I SA/Ke 670/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata T. S. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W. (Dyrektor KOWR), postanowieniem z [...] roku, nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K. (Dyrektor OT ARR), nr [...] z [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany dla J.d. Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy wskazał, że J.d po raz pierwszy nadał wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany w placówce pocztowej dnia 19 czerwca 2017 r., nadanie to było jednak nieskuteczne, gdyż wnioskodawca podał błędny adres Agencji Rynku Rolnego w K., tj. ul. W.51, [...] K.. Wniosek nie został doręczony Dyrektorowi OT ARR w K.. Następnie J.d w dniu 5 lipca 2017 r. po raz kolejny nadał wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie na właściwy adres Agencji Rynku Rolnego w K., tj. ul. P.18, [...] K.. Przedmiotowa przesyłka została doręczona Dyrektorowi OT ARR w K. w dniu 7 lipca 2017 r. Organ powołał się na treść art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Wskazał, że regulacja zawarta w tym przepisie jest wyjątkiem od zasady, że aby oświadczenie odniosło skutek, musi ono dotrzeć do adresata. Dla zastosowania tego przepisu niezbędne jest jednak nie jakiekolwiek nadanie pisma, ale takie jego nadanie, które pozwala przyjąć fikcję, że adresat, któremu pismo to zostało skutecznie doręczone dopiero później zapoznał się z nim już w dacie jego nadania w placówce pocztowej, a zatem, że termin został zachowany. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła dopiero po prawidłowym nadaniu wniosku w dniu 5 lipca 2017 r. - organ bowiem nie miał możliwości zapoznania się z pismem przed tą datą. Termin złożenia wniosku o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany jest terminem zdefiniowanym w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie terminów składania wniosków o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany oraz terminu i sposobu wypłaty tej dopłaty (Dz. U. Nr 113, poz. 945 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem z 16 lipca 2009 r." i jest terminem materialnoprawnym. Terminy materialne, od których zachowania zależy możliwość dochodzenia przez stronę określonego uprawnienia, nie podlegają przywróceniu, bowiem uprawnienie strony, obwarowane określonym terminem, do którego może ona wszcząć postępowanie administracyjne z upływem przewidzianego terminu wygasa. Organ podniósł, że strona nie wnioskowała o przywrócenie wraz z dokonaniem czynności, a jedynie zwróciła się do organu drugiej instancji o rozpatrzenie wniosku. Ponieważ do terminów materialnoprawnych nie stosuje się przepisów k.p.a. regulujących przywrócenie terminu (w szczególności art. 58 i 59 k.p.a.) to ich przywrócenie nie jest dopuszczalne. Niedopuszczalność ta obejmuje zarówno podjęcie rozstrzygnięcia o przywróceniu terminu wynikającego z ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lipca 2009 r., jak też odmowę jego przywrócenia. Organ przywołał następnie treść art. 61 a § 1 k.p.a., uznając, że w niniejszej sprawie zachodziła uzasadniona przyczyna do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Nadto organ II instancji zauważył, że wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie, złożony przez J. w dniu 5 lipca 2017 r. zawiera brak formalny. Zdaniem organu, Dyrektor OT ARR w K. słusznie nie wezwał strony do usunięcia przedmiotowego braku, albowiem jego usunięcie nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy dokonane przez Dyrektora OT ARR w K.. W ocenie organu, podnoszone przez stronę w zażaleniu przesłanki tłumaczące nie złożenie wniosku w terminie określonym w rozporządzeniu nie mogą doprowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Organ nie może bowiem, mając na uwadze art. 6 k.p.a., odstąpić od stosowania prawa - w przypadku jasnej normy prawnej regulującej rozstrzygnięcie konkretnej sprawy, organ jest nią związany i jeżeli ustali, że stan faktyczny mieści się w zakresie ustanowionym przez tą normę, musi ją zastosować. Strona zatem nie może się skutecznie domagać od organu zignorowania przepisu prawa i wszczęcia postępowania oraz przyznania dopłaty wbrew przepisom przyznanie tej dopłaty regulującym. