I SA/Ke 656/16

Dnia 10 stycznia 2017 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak: [..] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a 1. zwolnić H.K. od kosztów sądowych. 2. ustanowić dla H. K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K.. H. K.w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [..] r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. W złożonym wniosku skarżący oświadczył, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym. Jako posiadany majątek wskazał dom. Skarżący wskazał, że utrzymuje się z renty w kwocie 906 zł netto miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał kary sądowe i nieopłacone podatki. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest osobą chorą na kilka chorób, całkowicie niezdolną do pracy Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) - zwanej dalej ustawą p.p.s.a. następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną skarżącego, przede wszystkim źródło i wysokość miesięcznego dochodu uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1, § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.