I SA/Ke 692/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych wraz z odsetkami w podatku VAT oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 8 października 2012 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia 10 lipca 2012 r. nr (...) odmawiającą L.K. rozłożenia na raty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące: od października do grudnia 2011 r. i od stycznia do kwietnia 2012 r. w łącznej kwocie 56 213,60 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że L.K. złożył wniosek o rozłożenie na 24 raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2011 r. i od stycznia do kwietnia 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę, uzasadniając to trudną sytuacją finansową spowodowaną problemami z odebraniem płatności od swoich kontrahentów. Oświadczył, że pomoc, o którą wnioskuje nie stanowi pomocy publicznej ani pomocy de minimis, lecz ma być udzielona w ramach optymalizacji. W zakresie sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej podatnika organ ustalił, że L.K. z działalności gospodarczej uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 28 037,57 zł. Posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 8.5833 ha, z którego dochód roczny określił na kwotę 3500 zł. Zamieszkuje z żoną J. i synem K. w domu o powierzchni 220 m² stanowiącym wspólną własność małżonków w R. Wartość tej nieruchomości podatnik określił na kwotę 950 000 zł. Ustalono ponadto, że poza wydatkami związanymi z utrzymaniem domu, podatnik ponosi wydatki na leczenie (1000 zł), studia syna (350 zł), żywność (500 zł). Łącznie koszty utrzymania wynoszą ponad 5000 zł. L.K. spłaca dwa kredyty, których miesięczne raty wynoszą łącznie 14 000 zł. Jest właścicielem samochodu osobowego Peugeot 807 zakupionego w 2006 r. za kwotę 2000 zł. Ponadto posiada środki trwałe wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, tj. trzy ciągniki siodłowe Iveco, dwie naczepy, cysternę paliwa oraz notebook. Dla potwierdzenia swojej sytuacji finansowej podatnik załączył wyciąg z ewidencji środków trwałych, a także podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 maja 2012 r., z którego wynikają przychody w kwocie 65 137,59 zł miesięcznie oraz dochody w wysokości 28 037,57 zł miesięcznie. Podatnik wykazał także zadłużenie wobec PZU S.A. oraz wobec Urzędu Gminy w K. z tytułu zaległości związanych z płatnością podatku od środków transportowych w kwocie 22 328,60 zł wraz z odsetkami w kwocie 2777 zł. Oprócz zaległości w VAT, objętych wnioskiem posiada również inne zaległości w Urzędzie Skarbowym t.j. z tytułu podatku VAT za maj, czerwiec, lipiec 2012 r. (26 135 zł) oraz odsetki (496 zł); z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. (3478 zł) oraz odsetki (189 zł). W toku postępownia odwoławczego L.K. wyjaśnił, że jego sytuacja materialna, finansowa i rodzinna uległa częściowej poprawie. Kontrahenci podatnika zobowiązali się do bardziej terminowego spłacania zobowiązań. Zawarł ponadto nowe umowy na usługi transportowe z kontrahentami co gwarantuje stałe dochody, naprawił dwa samochody ciężarowe, które w miesiącu czerwcu nie były używane i na chwilę obecną posiada pięć środków transportu, spłacił część zadłużenia wobec PZU, realne dochody w lipcu i sierpniu 2012 r. uległy podwyższeniu o około 10%, zwiększone ceny płodów rolnych i dochody uzyskane z gospodarstwa rolnego pozwolą na spłatę rat. Stan aktualnych należności u kontrahentów wynosi łącznie 5840 euro. W celu wyegzekwowania tych należności podatnik podjął działania polegające na wysłaniu listem poleconym wezwań do zapłaty. Jako źródła finansowania proponowanych rat wskazał: dochody z firmy, których średnia z ostatnich miesięcy (czerwiec, lipiec, sierpień) wyniosła 29 341,78 zł; przychody z gospodarstwa rolnego - posiadane zapasy w postaci 10 ton pszenicy i 10 ton żyta, które zamierza sprzedawać systematycznie, edług prognoz ceny tych płodów będą wyższe jesienią i zimą; należności, które zostaną wyegzekwowane od kontrahentów; pożyczka od rodziny. Dyrektor Izby Skarbowej jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) dalej zwana "Ordynacja podatkowa". Zgodnie z art. 67 b Ordynacji podatkowej organ podatkowy dla podatników prowadzących działalność gospodarczą może udzielać ulg określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej, stanowią pomoc de minimis lub stanowią pomoc publiczną. Organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia w pierwszej kolejności, jakiego charakteru pomocy dotyczy wniosek strony, w dalszej kolejności zaś czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna, a w przypadku spełnienia tych wymogów, czy za przyznaniem pomocy przemawia ważny interes publiczny lub interes podatnika. Organ wskazał przy tym na uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie zacytowanych przepisów, jednocześnie zaznaczając, że decyzje wydawane w tym trybie nie mogą być dowolne. Wyjaśniono także sposób rozumienia przesłanek z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, t.j. "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Podniesiono, że rolą podatnika ubiegającego się o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych jest właściwe udokumentowanie wniosku oraz wskazanie przesłanek do jej udzielenia, ponieważ postępowanie w sprawie ulgi jest prowadzone na wniosek podatnika, a nie z urzędu, zaś ciężar dowodzenia spoczywa na tym, który wywodzi określone skutki prawne. Organ odwoławczy wziął również pod uwagę czy ewentualna pomoc w ramach wnioskowanej ulgi jest dopuszczalna na gruncie prawodawstwa unijnego. Z przepisu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90 poz. 864/2 z dnia 30 kwietnia 2004r. ze zm.), wynika że nie stanowią pomocy publicznej takie ulgi w spłacie podatków, które nie prowadzą bezpośrednio do zwolnienia podatnika z obowiązku uiszczenia podatku, ale ułatwiają mu jego zapłacenie poprzez odroczenie terminu płatności i rozłożenie na raty. Aby udzielona podatnikowi ulga nie była pomocą publiczną, a miała charakter optymalizacji ściągania podatków, trudności finansowe podatnika, które dyktują mu potrzebę złożenia wniosku o ulgę, winny mieć charakter przejściowy. Zdaniem organu odwoławczego podatnik nie potwierdził możliwości spłaty zaległości podatkowych. Nie wykazał również, że jego sytuacja finansowa ma charakter przejściowy. Świadczą o tym m.in. decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. nr (...) z dnia 13 października 2011 r., którą został podatnikowi przyznany układ ratalny zapłaty zaległości podatkowych w VAT za miesiące lipiec, sierpień 2011 r. w łącznej wysokości 16 967 zł. Pomimo powyższej pomocy podatnik nie jest w stanie płacić kolejnych, bieżących zobowiązań w ustawowych terminach. Oprócz zobowiązań objętych wnioskiem podatnik nie uregulował także w ustawowym terminie zobowiązań w VAT za maj, czerwiec i lipiec 2012 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że problemy ze spłatą zobowiązań podatkowych ciążących na stronie nie mają charakteru przejściowego i rozłożenie zaległości podatkowej na raty stanowiłoby pomoc publiczną, co mając na uwadze rodzaj wnioskowanej przez stronę ulgi, jest niedopuszczalne. Potwierdza to sam podatnik uzależniając istnienie prowadzonej działalności gospodarczej od przyznania ulgi. Uzasadniając wniosek natomiast powołuje się na dodatnie wyniki finansowe swojej firmy, na przychody z gospodarstwa rolnego, a mimo tego nie reguluje na bieżąco swoich zobowiązań wobec budżetu państwa. Za przyznaniem kolejnej ulgi nie przemawia też podnoszony w odwołaniu argument, że poprzednie podanie podatnika zostało rozpatrzone pozytywnie, jak również że z płatności wyznaczonych decyzją ratalną z dnia 13 października 2011 r. L.K. wywiązuje się terminowo. Organ wskazał, że ostatnia rata wynikająca z tej decyzji została wpłacona w dniu 6 sierpnia 2012 r. zamiast 25 lipca 2012 r. W ocenie organu odwoławczego udzielenie ulgi podatnikowi byłoby sprzeczne z zasadami, na których opiera się optymalizacja spłaty zobowiązań podatkowych. Sytuacja finansowa podatnika jest trudna jednak w pierwszej kolejności przyznaniu wnioskowanej ulgi przeciwstawiają się przepisy Unii Europejskiej. Ulga ta stanowiłaby w tym przypadku pomoc publiczną i groziłaby zakłóceniem konkurencji i wymiany handlowej, bowiem jak wynika z akt sprawy podatnik świadczy swoje usługi na terenie innych krajów UE tj. Czechy, Węgry czy Niemcy. Odnosząc się do przyczyn powstania zaległości podatkowych organ wskazał, że nie powstały one z przyczyn niezależnych od strony, lecz w wyniku niewpłacania w terminie VAT. Odnośnie przedłożonych przez podatnika wezwań do zapłaty skierowanych do dwóch kontrahentów organ wskazał, że działania te zostały podjęte przez podatnika dopiero kilka dni temu. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. L.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie: - art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że przepis ten nie wskazuje okoliczności, które obligowałyby organ podatkowy do rozpatrzenia sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem, a ocena tych okoliczności pozostawiona została organowi rozstrzygającemu udzielenie ulgi, pomimo że ustawodawca wyraźnie stwierdza, że ulga w spłacie zobowiązań podatkowych poprzez m.in. rozłożenie na raty zaległości podatkowych wraz z odsetkami musi nastąpić jeżeli zaistnieją przesłanki z art. 67b Ordynacji podatkowej: ważny interes podatnika i uzasadniony interes publiczny; - art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i rażąco dowolną ocenę dowodów, pozostawiając poza nawiasem uzasadniony ważny interes jako podatnika. Zdaniem skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wewnętrzne sprzeczności. Dyrektor Izby Skarbowej przyjmuje bowiem, że skarżący jako podatnik nie posiada realnych możliwości spłaty zadłużenia w związku z trudną sytuacją finansową, która nie posiada charakteru przejściowego, zaś z drugiej strony przyjmuje, że dodatnie wyniki finansowe z firmy i przychody z gospodarstwa rolnego pozwalałyby podatnikowi na uregulowanie zobowiązań. W opinii skarżącego wszystkie rozważania organu I i II Instancji nie dotyczą istoty, a w szczególności nie odnoszą się do przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej bowiem nie rozważają podniesionego we wniosku i odwołaniu uzasadnionego ważnego interesu, który sprowadza się do tego, że nie uwzględnienie wniosku spowoduje faktycznie likwidację działalności podatnika, bowiem zajęcie wszystkich płatności od kontrahentów uniemożliwi zakup towarów na dalszą działalność i zachwieje płynnością finansową firmy, a podatnik nie będzie miał możliwości uzyskania tych środków z innych źródeł; upadłość firmy pozbawi środków do życia członków najbliższej rodziny skarżącego, którzy się z tej działalności utrzymują oraz uniemożliwi wywiązanie się z innych zobowiązań, a więc zachwieje działalnością kontrahentów; Skarb Państwa poniesie konsekwencje w związku z koniecznością płacenia zasiłków dla osób, które zostaną pozbawione zatrudnienia w firmie skarżącego, nie będą istnieć wpływy podatkowe ani z tytułu podatku dochodowego ani VAT, a nadto świadczenia na rzecz ZUS (składki). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji na datę jej podjęcia, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sąd podzielił też, uznając za niewadliwe, ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego, które znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu jako przedsiębiorcy ulgi polegającej na rozłożeniu zaległości podatkowej na raty. Przystępując do rozważań w przedmiocie ulg podatkowych, należy zaznaczyć, że zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach. Organ prawidłowo powołał podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia, którą w przypadku ulgi polegającej na rozłożeniu na raty zaległości podatkowej przedsiębiorcy stanowi art. 67b w związku z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Ulgi udzielane przedsiębiorcom, mogą być ulgami, które nie stanowią pomocy publicznej (art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), stanowią pomoc de minimis (art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) lub stanowią ściśle określoną pomoc publiczną (art. 67b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). W myśl art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W przypadku takich ulg udzielanym przedsiębiorcom, uwzględnić należy uregulowania wspólnotowe dotyczące pomocy przedsiębiorcom, co również zostało prawidłowo zaznaczone przez organ. Istotnym jest przy tym, że w prawodawstwie Unii Europejskiej, obowiązuje ogólna zasada zakazu udzielania pomocy podmiotom gospodarczym w formie mogącej zakłócać konkurencję i wymianę handlową - art.107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz. U. Nr 90 poz. 864/2 