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę, zatytułowaną ,,odwołanie", złożył J.d. W jej treści wniósł: - o uznanie wniosku o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, jako złożonego w terminie 19 czerwca 2017 r., tj. w dniu nadania pierwszej przysyłki skierowanej pod błędny adres, a jeśli to nie możliwe, - o przyznanie nowego terminu dla faktury zakupu i przyznanie wypłacenia należnej sumy w całości. Skarżący podniósł, że wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego wraz z fakturą dokumentującą zakup tego materiału wysłał do OT ARR w K. dnia 19 czerwca 2017 r. pod adres na ul. W.w K.. Adres ten miał dostać w Doradztwie Rolniczym we W.. Z uwagi na nieprawidłowy adres, list został zwrócony do skarżącego. Następnie, zwróconą przesyłkę wraz z kopertą J.d wysłał na właściwy adres OT ARR, tj. K., ul. P. 18. Zdaniem skarżącego, listonosz, który dostarczał przesyłkę zna K. i mógł dostarczyć jego list na właściwy adres OT ARR w K.. Odpowiedź na skargę złożył Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K.. Wniósł o oddalenie skargi w całości. W pismach procesowych z 12 marca 2018 r. skarżący powtórzył argumentację zaprezentowaną w skardze. Na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i podniósł zarzut naruszenia art. 8 i 10 k.p.a. Zdaniem pełnomocnika, doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania, ponieważ skarżący został mylnie poinformowany przez urzędnika o adresie ARR, na który należy przesłać wniosek. Podniósł również zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a. polegający na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem pełnomocnika, postanowienie jest wadliwie uzasadnione. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że adres ARR w K. to ulica P. 18 i adres ten był właściwy w czasie, gdy należało składać wnioski o dotacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę, w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W. z [...] roku, nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K., nr [...] z [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U z 2017 r., poz. 624 ze zm.) z dniem 31 sierpnia 2017 r. zniesiona została Agencja Rynku Rolnego, a z dniem 1 września 2017 r. utworzony został Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa. W myśl art. 47a ust. 1 i 2 ww. ustawy, do rozstrzygania w sprawach dotyczących przyznania dopłat z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany za rok 2017, organem właściwym jest dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a odwołanie przysługuje do Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Zgodnie zaś z przepisem art. 47a ust. 3 ww. ustawy, postępowania w sprawach dotyczących przyznania dopłat z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany za rok 2017, wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organy ARR, prowadzą, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosownie do swojej właściwości organy KOWR. W niniejszej sprawie, Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K., działając jako organ pierwszej instancji wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Zgodnie zaś z 61a § 2 k.p.a. na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie (art. 129 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.). Na skutek zmiany stanu prawnego, w wyniku której z dniem 1 września 2017 r. utworzono Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, na podstawie art. 47a ust. 3 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia został Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Zgodnie zaś z art. 47a ust. 3 cytowanej ustawy, stroną postępowania sądowo-administracyjnego dotyczącego spraw określonych w ust. 1 jest dyrektor oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Przyjęcie, iż kontrolowany akt administracyjny wydał właściwy organ administracji daje Sądowi możliwość oceny zgodności z prawem procesowym podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z treścią art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak przyjmuje się w doktrynie organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn, z wyłączeniem wszakże przyczyn wskazanych w przepisach rozdziału 1 działu II kodeksu, w tych bowiem przypadkach organ administracji publicznej pozostawia podanie bez rozpoznania albo przekazuje sprawę organowi właściwemu w sprawie lub zwraca podanie wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. Przez termin "inne uzasadnione przyczyny" należy rozumieć przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; c) wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; d) wniesienie żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; e) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne) (tak: Zbigniew Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212). Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie terminów składania wniosków o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany oraz terminu i sposobu wypłaty tej dopłaty (Dz. U. Nr 113, poz. 945 ze zm.) wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie, składa się w terminie od dnia 15 stycznia do dnia 25 czerwca danego roku kalendarzowego. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie istniały przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, albowiem strona złożyła wniosek o przyznanie dopłaty po upływie terminu określonego w wyżej przywołanym rozporządzeniu z 16 lipca 2009r., który to termin ma charakter materialnoprawny. Przypomnienia wymaga, iż J.d wystąpił do organu administracji publicznej z wnioskiem w przedmiocie przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Specyficzne dla tego rodzaju postępowania jest to, że wniosek je inicjujący należy złożyć w terminie przewidzianym przez § 1 rozporządzenia z 16 lipca 2009 r., tj. w okresie od dnia 15 stycznia do dnia 25 czerwca danego roku kalendarzowego. J.d nadał na poczcie wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany w dniu 19 czerwca 2017 r., jednakże z uwagi na błędnie podany adres organu - Agencji Rynku Rolnego w K., przesyłka nie została doręczona Dyrektorowi OT ARR w K., lecz zwrócona nadawcy. Następnie J.d w dniu 5 lipca 2017 r. nadał wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie na właściwy adres Agencji Rynku Rolnego w K. – ul. P. 18. Przedmiotowa przesyłka została doręczona organowi pierwszej instancji w dniu 7 lipca 2017 r. Zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Oczywistym jest jednak, iż do zachowania terminu nie jest wystarczające nadanie pisma na dowolny adres, lecz na prawidłowy adres organu administracji, do którego pismo jest kierowane. Jeżeli na skutek pomyłki wnioskującego pismo zostanie zwrócone nadawcy, to data jego nadania na poczcie nie może być brana pod uwagę przy ocenie zachowania terminu do złożenia wniosku. Strona skutecznie nadała wniosek w dniu 5 lipca 2017 r. (data doręczenia do organu 7 lipca 2017r.), co oznacza, że uczyniła to z przekroczeniem terminu, o którym mowa w § 1 rozporządzenia z 16 lipca 2009 r. Należy wyjaśnić, że terminy materialnoprawne są to terminy określone we właściwych przepisach, na bieg których – co należy podkreślić – organ rozpoznający sprawę nie ma jakiegokolwiek wpływu. Termin do złożenia wniosku o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany jest terminem materialnoprawnym szczególnego rodzaju, tzw. terminem kalendarzowym, charakteryzującym się najdalej idącym rygoryzmem. Terminy określone kalendarzowo ustanawiają sztywną granicę przez ustanowienie daty kalendarzowej, po upływie której gaśnie dane uprawnienie. A zatem niemożliwe jest ich przywrócenie. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Inaczej mówiąc, termin materialnoprawny ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację prawa podmiotowego, zaś konsekwencją jego uchybienia jest wygaśnięcie możliwości dokonania określonej czynności. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, z uwagi na fakt, że do terminów materialnoprawnych nie stosuje się przepisów k.p.a. (w szczególności art. 58 i 59) nie jest dopuszczalne ich przywrócenie. Niedopuszczalność ta obejmuje również podjęcie rozstrzygnięcia o przywróceniu terminu wynikającego z ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lipca 2009 r., jak też odmowę jego przywrócenia (m .in. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 675/07, LEX nr 368173 oraz w W. z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2336/08, LEX nr 496160; w Krakowie z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 147/10, LEX nr 749175). Z powyższych względów skarga J. i sformułowane w niej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak wskazano wyżej, organy prawidłowo przyjęły, iż wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany został skutecznie złożony w dniu 5 lipca 2017 r. