I SA/Ke 656/12

Dnia 22 stycznia 2013 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego lub adwokata lub doradcy podatkowego w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a 1. zwolnić R. S. od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla R. S. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K.. R. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawa "p.p.s.a.", wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 29 listopada 2012 r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych ustanowienie adwokata lub radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W złożonym wniosku skarżący wskazał, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym, nie wykazał majątku, dochodów, ani oszczędności. W załączeniu przedłożył zaświadczenie Urzędu Pracy m. st. W., że jest osobą bezrobotną od dnia 29 czerwca 2009 r., od dnia 28 grudnia 2009 r. nie posiada prawa do zasiłku. Dane zawarte w złożonym wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej skarżącego, z uwagi na powyższe pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. skarżący został wezwany w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma sądowego pod rygorem oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy do jego uzupełnienia poprzez: - wskazanie kto jest właścicielem mieszkania wskazanego przez skarżącego jako adres zamieszkania przy ul H. W., wskazanie kosztów utrzymania powyższego mieszkania oraz wskazanie czy skarżący partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania; - wskazanie kto jest właścicielem mieszkania wskazanego przez skarżącego jako adres do korespondencji przy ul W. K., wskazanie kosztów utrzymania powyższego mieszkania oraz czy skarżący partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania; - przedłożenie oświadczenia, z jakich źródeł skarżący czerpie środki na swoje utrzymanie; - przedłożenie oświadczenia, jaką kwotę miesięcznie skarżący przeznacza na wydatki związane z życiem codziennym np. produkty żywnościowe, inne podstawowe środki niezbędne do życia; - przedłożenie przez skarżącego odpisu/kserokopii zeznania podatkowego za rok 2011; - wskazanie źródeł oraz kwoty osiągniętego przez skarżącego dochodu za rok 2012; - przedłożenie wyciągu lub wykazu z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych obejmujących operacje z ostatnich 3 miesięcy; - oświadczenie, czy skarżący korzysta z pomocy społecznej, jeżeli tak to w jakiej formie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że właścicielem obu mieszkań jest K. S., skarżący nie zna kosztów utrzymania mieszkań i nie partycypuje w kosztach ich utrzymania. Środki na swoje utrzymanie uzyskuje od matki oraz korzysta z tego co dadzą mu ludzie (jedzenie, ubrania). Miesięcznie wydaje ok. 100-300zł. Za 2011 r. skarżący nie składał zeznania podatkowego, bo nie osiągnął dochodu, w 2012 r. też dochodu nie osiągnął, nie posiada rachunku bankowego, nie korzysta z pomocy społecznej. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń. Mając na względzie okoliczności przedstawione przez skarżącego w złożonym wniosku oraz dodatkowych oświadczeniach, przede wszystkim brak majątku i brak dochodu uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym nie tylko sądowych opłat i wydatków, ale także kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.