I SA/Ke 694/12

Dnia 22 stycznia 2013 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaconej kwoty na poczet zaległości i odsetek w podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a zwolnić Z. L. od kosztów sądowych. Z. L. w sprawie ze skargi z dnia 17 października 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaconej kwoty na poczet zaległości i odsetek w podatku od nieruchomości złożył w dniu 14 stycznia 2013 r. sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku i piśmie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych wynika, że skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym, jako majątek wykazuje nieruchomość rolną o pow. 0,32ha oraz dom o powierzchni 150m², z mieszkaniem wielkości 20m². Źródłem utrzymanie skarżącego jest zasiłek okresowy z Urzędu Gminy w wysokości 150zł miesięcznie oraz dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 300zł miesięcznie. Skarżący oświadcza, że nie posiada oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc bowiem pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim fakt, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym, samodzielnie ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania, a utrzymuje się jedynie z zasiłku okresowego oraz niskiego dochodu z gospodarstwa rolnego należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 14 stycznia 2013 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy wskazać, że przepisy ustawy p.p.s.a. nie wskazują terminu, w jakim należy zwrócić się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W tym względzie art. 243 § 1 ustawy p.p.s.a. stanowi jedynie, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Co do zasady więc wniosek o przyznanie prawa pomocy nie jest ograniczony żadnym terminem, a stronie przysługuje prawo do złożenia takiego wniosku w każdym czasie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.