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że został on złożony 19 czerwca 2017 r., tj. w dniu nadania przysyłki na błędny adres organu. Z uwagi na materialnoprawny charakter terminu składania przedmiotowego wniosku brak jest również możliwości ustalenia dla strony nowego terminu na złożenie wniosku, jak również niedopuszczalne jest jego przywrócenie. Niedochowanie przez skarżącego podstawowego warunku do przyznania dopłaty, czyli złożenia stosownego wniosku w terminie przewidzianym w § 1 rozporządzenia z 16 lipca 2009 r. czyniło niedopuszczalnym prowadzenie postępowania w przedmiocie przyznania dopłaty. Skarżący był zobowiązany do zachowania należytej staranności przy sporządzaniu i składaniu wniosku. W przypadku złożenia wniosku za pośrednictwem operatora pocztowego strona winna zadbać o właściwe oznaczenie adresu siedziby organu, do którego wniosek jest kierowany. Konsekwencje błędnego wskazania tego adresu obciążają wnioskodawcę. Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy zauważyć, że listonosz nie ma obowiązku poszukiwania adresata przesyłki, jeżeli na kopercie niewłaściwe wpisano adres odbiorcy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz.U. z 2017 r., poza. 1481 ze zm.) przesyłkę pocztową doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce. Zdaniem Sądu, nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty sformułowane na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego. Zdaniem pełnomocnika doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 8 i 10 k.p.a., ponieważ skarżący został mylnie poinformowany przez urzędnika o adresie ARR, na który należy przesłać wniosek. Należy zauważyć, że w treści skargi J.d wskazał, iż błędny adres Agencji Rynku Rolnego otrzymał w Doradztwie Rolnictwa we W., natomiast w zażaleniu złożonym do Dyrektora Generalnego KOWR twierdził, że błędny adres ARR w K. otrzymał od pracowników Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W.. Nie wdając się w szczegółową ocenę tych rozbieżnych twierdzeń należy zauważyć, że z art. 8 k.p.a. wynika zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, bezstronności, równego traktowania i proporcjonalności oraz zasada pewności prawa, natomiast w art. 10 k.p.a. została zawarta zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. O naruszeniu wyżej wymienionych zasad nie może być mowy. Jak już wyżej wskazano, to na skarżącym jako wnioskodawcy spoczywał obowiązek prawidłowego sporządzenia i złożenia wniosku. Z istoty podjętego przez organ rozstrzygnięcia wynika także, że w przedmiotowej sprawie nie prowadzono postępowania administracyjnego (nie doszło do jego wszczęcia). Organ wydający zaskarżone postanowienie oraz organ pierwszej instancji nie mogły więc dopuścić się naruszenia wymienionych wyżej zasad postępowania administracyjnego. Z podobnych względów nie można również mówić o naruszeniu art. 7, 77, 80 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego w sprawie. Należy podkreślić, że jedyną mającą w niniejszej sprawie znaczenie okolicznością był fakt, że J. D.nie dochował terminu do złożenia wniosku o przyznanie dopłaty. Organ nie prowadził więc postępowania dowodowego mającego na celu merytoryczne rozpoznanie wniosku. Złożenie przez stronę wniosku po terminie spowodowało brak podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie dopłaty do materiału siewnego. W ocenie Sądu, uzasadnienie postanowienia Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W. z 29 września 2017 roku spełnia wymogi sformułowane w art. 124 § 2 k.p.a. Organ w sposób właściwy wskazał istotną dla sprawy okoliczność (tj. złożenie wniosku po terminie), a następnie z powołaniem się na odpowiednie przepisy, wyjaśnił przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego. Termin na złożenie wniosku o przyznanie dopłaty w niniejszej sprawie upłynął w dniu 26 czerwca 2017 r., albowiem dzień 25 czerwca 2017r. przypadał w niedzielę. Skarżący złożył wniosek w dniu 5 lipca 2017 r., uchybiając tym samym terminowi do jego złożenia. Skoro zatem wniosek został złożony z przekroczeniem terminu wszczęcie postępowania było niedopuszczalne, zgodnie z przepisem art. 61a § 1 k.p.a., który nakazywał w tej sytuacji wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że skarga pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i z tej racji, z powołaniem się na przepis art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę oddalił. Wynagrodzenie pełnomocnikowi adwokatowi T.S., ustanowionemu w ramach pomocy prawnej, Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714) – punkt 2 wyroku.