I SA/Ke 692/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ś. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A.Ś. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r. z naruszeniem prawa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r. z naruszeniem prawa A. Ś. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na zagrożenie wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: ustawa p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ustawy p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. (przedmiot kontroli sądowej), a także art. 134 i 135 ustawy p.p.s.a. (zakres kontroli sądowej). W związku z tym, normą z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrot "w granicach tej samej sprawy", użyty w art. 61 ustawy p.p.s.a., dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 LEX nr 743 040; z 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1 110 357; z 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 LEX nr 1 170 772). W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji będzie podlegał rozpoznaniu. Jednakże przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z 3 lipca 2008 r., II OZ 714/08, lex nr 493646). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z 26 lipca 2005r., II SA/Gd 395/05, lex nr 220325). W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania został zawarty w skardze na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r. z naruszeniem prawa dla A. Ś. i dotyczy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzje te są aktami prawnymi nie noszącymi znamion wykonalności, nie nakładają na skarżącego żadnych nowych obowiązków, nie zmieniają wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołują żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych (por.: postanowienie NSA z 2 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1128/13; z 20 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3385/12; z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14). Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczy decyzji, które nie podlegają wykonaniu, zasadnym jest jego oddalenie. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy p.p.s.a., wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go konkretnymi argumentami oraz stosownymi dokumentami, czemu w niniejszej sprawie uchybił. Przywołanie argumentacji za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, ale także uprawdopodobnienie czy udowodnienie takiego żądania, leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy, a co za tym idzie, należy wzmóc w takiej sytuacji wszelką aktywność związaną z wykazywaniem zasadności takiego wniosku. Skarżący nie podjął jednakże działań zmierzających w kierunku, by dowieść przesłanek ustawowych warunkujących ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.