I SA/Ke 714/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi J.T.. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wypłaty pomocy na zalesianie na 2014 r. oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (Dyrektor ARiMR) decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. (Kierownik ARiMR) z dnia [....]nr [...] w sprawie wypłaty J. T. pomocy na zalesianie za 2014 r. 1.2. W motywach rozstrzygnięcia Dyrektor ARiMR wskazał, że 1 października 2007 r. do Biura Powiatowego ARiMR w O.wpłynął wniosek J. T. o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych do powierzchni 3,12 ha, w którym strona wnioskowała również o przyznanie premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej. Następnie, w związku ze złożonym przez J. T. oświadczeniem o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, Kierownik ARiMR decyzją z dnia [...] r. przyznał J. T. płatności na zalesianie w łącznej kwocie 31077,40 zł, w tym z tytułu: wsparcia na zalesianie w wysokości 23121,40 zł, płatnego jednorazowo po wykonaniu zalesienia; premii pielęgnacyjnej w wysokości 3026,40 zł, płatnej corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia, premii zalesieniowej w wysokości 4929,60 zł, płatnej corocznie przez okres 15 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W dniu 27 kwietnia 2010 r. przeprowadzono kontrolę na miejscu uprawy leśnej, w wyniku której w kontrolowanym obszarze nie stwierdzono nieprawidłowości. W dniu 6 września 2010 r. strona wniosła zmianę do wniosku wraz aneksem do planu zalesienia dla działki nr 189 w obrębie G. w gminie O.. Jako przyczynę tej zmiany podał uszkodzenia w sośnie, dębie, modrzewiu, spowodowane żerem pędraka chrabąszcza oraz długotrwałą suszą w 2009 roku. Tym samym aneksem wprowadzono zapis do planu, że od strony południowej wzdłuż całej działki na powierzchni 1 ha wprowadza się 13 rzędów brzozy. W dniu 25 października 2010 r. Kierownik ARiMR wznowił postępowanie administracyjne. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji w dniu 2 lutego 2011 r. skierował do strony decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych, wycofując tym samym z obrotu prawnego decyzję z dnia 15 lipca 2008 r. Decyzją wydaną w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. przyznano płatności na zalesianie w łącznej kwocie 31077,40 zł. Przyznaną płatność na zalesianie gruntów rolnych wypłacono w pierwszym roku realizacji planu zalesienia. W związku ze spełnieniem warunków do wypłaty płatności na zalesianie gruntów rolnych na podstawie składanych w kolejnych latach 2009-2011 wniosków o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych, J. T. otrzymywał pomoc przyznaną decyzją Kierownika ARiMR z 2 lutego 2011 r. Na mocy decyzji Kierownika ARiMR z dnia [...] r. płatność za rok 2012 została pomniejszona łącznie o 238,68 zł ze względu na stwierdzone uchybienia w zakresie wzajemnej zgodności (na podstawie wyników kontroli na miejscu z dnia 11 października 2012 r. w ramach wniosku rolnośrodowiskowego). Płatność za 2013 rok została pomniejszona ze względu na uchybienia stwierdzone podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 23-24 września 2013 r. Dla kompleksu leśnego oznaczonego literą M stwierdzono, że powierzchnia zalesiona stwierdzona nie jest zgodna z powierzchnią zalesioną deklarowaną we wniosku, tj. powierzchnia deklarowana to 3,12 ha, powierzchnia stwierdzona to 2,96 ha - a zatem ustalony poziom zobowiązania to 2,96 ha. Ustalenia te organ zawarł w decyzji z dnia 22 czerwca 2015 r. W dniu 8 maja 2014 r. J. T. złożył wniosek o wpłatę pomocy na zalesianie (PROW 2007-2013) za rok 2014. Żądanie strony doprecyzowano korektą z dnia 23 maja 2014 r., zmniejszającą teren z 3,12 ha do 2,96 ha. W dniach 18-24 listopada 2014 r. przeprowadzono kontrolę na miejscu kompleksu leśnego. W kontrolowanym obszarze nie stwierdzono nieprawidłowości. W dniu [...] r. Kierownik ARiMR wydał wymienioną na wstępie decyzję nr [...] 1.3. