I SA/Ke 662/05

Sygnatura akt: I SA/Ke 662/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant: ref. staż. Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13.04.2006 r. sprawy ze skargi Międzywojewódzkiej Handlowej Spółki Inwalidów Sp. z o.o. w K. na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : odmowy zwrotu opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w 2004 roku 1. uchyla akty Prezydenta Miasta z dnia [...] numer [...] i z dnia [...] numer [...] stwierdzające odmowę zwrotu na rzecz Międzywojewódzkiej Handlowej Spółki Inwalidów Sp. z o.o. w K. wniesionych przez nią opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w 2004 roku; 2. uznaje brak obowiązku po stronie Międzywojewódzkiej Handlowej Spółki Inwalidów Sp. z o.o. w K. do uiszczania opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w 2004 roku; 3. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz Międzywojewódzkiej Handlowej Spółki Inwalidów Sp. z o.o. w K. kwotę 440 złotych ( czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Międzywojewódzka Handlowa Spółka Inwalidów w K. Sp. z o.o., posiadająca w 2004 r. status zakładu pracy chronionej, wniosła na rzecz Miasta opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przewidziane w art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. z 2002 r. Dz. U. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Następnie w dniu 14 października 2004 r. skierowała do Prezydenta Miasta żądanie zwrotu powyższych opłat, powołując się na swe zwolnienie wprowadzone przez art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.). Pismem z dnia 03 listopada 2004 r. Prezydent Miasta zaproponował Spółce jednorazowy zwrot opłat za lata 2001-2004 w łącznej kwocie 100 tys. zł.. W odpowiedzi Spółka pismem z dnia 04 kwietnia 2004 r. zaproponowała zawarcie ugody sporządzonej w warunkach art. 917 kc. Prezydent powołując się na przeszkody formalne oraz kwestionując obowiązek zwrotu odsetek, uznając iż Spółka nie przyjęła jego propozycji stwierdził, iż ze zwrotem opłat wstrzyma się do czasu rozstrzygnięcia spraw przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Spółka ponowiła wezwanie w dniu 18.05.2005 r. oraz w dniu 14.06.2005 r. wzywając do usunięcia naruszenia prawa i zwrotu opłat uiszczonych w 2004 r.. Prezydent Miasta pismem z dnia [...] i z dnia [...] podtrzymał stanowisko zawarte w swych wcześniejszych pismach. Spółka zaskarżyła stanowisko Prezydenta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o stwierdzenie po jej stronie nieistnienia obowiązku uiszczania na rzecz Miasta opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu w 2004 r. oraz uchylenie aktów Prezydenta Miasta z dnia [...] i [...] i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż jako jednostka spełniająca warunki zakładu pracy chronionej, stosownie do treści art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczania opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Opłaty te, jej zdaniem, nie są ani opłatami skarbowymi ani opłatami o charakterze sanacyjnym. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Podał, iż jego zdaniem zwolnienie od opłat na które powołuje się Skarżąca, zgodnie ze zastosowaną terminologią, odnosi się wyłącznie do opłat w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Potwierdza to fakt, iż w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie przewidziano zwolnień od opłat, ich nieuiszczenie powoduje wygaśnięcie zezwolenia; sposobem ich określenia jest samoobliczenie, a ich celowy charakter eliminuje ich traktowanie jako dochodu typowego dla dochodu budżetu gminy. Ponadto za oddaleniem skargi przemawia fakt, iż przedmiotowa opłata ma funkcję fiskalnej i zwiększa się wraz ze wzrostem wielkości sprzedaży alkoholu. Nie ma więc racjonalnych powodów dla stosowania zwolnień przedmiotowych wobec zakładów pracy chronionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżony akt administracyjny pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami niniejszego stosunku sądowoadministarcyjnego dotyczy uznania zwolnienia z opłat z tytułu korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych podmiotu posiadającego status zakładu pracy chronionej. W sprawie bezspornym jest, iż Międzywojewódzka Handlowa Spółka Inwalidów w K. Sp. z o.o. na mocy decyzji Wojewody w 2004 r. posiadała status zakładu pracy chronionej i korzystała też z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Stosownie zaś do treści art.31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. Zwolnienie to ma charakter podmiotowy i generalny. Nie dotyczy podmiotów, które nie posiadają statusu zakładów pracy chronionej oraz nie obejmuje jedynie opłat skarbowych oraz opłat sanacyjnych. Regulacja ta odnosi się więc do wszelkich danin publicznych określanych jako opłaty bez względu na to, czy mają do nich zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, czy też nie, a to dlatego, że ustawodawca używając określenia zbiorczego nie dokonał żadnych wyłączeń. W zakresie tego zwolnienia mieści się oplata z tytułu korzystania przez zakład pracy chronionej z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Opłata ta pobierana jest na podstawie art. 111 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. z 2002 r. Dz. U. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), stosownie do którego gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, która wnoszona jest do kasy gminy w każdym kolejnym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem, w terminie do dnia 31 stycznia danego roku, wraz z pisemnym oświadczeniem o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając w warunkach art. 146 ustawy P.p.s.a. uznał brak obowiązku po stronie skarżącej do uiszczania w 2004 r. przedmiotowych opłat oraz uchylił zaskarżone akty. Uzasadnieniem rozstrzygnięcia o kosztach jest przepis art. 200 ustawy P.p.s.a.