I SA/Ke 699/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A A. M. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odrzucić skargę. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z [...]nr [...], Minister Finansów stwierdził, że stanowisko A. A. M., przedstawione we wniosku z 8 lipca 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy przedwstępnej, jest nieprawidłowe. Rozstrzygnięcie zostało skutecznie doręczone wnioskodawcy 31 października 2016 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. Na powyższą interpretację strona złożyła skargę za pośrednictwem organu. W jej uzasadnieniu wskazała m.in., że nie widzi potrzeby wzywania organu, co do wypowiedzenia się, co do podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania drogi odwoławczej. Wskazał, że skarżący pomimo prawidłowego pouczenia, nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2016.718), dalej jako "ustawa p.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach m.in. skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 1, § 2, § 3 ustawy p.p.s.a.). Z powołanych regulacji wynika, że skarga wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jest niedopuszczalna. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze stan sprawy, jak też treść powyższych regulacji stwierdzić należy, że skarga A. A. M. została wniesiona bez wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżania. Istotne przy tym jest, że organ o procedurze zaskarżenia pouczył skarżącego w sposób prawidłowy w wydanej na jego wniosek indywidualnej interpretacji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.