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Dyrektor ARiMR wskazał, że materialnoprawną podstawę przyznania pomocy na zalesienia stanowi ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173, ze zm.) dalej: "ustawa z 7 marca 2007 r.", Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 48, poz. 390 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie zalesieniowe" oraz Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28 stycznia 2011 r., str. 8). Następnie organ odwoławczy przywołał treść art. 10 i art. 21 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. oraz § 8 ust. 4 rozporządzenia zalesieniowego. Wyjaśnił, że w złożonym formularzu wniosku strona ubiegała się o wypłatę pomocy na zalesianie za rok 2014 do powierzchni, która została podważona przez organy w roku 2013. W aktach sprawy znajduje się korekta wniosku z dnia 18 września 2014 r. (wniesiona na formularzu udostępnionym przez Agencję, podpisana przez J. T. - a więc dochowano zasady pisemności postępowania wyrażonej w art. 14 K.p.a.), którą to korektą strona zmniejszyła swoje żądanie odnośnie wypłaty premii zalesieniowej do powierzchni 2,96 ha i tym samym dostosowując poziom żądania do poziomu zobowiązania wynikającego z ustaleń poczynionych przez organy Agencji w sprawie za 2013 rok. Organ podniósł, że konstrukcja prawna przyznawania pomocy determinuje do konieczności opierania rozstrzygnięcia na danych zebranych we wniosku o przyznanie płatności - organ rozstrzygający w sprawie jest związany zakresem wniosku. Żądanie strony złożone za 2014 r. zostało w pełni uwzględnione. Płatność została obliczona zgodnie z zasadą wynikającą z § 8 ust. 4 rozporządzenia zalesieniowego, tj. jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni gruntów w formularzu z dnia 18 września 2014 r. - 2,96 ha i stawki premii zalesieniowej, co dało wynik 4676,80 zł. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję J. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego: tj. art. 28 ust. 1 i 4 i art. 40 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. oraz § 1 pkt 7 i § 18 pkt 3 rozporządzenia zalesieniowego; - bezpodstawne naliczenie do zwrotu dokonanej wypłaty za rok 2007- 2010 pomimo szkody zaistniałej wskutek warunków suszy określonej przez Komisję Nadleśnictwa Ostrowiec Świętokrzyski oraz stwierdzenie, że beneficjent działał w złej wierze i z tego powodu nie zastosowano przedawnienia roszczeń, zaś przeprowadzona kontrola przez organ w latach 2008 - 2012 nie wykazała uchybień wykonania planu zalesienia; - naruszenie przepisów prawa administracyjnego przez nieobjęcie rozpoznaniem przez agencję wszystkich dokumentów złożonych do agencji przez beneficjenta dokonującego zalesienia gruntów rolnych i pielęgnację założonej uprawy leśnej zgodnie z planem zalesienia; - błędne opisanie niemającej rzeczywistego oparcia o stan istniejący uprawy leśnej w naturze i przyjęcie przez organ kontroli na miejscu, że na części zalesionego gruntu brak jest sadzonek drzew zasadzonych przez beneficjenta w postępowaniu naprawczym w latach 2011 - 2013 w części obumarłych, a pozostałe będące w niewielkim wzroście sadzonek dęba i innych; - nieuwzględnienie przez Agencję treści raportu z czynności kontrolnych dokonanych w dniu 24 listopada 2014 r. przez inspektorów biura kontroli na miejscu, a w szczególności dokonanych zapisów na stronie piątej raportu, w którym wykazano, że na części gruntu działki zalesionej o powierzchni 0,16 ha znajdują się sadzonki nowego nasadzenia dęba oraz wcześniej zasadzone sadzonki dęba i modrzewia. 2.2. Skarżący wniósł o przesłuchanie wskazanych świadków, przytoczył treść sentencji wyroków WSA w Kiecach z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 934/14 oraz z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 914/14 oraz podtrzymał wnioski zapisane w skargach wniesionych do WSA w K. z dnia 17 września 2015 r. i 24 września 2014 r. i piśmie procesowym z 23 grudnia 2014 r. Skarżący wniósł o uznanie wydanych decyzji przez Agencję za niezasadnych oraz rażąco naruszających prawo materialne i administracyjne. 2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do roszczeń strony zawartych w skardze organ podniósł, że są one bezzasadne w sprawie za rok 2014, w której w pełni uwzględniono żądania strony. 