniu siostry użyczonym nieodpłatnie. Skarżący wskazuje, że leczy się kardiologicznie musi stale przyjmować leki. Według oświadczenia – nie posiada majątku. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności, przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów oraz stan zdrowia skarżącego, należy stwierdzić, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Wobec powyższego orzeczono, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) jak w sentencji.