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm., dalej jako TFUE). Powołane przepisy obligują organ podatkowy do ustalenia w pierwszej kolejności, jakiego charakteru pomocy dotyczy wniosek strony, w dalszej kolejności czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna, a w przypadku spełnienia tych wymogów, czy za przyznaniem pomocy przemawia ważny interes publiczny lub ważny interes podatnika. Wymaga również podkreślenia to, że decyzje wydawane na podstawie powołanych wyżej przepisów mają charakter uznaniowy, są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Sąd stwierdził, że rozważania organu dotyczące kwestii uznaniowości decyzji w zakresie udzielania ulg, a także charakterystyki przesłanek z art. 67a Ordynacji podatkowej, tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego są prawidłowe. Podnieść należy, że kontroli Sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organ prawidłowo w pierwszej kolejności ustalił charakter pomocy o jaką ubiega się skarżący prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. Wnosił on mianowicie o rozłożenie zaległości podatkowej z tytułu VAT na raty w ramach ulgi, która nie stanowi pomocy publicznej (art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Definicję ulg, które nie stanowią pomocy publicznej określa się mając na uwadze treść art. 107 ust. 1 TFUE, zgodnie z którą wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W świetle tak wywiedzionej definicji ulgami i zwolnieniami mającymi charakter pomocy publicznej będą te, które kumulatywnie zawierają następujące elementy: są udzielane przez państwo lub ze środków publicznych, uprzywilejowują niektórych przedsiębiorców lub produkcję niektórych towarów, przynoszą korzyści przedsiębiorcy, wywierają wpływ na handel wewnątrz wspólnoty. Nie każda zatem ulga w spłacie podatków udzielona przedsiębiorcy może być traktowana jako pomoc publiczna, a tylko taka, która wywołuje ww. negatywne następstwa. Udzielanie odroczeń i rozkładania na raty przedsiębiorcy znajdującemu się w przejściowych trudnościach finansowych, za które to ulgi płaci on opłatę prolongacyjną, nie jest traktowane jako pomoc publiczna (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008r. sygn. akt I FSK 392/07, lex nr 1014256). Jednocześnie przesłanką traktowania takich ulg jako niestanowiących pomocy publicznej jest pozytywna ocena podatnika dokonana przez organ podatkowy w zakresie możliwości regulowania przez niego zobowiązań podatkowych w dłuższym okresie czasu. W niniejszej sprawie organ prawidłowo dowiódł, że trudności finansowe skarżącego, nie mają charakteru przejściowego i krótkotrwałego. Konsekwencją powyższego jest teza, że rozłożenie skarżącemu zaległości podatkowej stanowiłoby pomoc publiczną, co mając na uwadze rodzaj wnioskowanej przez skarżącego ulgi, jest niedopuszczalne. Powyższych ustaleń dokonano w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Oceniając to postępowanie należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie proces decyzyjny organu spełnia powyższe wymagania. Na potwierdzenie, że trudności finansowe skarżącego nie mają charakteru przejściowego organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Realizując zasadę prawdy obiektywnej zgromadziły obszerny materiał dowodowy, m.in. w postaci dostarczonych przez skarżącego oświadczeń oraz dokumentów obrazujących sytuację w jakiej się znajduje w tym m.in. oświadczenie o aktualnej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej z dnia 26 czerwca 2012 r., oświadczenie z dnia 24 września 2012 r., zaświadczenie z Urzędu Gminy w K. z dnia 7 października 2011 r., decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia 13 października 2011 r., podsumowanie z księgi przychodów i rozchodów, wezwania do zapłaty z dnia 1 października 2012 r., kopia zlecenia na wykonanie transportu dla R. z B., dowód spłaty części zadłużenia w PZU S.A. Czynności organu odwoławczego w zakresie powtórnego zwrócenia się do skarżącego o uaktualnienie zebranych informacji, również wskazują że celem organu było wydanie decyzji w oparciu o kompleksowo ustalony stan faktyczny, istniejący w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją decyzję, organ wskazał w sposób jednoznaczny, dlaczego skarżącemu