2.4. Na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. Sąd postanowił odmówić przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje. 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "ustawa p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 7 marca 2007 r., rozporządzenia zalesieniowego oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Z przepisu § 8 ust. 4 rozporządzenia zalesieniowego wynika, że wysokość pomocy na zalesianie w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej na hektar gruntu i deklarowanej przez rolnika powierzchni gruntów, do powierzchni zalesionego gruntu objętego obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 65/2011, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, w szczególności zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 16 i art. 21 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, a w przypadku wsparcia na zalesienie - zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 30 cyt. rozporządzenia. J. T. we wniosku o wypłatę pomocy na zalesianie złożonym 8 maja 2014 r. wskazał powierzchnię 3,12 ha, natomiast w korekcie wniosku złożonej 18 września 2014 r. podał powierzchnię 2,96 ha. To właśnie skorygowana powierzchnia została uwzględniona przez organ przy obliczaniu wysokości pomocy. Oznacza to, że organ w całości uwzględnił żądanie strony i przyznał pomoc w takim zakresie w jakim złożyła ostateczny wniosek. Słusznie organ przywołał przy tym treść art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r., zgodnie z którym pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej. Przepis ten oznacza, że wnioskodawca sam określa przedmiot swojego żądania, a organ jest nim związany i nie może przyznać płatności ponad powierzchnię ujętą we wniosku. 3.3. Z treści skargi wynika, że zarzuty w niej zawarte odnoszą się do decyzji Dyrektora ARiMR z dnia 16 września 2015r. nr 9013-2015-001128 utrzymującej w mocy decyzję Kierownika ARiMR z dnia 22 czerwca 2015 r. nr 0240-2015-003705 w sprawie wypłaty J. T. pomocy na zalesianie w pomniejszonej wysokości. Sprawa ta, oznaczona sygn. akt I SA/Ke 713/15, dotyczyła wniosku o wypłatę pomocy na zalesianie złożonego w 2013 r. W wyniku jej rozpoznania organ wykluczył powierzchnię 0,16 ha ponieważ ustalił, że wnioskodawca nie utrzymywał na niej zalesienia. To na tych kwestiach koncentruje się treść skargi. Jednakże w przedmiotowej sprawie sporna w sprawie I SA/Ke 713/15 powierzchnia 0,16 ha została po korekcie sporządzonej przez J. T. wykluczona z wniosku o przyznanie płatności. To powoduje, że zarzuty skargi pozostają poza zakresem przedmiotowej sprawy i nie mogą być rozpoznane. Z kolei zarzut polegający na bezpodstawnym naliczeniu kwoty do zwrotu za 2007 i 2010 r. dotyczy sprawy I SA/Ke 627/15, więc również brak jest podstaw do czynienia rozważań na ten temat w niniejszej sprawie. Analogicznie należy odnieść się do zarzutów zawartych w skargach w sprawach I SA/Ke 627/15, II SA/Ke 914/14 i II SA/Ke 934/14, do których odwołuje się skarżący w przedmiotowej skardze. Część argumentów w nich podniesiona także nie obejmuje przedmiotowej sprawy, a część powtórzona została w niniejszej skardze ale poddano je rozważaniom w uzasadnieniu wyroku I SA/Ke 713/15. 3.4. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodów z przesłuchaniu świadków należy podnieść, że zgodnie z treścią art.106 § 3 ustawy p.p.s.a., dopuszczony w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być jedynie dowód z dokumentów, i to taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym skarżoną decyzją, oraz pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. O istotnych wątpliwościach można mówić zaś tylko wówczas, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niejasne, są sporne. Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. 3.5. Podsumowując należy podnieść, że organy prawidłowo zastosowały prawo materialne i procesowe, nie naruszając powołanych w skardze przepisów. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.