I SA/Ke 693/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r.[...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie określenia H. G. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w miejscowości R., ul. S. 112. W uzasadnieniu decyzji SKO w K. wskazało, że sprawy związane z gospodarką odpadami regulują przepisy ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.). Jednocześnie powołało art. 5 ust. 1 tej ustawy dotyczący obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie utrzymania czystości i porządku oraz wskazało na zawartą w ustawie definicję właściciela. Ustalono, że właścicielką nieruchomości położonej w R. przy ul. S.112 jest M. G.. W związku z tym Kolegium stwierdziło brak podstaw do prowadzenia postępowania w stosunku do H. G.. W konsekwencji za prawidłowe i zasadne uznało umorzenie postępowania wszczętego postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. Na powyższą decyzję Kolegium H.. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Nie precyzując kierunku rozstrzygnięcia wskazała, że nie zgadza się z treścią decyzji wydanych w niniejszej sprawie. Podniosła, że mieszka sama i nie gromadzi żadnych odpadów. Warunki sanitarne ma jak w XIX wieku (pierze ręcznie, toaleta jest na zewnątrz). Odnośnie przedmiotowej nieruchomości wskazała, że przekazała ją córce M. G., która jednak mieszka za granicą i nie gromadzi na niej odpadów. Skarżąca jako matka płaci na różne instytucje, ponieważ chce pomagać dziecku, bo takie ma prawo. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania. Przepis ten przewiduje obligatoryjne umorzenie postępowania, którego przesłanką jest bezprzedmiotowość tego postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wyróżnia się przyczyny bezprzedmiotowości o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym polega na tym, że przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego, tj. podmiot, który ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek prawny. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy następuje np. śmierć podmiotu uprawnionego, zmiana (przekształcenie) podmiotu uprawnionego lub likwidacja uprawnionej jednostki organizacyjnej. Do grupy tej należy zaliczyć także utratę przez stronę kwalifikacji niezbędnych do wykonywania określonej funkcji. Bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym oznacza z kolei, że przestaje istnieć przedmiot stosunku prawnego. Ta postać bezprzedmiotowości może zaistnieć np. w razie zniszczenia rzeczy, przekształcenia jej, rezygnacji uprawnionego z realizacji uprawnienia. W rozpoznanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością ze względu na przyczyny podmiotowe. Organ, mając na uwadze okoliczność, że właściciel nieruchomości położonej w miejscowości R., ul. S. 112 nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6 m ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) wszczął, wobec H. G., postępowanie w sprawie określenia wysokości tej opłaty. Stosownie bowiem do art. 6 o ww. ustawy w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W toku postępowania ustalono, że H.. G. nie jest podmiotem, którego dotyczyłoby rozstrzygnięcie podjęte przez organ na podstawie art. 6 o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Właścicielką przedmiotowej nieruchomości, a tym samym podmiotem, na którym ciążą obowiązki wynikające z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w tym złożenie deklaracji i uiszczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest M. G.. Wobec powyższego prowadzenie wobec skarżącej postępowania wszczętego 28 listopada 2013 r. było bezprzedmiotowe. W konsekwencji organ prawidłowo podjął decyzję o umorzeniu tego postępowania. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mają natomiast zarzuty skargi, które dotyczą kwestii zasadności obowiązków ciążących na właścicielce przedmiotowej nieruchomości. Granice sprawy zostały bowiem wyznaczone przez rozstrzygnięcie o charakterze formalnym. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.