odmówiono przyznania zawnioskowanej ulgi, a ocena ta nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 Ordynacji podatkowej. Uprawnionym stało się twierdzenie, że skarżący nie posiada realnych możliwości spłaty zadłużenia w związku z trudną sytuacją finansową, która nie posiada charakteru przejściowego. Powyższe potwierdza sam skarżący uzależniając istnienia prowadzonej działalności gospodarczej od przyznania ulgi. W odwołaniu bowiem skarżący zawarł stwierdzenie, że nierozłożenie na raty zaległości podatkowej spowoduje wszczęcie egzekucji a co za tym idzie blokadę rachunków bankowych, utratę płynności finansowej co może doprowadzić do upadku firmy. W skardze natomiast stwierdził, że nieuwzględnienie wniosku spowoduje faktycznie likwidację jego firmy, bowiem zajęcie wszystkich płatności od kontrahentów uniemożliwi zakup towarów na dalszą działalność i zachwieje płynnością finansową firmy, a skarżący nie będzie miał możliwości uzyskania tych środków z innych źródeł. Z powyższego wynika, że według skarżącego głównym źródłem mającym wpływ na stabilność finansową jego firmy są wierzytelności od kontrahentów, a nie dochody z działalności gospodarczej czy z gospodarstwa rolnego. Wymaga przy tym podkreślenia, że starania o odzyskanie należności od kontrahentów, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ, skarżący podjął dopiero ostatnio (wezwania do zapłaty z dnia 1 października 2012 r.). W związku z tym nie mogą one stanowić pewnego źródła zaspokojenia należności podatkowych. O trwałym charakterze trudności finansowych skarżącego świadczy również fakt, że pomimo przyznania skarżącemu układu ratalnego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia 13 października 2011 r. podatnik w dalszym ciągu nie jest w stanie wywiązywać się z bieżących zobowiązań w ustawowych terminach, co więcej ostatnia rata wynikająca z tej decyzji została wpłacona po terminie (w dniu 6 sierpnia 2012 r. zamiast 25 lipca 2012 r.). Na brak możliwości spłaty zadłużenia wskazuje także analiza sytuacji finansowej skarżącego. Łączny miesięczny dochód skarżącego z działalności gospodarczej wynosi około 19 000 zł. Miesięczne wydatki rodziny podatnika wynoszą19 000 zł, w tym z tytułu spłaty rat zaciągniętych kredytów. Inne wymagalne zaległości podatnika to należności wobec Urzędu Gminy w K. (25 105,60 zł), PZU S.A. (18 381 zł). Skarżący posiada także inne zaległości podatkowe: w podatku VAT za maj, czerwiec i lipiec 2012 r. i w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Z analizy sytuacji finansowej skarżącego wynika, że nie jest w stanie dysponować wolnymi środkami po uregulowaniu ciążących na nim zobowiązań. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności przyznania ulgi, jak wskazał organ jest też fakt, że przedmiotowe zaległości nie powstały z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy lecz w wyniku niewpłacania kwot VAT w terminie, który to jest zawarty w cenie sprzedaży usług. Rozstrzygnięcie organu jest również prawidłowe w kontekście ogólnej zasady prawodawstwa Unii Europejskiej, zakazu udzielania pomocy podmiotom gospodarczym w formie mogącej zakłócać konkurencję i wymianę handlową. Skarżący bowiem, jak prawidłowo podniósł organ świadczy swoje usługi na terenie innych krajów Unii Europejskiej: Czech, Węgier, Niemiec. Tym samym udzielenie skarżącemu ulgi groziłoby zakłóceniem konkurencji sprzyjając skarżącemu, pomijając przy tym inne podmioty gospodarcze, które terminowo płacą podatki. Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził tezę organu o braku możliwości spłaty przez skarżącego zadłużenia, z uwagi na jego trudną sytuację finansową, nieposiadającą charakteru przejściowego, co skutkowało odmową przyznania ulgi określonej w art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Rozłożenie skarżącemu zaległości na raty stanowiłoby bowiem w jego sytuacji udzielenie mu pomocy publicznej. W związku z prawidłowym ustaleniem, że sytuacja skarżącego nie spełnia wymagań do przyznania pomocy, która nie stanowi pomocy publicznej organ prawidłowo odstąpił od rozważań w zakresie przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Stąd nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 2 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.