I SA/Ke 72/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić skargę. D. N. wniósł w dniu 16 grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Skarga została sporządzona przez pełnomocnika radcę prawnego J. T. lecz nie podpisana, w związku z tym Sąd wezwał go do podpisania skargi i złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. Sąd przesłał również pełnomocnikowi odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Pisma te pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu 23 stycznia 2015 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarga nie została podpisana a wpis nie został uiszczony. W dniu 29 stycznia 2015 r. D. N. złożył pismo, które wpłynęło do Sądu w dniu 3 lutego 2015 r. Podniósł w nim, że popiera skargę wniesioną przez radcę prawnego w imieniu skarżącego, na dowód czego przesyła oryginał pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie, które udzielone zostało w dniu 28 listopada 2014 r. Wskazał, że w dniu 29 grudnia 2014 r. wypowiedział pełnomocnictwo radcy prawnemu, dlatego w sprawie działa samodzielnie. Do pisma skarżący załączył pełnomocnictwo z dnia 28 listopada 2014 r. udzielone przez D. N. radcy prawnemu J.. T. oraz pismo z dnia 29 grudnia 2014 r. stanowiące wypowiedzenie tego pełnomocnictwa. Należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 42 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Przepis ten wskazuje, że wypowiedzenie pełnomocnictwa rodzi jedynie skutki w sferze relacji pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem (stosunek wewnętrzny). Dopiero zawiadomienie sądu o tej czynności spowoduje skutek na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego (stosunek zewnętrzny). Dopóki zawiadomienie takie nie zostanie doręczone, dotychczasowy pełnomocnik jest uważany przez sąd za upoważnionego do wszelkich czynności w granicach pełnomocnictwa ze skutkiem dla mocodawcy bez względu na to, czy pełnomocnictwo w stosunku wewnętrznym między pełnomocnikiem a mocodawcą już wygasło czy nie. Mocodawca należycie dbający o własne interesy winien niezwłocznie zawiadomić sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, gdyż od tej chwili skutki działania lub niedziałania pełnomocnika spadają na mocodawcę. Strona nie może skutecznie powoływać się na wypowiedzenie pełnomocnictwa, jeśli o tym fakcie nie poinformowano sądu. Powyższe oznacza, że w pełni uprawnionym było przesłanie skarżącemu –za pośrednictwem pełnomocnika - odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie pełnomocnika do podpisania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, czyniąc to w dniu 20 stycznia 2015 r., nie został jeszcze zawiadomiony przez skarżącego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, a więc wypowiedzenie nie mogło odnieść skutku w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zawiadomienie Sądu nastąpiło dopiero w dniu 3 lutego 2015 r., dlatego do tego dnia radca prawny J. T., stosownie z treści art. 42 § 1 ustawy p.p.s.a. uważany był przez Sąd za osobę reprezentującą skarżącego. Mimo prawidłowego wezwania, skarżący nie uiścił wpisu. Radca prawny nie podpisał również skargi, choć to on działał za skarżącego w dniu jej wniesienia. Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Natomiast w świetle art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z podniesionych względów należało, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.