I SA/Ke 697/15

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T.-P.Sp. z o.o. w K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. –P.Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić wniosek. W dniu 26 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego) T.-P. Sp. z o.o. w K. (dalej: Spółka) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze złożonej przez nią skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na brak środków finansowych. Wskazała wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych w wysokości 51.000 zł, wskazała brak środków trwałych oraz zysk za ostatni rok obrotowy w wysokości 4.835,15 zł. Nie wskazała rachunku bankowego. Pismem z 11 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał Spółkę do złożenia sprawozdania finansowego Spółki za 2015 r.; rachunku zysków i strat oraz zestawienia obrotów i sald Spółki za 2015 r.; bilansu na dzień 31 grudnia 2015 r.; zeznania podatkowego z tytułu podatku dochodowego za 2015 r.; wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę rachunków bankowych, obrazujących historię i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy, ewentualnie dokumentów potwierdzających zamknięcie rachunków bankowych spółki. W odpowiedzi Spółka przedłożyła kopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. (przychody: 794.000,00 zł, koszty uzyskania przychodów 791.877,18 zł, dochód 2.122,82 zł,) oraz oświadczyła, że pozostałe dokumenty wymienione w wezwaniu Sądu są w toku przygotowania przez biuro rachunkowe, gdyż termin ich złożenia upływa w dniu 30 czerwca 2016 r. Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie z którą koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści z art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie prawnej może być przyznane w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe. Z treści art. 246 § 2 p.p.s.a wynika, że ciężar udowodnienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskującym o jego przyznanie. Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W ocenie orzekającego, sytuacja finansowa Spółki nie uzasadnia zwolnienia jej od kosztów sądowych. Po pierwsze należy wziąć pod uwagę, że przychody Spółki za 2015 r. wynosiły 794.000,00 zł przy kosztach uzyskania przychodów w kwocie 791.877,18 zł. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że kwoty, jakie Spółka uzyskuje w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej i jakie wydatkuje, nie pozwalają dać wiary, że Spółka nie jest w stanie pozyskać środków na opłacenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Biorąc pod uwagę skalę na jaką Spółka prowadzi działalność gospodarczą nie do przyjęcia jest wniosek, że uiszczenie kosztów sądowych wpłynie w jakikolwiek sposób na jej kondycję finansową. Tym bardziej, że na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego koszty te stanowią jedynie wpis od skargi i wynoszą 100 zł. Kwota ta stanowi zaledwie ułamek procenta przychodu Spółki oraz kosztów przez nią ponoszonych. Należy podkreślić, że to do oceny orzekającego należy uznanie, czy strona wykazała, że spełnia stosowne przesłanki przyznania prawa pomocy. W niniejszej sprawie Spółka nie przedstawiła pełnych danych na temat swojej sytuacji materialnej, ponieważ mimo wezwania, nie złożyła sprawozdania finansowego Spółki za 2015 r.; rachunku zysków i strat oraz zestawienia obrotów i sald Spółki za 2015 r.; bilansu na dzień 31 grudnia 2015 r. oraz wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę rachunków bankowych, obrazujących historię i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy, ewentualnie dokumentów potwierdzających zamknięcie rachunków bankowych spółki oświadczając, że dokumenty te są w toku przygotowania przez biuro rachunkowe, gdyż termin ich złożenia upływa w dniu 30 czerwca 2016 r. W konsekwencji należało stwierdzić, że Spółka nie zasługuje na przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy uznano, że skarżąca nie spełnia przesłanek uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych, w związku z czym na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 oraz art. 246 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.