I SA/Ke 699/05

Sygnatura akt: I SA/Ke 699/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant: ref.staż. Emilia Kundera, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22.03.2006 r. ze skarg Przedsiębiorstwa Handlowego "A." K. Spółka Jawna w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za miesiące d stycznia do maja 2005 r. skargi oddala ISA/Ke 699/05 Uzasadnienie Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek odwołań Przedsiębiorstwa Handlowego "A." K. sp. jawna w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawach: 1.[...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej Spółce z tytułu podatku od nieruchomości(lokalu użytkowego) położonego w K. przy ul. P. za 2003r. w kwocie [...] zł 2. [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej Spółce z tytułu podatku od nieruchomości (lokalu użytkowego) położonego w K. przy ul. P. za 2004r. w kwocie [...] zł 3. [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej Spółce z tytułu podatku od nieruchomości(lokalu użytkowego) położonego w K. przy ul. P. za miesiące od I do V 2005r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniach decyzji organ ustalił, że Przedsiębiorstwo Handlowe "A" K. Sp. Jawna na podstawie umowy najmu z dnia 15 lipca 1999r. było posiadaczem lokalu użytkowego znajdującego się w K. przy ul. P. o powierzchni 214 m kw. a stanowiącego własność Gminy. Umowa na skutek jej wypowiedzenia przez Spółkę ustała od czerwca 2005r. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych(Dz.U.02.nr.9 poz.84 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej będące, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Spółka "A." umowę najmu zawarła z Miejskim Zarządem Budynków w K., który jako zakład budżetowy Gminy działał w imieniu i na rzecz Gminy. Najem lokalu jest w myśl art. 336 kc posiadaniem zależnym. W związku z powyższym w stanie prawnym obowiązującym od 1.I.2003r. Spółka "A." stała się podatnikiem podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004, styczeń- maj 2005r. Na powyższe decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosło Przedsiębiorstwo Handlowe "A." spółka jawna w K. Wniosło o uchylenie zaskarżonych decyzji zarzucając naruszenie art. 7 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie, że Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Nadto decyzjom zarzucono naruszenie art.120, 121 i 122 Ordynacji poprzez niezachowanie zasady prawdy obiektywnej. Zdaniem skarżącej doszło też do pogwałcenia art. 2 i 217 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji bez uwzględniania stanu faktycznego i prawnego. Naruszenie prawa materialnego nastąpiło zdaniem skarżącego poprzez przyjęcie, że wprowadzona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych zmiana od 1.I.2003r. obowiązuje do umów najmu zawartych przed ta datą. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargi nie są zasadne. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U.Nr. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie taką decyzję, która narusza prawo i to w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. W myśl art. 7 Ordynacji podatkowej(Dz.U.Nr.8 poz.60 za 2005r. tekst jedn.) podatnikiem jest osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej podlegająca na mocy ustaw obowiązkowi podatkowemu. O tym więc czy dana jednostka jest podatnikiem decyduje treść prawa materialnego. O tym kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości decyduje więc ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych(tekst jedn. Dz.U.Nr. 9 poz. 84 za 2002r.). W art. 3 ust. 1 pkt 4a w brzmieniu obowiązującym od 1.I.2003r. ustawa wskazuje, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest spółka nie posiadająca osobowości prawnej będąca posiadaczem nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Skarżący nie kwestionuje, że spełnia powyższe kryteria. Uważa jedynie, że skoro jego umowa zawarta została pod rządami przepisów w starym brzmieniu to winny się one do niego stosować mimo zmiany stanu prawnego. Pogląd ten nie jest prawidłowy wobec ogólnej zasady, że stosujemy prawo obowiązujące w momencie zaistnienia określonego zdarzenia, chyba , że ustawa stanowi inaczej. Zmiana przedmiotowego przepisu dokonana została ustawą z dnia 30.X.2002r. o zmianie ustawy o podatkach o opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw(Dz.U.02.200.1683).Zgodnie z jej zapisem weszła w życie z dniem 1.I.2003r. Oznacza to, że do zdarzeń zaistniałych od 1.I.2003r. należy stosować jej zapisy. Błędny jest zatem pogląd skarżącej Spółki, że skoro w posiadanie lokalu weszła przed datą 1.I.2003r. to należyto niej stosować przepisy obowiązujące przed tą datą. Skarżąca Spółka nie wskazała nadto na czym polegać miało naruszenie art. 2 i 217 Konstytucji. Z art. 217 Konstytucji RP wynika, że nałożenie podatku i określenia jego podmiotu i przedmiotu musi nastąpić w drodze ustawy. Z taką sytuacją mamy w tym przypadku doczynienia albowiem podatek od nieruchomości nałożony został cyt. wyżej ustawą. W związku z tym nie może być mowy o pogwałceniu art. 217 Konstytucji RP. Art. 2 Konstytucji wyraża ogólną zasadę państwa prawa i sprawiedliwości . Zasada ta w żaden sposób złamana nie została albowiem podatek nałożony został zgodnie z obowiązującym prawem. Zasadę działania na podstawie prawa powtarza Ordynacja podatkowa w art. 120. Nie została ona złamana, wobec wymiaru podatku zgodnie z obowiązkiem podatkowym nałożonym ustawą. Skarżąca Spółka nie precyzuje zresztą na czym naruszenie tej zasady miałoby polegać. Trudno też dopatrzeć się w sprawie naruszenia art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej wobec ogólnikowego zarzutu niezachowania obiektywnej prawdy materialne. Należy w tym miejscu przypomnieć, że stan faktyczny sprawy sporny nie był albowiem spór tyczy jedynie stosowania prawa. Orzekając w sprawie organ II instancji dopuścił się uchybienia art. 200 Ordynacji podatkowej bowiem nie wyznaczył stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Nie miało to jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia a sama strona zarzutu tego nie podniosła. Fakt iż organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki dopiero w 2005r. w niczym nie narusza zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywatela. Organ podatek określić może wysokość zobowiązania podatkowego w każdym czasie limitowanym jedynie terminem przedawnienia. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art.6 ust. 6 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych na osobach fizycznych ciążył obowiązek złożenia organowi informację o nieruchomości zawierających dane niezbędne do wymiaru podatku. Mimo wezwania żaden ze wspólników Spółki tego nie uczynił. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy a dnia 30.VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.Nr.153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.