I SA/Ke 672/10

Dnia 11 stycznia 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006r. p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 20 grudnia 2010r. w wysokości 400zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006r. A.M. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i córką w wieku 17lat. Skarżący nie wykazuje majątku, przy czym oświadcza, że wobec niego zostało przeprowadzone postępowanie upadłościowe, a wszystkie składniki jego majątku weszły w skład masy upadłościowej. Aktualnie skarżący pozostaje bez pracy i nie prowadzi działalności gospodarczej. Rodzina skarżącego utrzymuje się ze dochodu uzyskiwanego przez żonę skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 1800zł miesięcznie. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Rozpoznając zasadność wniosku A. M. o zwolnienie od kosztów sądowych oceniono go w dwóch aspektach - z uwzględnieniem z jednej strony jego sytuacji finansowej, a z drugiej strony wysokości obciążeń, jakie musi ponieść w zainicjowanych postępowaniach sądowych. Aktualnie bowiem A. M. wniósł do tut. Sądu 33 skargi, od których ustalono wpisy sądowe na łączną kwotę 28.603zł. Biorąc więc pod uwagę sytuację materialną skarżącego przede wszystkim fakt, że nie posiada majątku, pozostaje bez pracy, jak również łączną sumę ciążących na skarżącym kosztów sądowych w 33 toczących się jednocześnie postępowaniach sądowych uznano, że poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych, stanowi zbyt duże obciążenie finansowe i może spowodować uszczerbek w utrzymaniu koniecznym skarżącego i jego rodziny. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.