I SA/Ke 692/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1. Postanowienie organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1.Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (Dyrektor ARMiR) postanowieniem z dnia [...] 2015 r. nr [....] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, złożonego przez J. D. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia 6 lutego 2015 r. nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcie bezpośredniego na rok 2014. 1.2. W uzasadnieniu Dyrektor ARiMR powołał treść art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dalej k.p.a określający sposób i termin do wniesienia odwołania oraz art. 44 § 1 pkt. 1 i § 4 k.p.a normujący tzw. "fikcję doręczenia". Następnie organ odwoławczy wskazał , że opisana w pkt 1.1. decyzja organu I instancji została wysłana na adres wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów w dniu 6 lutego 2015 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przedmiotowa decyzja została awizowana 10 lutego 2015 r. oraz powtórnie 18 lutego 2015 r. Organ odwoławczy zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a uznał, że doręczenie zastępcze miało miejsce 24 lutego 2015 r. i od tej daty należy liczyć termin 14 dni na wniesienie odwołania, a nie od momentu otrzymania kopii decyzji przez stronę. W oparciu o treść art. 57 § 1 k.p.a Dyrektor ARiMR stwierdził, że upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu co oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 10 marca 2015 r. W związku z powyższym, Dyrektor ARiMR uznał, że odwołanie złożone 18 sierpnia 2015 r. zostało złożone z uchybieniem terminu. Jednocześnie powołując się na stanowisko zawarte w wyroku NSA z 17 października 1997 r. III SA 681/96 Dyrektor ARiMR stwierdził, że w razie wniesienia przez stronę odwołania po terminie, organ odwoławczy obowiązany jest wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania i pozostawić odwołanie bez merytorycznego rozpatrzenia. Ponadto uznał, że nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawi art. 134 k.p.a. Na poparcie swojego stanowiska Dyrektor ARiMR powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. 2. Skarga do Sądu 2.1. W skierowanej na powyższe postanowienie skardze, zatytułowanej odwołaniem, J. D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przywrócenie mu płatności przysługujących dla gospodarstw w ramach płatności wsparcia bezpośredniego oraz unieważnienie dwóch decyzji w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że nigdy nie był informowany o przeprowadzanych kontrolach oraz wskazał przyczyny z powodu, których lekarz weterynarii odmówił mu dostawy mleka do zbiornika. Dodatkowo skarżący omówił okoliczności towarzyszące przeprowadzanym kontrolom. Ponadto podniósł, że o wydanej decyzji i jej nieodebraniu przez skarżącego poinformował go Kierownik ARiMR we Włoszczowie. Zaznaczył, że nie wiedział o pozostawionym awizie ponieważ nie spotkał listonosza. Wskazał, że listonosz pozostawia awiza w płocie, a z stamtąd może zostać ono porwane przez wiatr bądź zabrane przez przechodniów, ponieważ w pobliżu znajduje się przystanek autobusowy. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARIMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jaki procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.2. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.3. Jak trafnie wskazał Dyrektor ARiMR, w świetle art. 129 § 2 k.p.a odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wymaga wyjaśnienia, że wyznaczenie przez ustawodawcę ram czasowych do dokonania określonych czynności w toku postępowania (w niniejszej sprawie wniesienia odwołania od decyzji) poprzez wskazanie w ustawie terminów, których uchybienie powoduje bezskuteczność czynności, ma na celu usunięcie stanu niepewności w stosunkach procesowych (co do dalszego biegu czy też zakończenia postępowania). Uchybienie ustawowego terminu powoduje więc bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego względem kwestionowanej decyzji. 3.4. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji opisana w pkt 1.1. została wysłana na adres skarżącego wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów i była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy 10 lutego 2015 r. i po raz drugi 18 lutego 2015 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru umieszczono na drzwiach mieszkania adresata. Przesyłka została zwrócona 25 lutego 2015 r. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Następnie 4 sierpnia 2015 r. skarżący wystąpił do Kierownika ARiMR we W. o wydanie kserokopii decyzji dotyczących dopłat za 2014 r., które w tym dniu zostały stronie wydane. W tej sytuacji prawidłowo organ przyjął, że skutek doręczenia nastąpił w dniu 24 lutego 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 44 § 1 k.p.a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 2 i § 3 art.44 k.p.a.). Stosownie natomiast do treści § 4 tego artykułu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia w aktach sprawy. Termin do wniesienia odwołania zaczął więc biec 25 lutego 2015 r. i upłynął 10 marca 2015 r. W konsekwencji złożenie odwołania dopiero w dniu 18 sierpnia 2015 r. musiało skutkować zgodnie z art. 134 k.p.a stwierdzeniem uchybienia terminu. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że wydanie w dniu 4 sierpnia 2015 r., na prośbę skarżącego kserokopii decyzji opisanej w pkt 1.1. miało jedynie charakter informacyjny i nie wywierało wpływu na prawidłowe ustalenia organu, że datą doręczenia był 24 lutego 2015 r. skoro w tym właśnie dniu upływał 14 dniowy okres o jakim mowa w art. 44 § 1 k.p.a. 3.5. Podsumowując, skoro uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało jednoznacznie wykazane, to brak jest podstaw dla kwestionowania prawidłowości orzeczenia organu odwoławczego. Wymaga również podkreślenia, że skarżący nie występował z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Okoliczności powołane natomiast przez skarżącego w skardze nie dotyczą przedmiotu rozstrzygnięcia, którym jest jedynie potwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.