I SA/Ke 714/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011r. na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz dokonania zabezpieczenia tego zobowiązania p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie; 2. przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat J. G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 22 listopada 2010r. R. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia z [...]. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. z dnia [...]., znak: [...], w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę od tego zobowiązania wyliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu za okres: grudzień 2004 r., maj-grudzień 2005 r., luty 2006 r., maj-grudzień 2006 r., styczeń-luty 2007 r. i sierpień 2007 r. w kwocie łącznej: 88.687,00 zł (zobowiązanie), 44.280,00 zł (odsetki na dzień 15.07.2010 r.) oraz dokonania zabezpieczenia tego zobowiązania podatkowego na majątku R. W., tj. nieruchomości położonej w O. Ś., ul. K. 1, księga wieczysta nr KI 10/00041192/1 i nieruchomości położonej w miejscowości O.23A, gm. B., księga wieczysta nr KI 10/00050176/9. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, pełnomocnik organu oświadczył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. Ś. w sprawach dotyczących miesięcy XII 2004r., VIII, X, XII 2005r., II 2006r., V-XII 2006r., I-II 2007r., VIII 2007r., objętych zaskarżoną decyzją o zabezpieczeniu, wydał decyzje określające wysokość zobowiązania, które zostały podatnikowi doręczone oraz umorzył postępowanie w podatku VAT jako bezprzedmiotowe za okresy: od maja do lipca 2005r., wrzesień i listopad 2005r. Decyzje powyższe stały się ostateczne gdyż podatnik od żadnej z nich nie odwołał się. Dla potwierdzenia powyższych faktów pełnomocnik organu przedłożył notatkę urzędową sporządzoną w dniu 14 marca 2011r. przez I. R. - Kierownika Referatu Podatku VAT w Izbie Skarbowej w K.. Pełnomocnik skarżącego po zapoznaniu się z treścią oświadczenia pełnomocnika organu oświadczyła, iż nie zgłasza wniosków formalnych oraz podtrzymała skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana, bowiem postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy: skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Zaskarżenie decyzji administracyjnej do wojewódzkiego sądu administracyjnego oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego - niejako za jej pośrednictwem - staje się ta sama sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta. Wszystkie jej istotne elementy indentyfikacyjne zakreślające jej tożsamość określają normy administracyjnego prawa materialnego obowiązujące w momencie wydania zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny wraca do materialnego stosunku administracyjnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. W rezultacie więc stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot i ramy postępowania sądowadministracyjnego, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę tego postępowania. Wobec powyższego należy stwierdzić, w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na decyzję przedmiot postępowania przestaje istnieć, gdy sąd zostanie pozbawiony przedmiotu kontroli, na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W szczególnej kategorii spraw, jakimi są sprawy ze skargi na decyzje w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz dokonania zabezpieczenia tego zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 (z innych przyczyn) będzie miała miejsce, jeżeli wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia nastąpi z mocy prawa, np. na skutek wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu z powodu doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, co w niniejszej sprawie ma miejsce. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. Stan prawny: 2009.04.16). Z oświadczenia pełnomocnika organu oraz notatki urzędowej sporządzonej w dniu 14 marca 2011r. przez I. R. - Kierownika Referatu Podatku VAT w Izbie Skarbowej w K. wynika bowiem, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. Ś. w sprawach dotyczących miesięcy XII 2004r., VIII, X, XII 2005r., II 2006r., V-XII 2006r., I-II 2007r., VIII 2007r. (objętych zaskarżoną decyzją o zabezpieczeniu) wydał decyzje określające wysokość zobowiązania w podatku VAT oraz umorzył postępowanie za pozostałe okresy jako bezprzedmiotowe. Decyzje zostały podatnikowi doręczone. W konsekwencji w sprawie niniejszej na skutek okoliczności, które zaistniały przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Nie znajduje zatem uzasadnienia wniosek skarżącego o merytoryczne rozpoznanie skargi. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Wynagrodzenie i zwrot niezbędnych wydatków pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a oraz § 18 ust 1 pkt. 1 lit c, § 19 oraz § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).