I SA/Ke 722/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi I Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w opłacie targowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz I.Ś. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (Kolegium, SKO) decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] nr [...]w sprawie określenia I. Ś. zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu sprzedaży z samochodu zaparkowanego przy ul. D. w K. w kwocie 240 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t.Dz.U.2014.849 ze zm.) dalej "u.p.o.l.", opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Obowiązek podatkowy związany z opłatą targową ciąży na określonym podmiocie dopiero w momencie, gdy w konkretnym dniu będzie on dokonywał sprzedaży na targowisku. Ustalenie stawek opłaty targowej, w różnej wysokości dla różnych targowisk w obrębie gminy, mieści się w granicach ustawowego upoważnienia dla rady gminy zawartego w art. 19 ust. 1 u.p.o.l. Kolegium ustaliło, że 10, 23 i 24 stycznia 2015 r. odwołujący dokonywał sprzedaży z samochodu przy ul. D. w K.. Z uchwały nr XVII/375/2011 Rady Miejskiej w K. z 27 października 2011 r. w sprawie określenia zasad ustalania i poboru, terminu płatności i wysokości stawek opłaty targowej, zarządzania poboru opłaty w drodze inkasa oraz określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso oraz wprowadzenia zwolnień opłaty targowej zmienionej kolejnymi uchwałami wynika, że ustanowione zostały trzy strefy opłaty targowej, strefa I obejmująca wskazane tam ulice, II strefa obejmująca teren w pasach drogowych w granicach administracyjnych Miasta K. oraz III strefa obejmująca pozostały obszar określony granicami administracyjnymi Miasta K.Ulica D. w K. pozostaje w granicach administracyjnych Miasta K.Powyższa okoliczność potwierdzona została protokołami sporządzonymi na okoliczność odmowy uiszczenia opłaty targowej przez inkasenta L. L. w obecności funkcjonariusza Straży Miejskiej K. S.. Kopie protokołów dokumentujących prowadzenie sprzedaży z samochodu usytuowanego przy ul. D. w K. zostały przekazane stronie, który jak wynika z protokołów odmówiła podpisu i przyjęcia. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii, że sprzedaż odbywała się z prywatnej posesji położonej w II strefie, i że samochód znajdował się w strefie III, za który odwołujący został dodatkowo obciążony, Kolegium podkreśliło, że opłata targowa określona została jedynie z tytułu sprzedaży z samochodu w strefie III i nie dotyczy sprzedaży jaka odbywała się ewentualnie w strefie II. Nadto, w aktach sprawy brak dokumentów lub innych dowodów potwierdzających stanowisko odwołującego w zakresie tego, że we wskazanym okresie samochód dostawczy typu Bus, z którego odbywała się sprzedaż znajdował się na prywatnej posesji. Kolegium wskazało dodatkowo, że odwołujący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, i jednocześnie miał możliwość wnieść uwagi do zebranego materiału dowodowego. Podatnik w toku postępowania nie składał uwag i wniosków dowodowych zaś podniesione w postępowaniu odwoławczym okoliczności w żaden sposób nie zostały udokumentowane. Na powyższą decyzję I. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a tym samym brak należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenię dowodu z przesłuchania właściciela nieruchomości przy ul. D. 85 w K.. W ocenie skarżącego organ błędnie ustalił, że sprzedaż dokonywana była z samochodu w tzw. III strefie. Sprzedaż odbywała się wyłącznie w tzw. II strefie to znaczy w pasie przydrożnym drogi i na chodniku przy ul. D. w K.. Właścicielka tej nieruchomości K. O. umożliwiła skarżącemu tylko wjechanie i pozostawienie pojazdu na jej posesji. Natomiast sprzedaż 10, 23 i 24 stycznia 2015 r. odbywała się poza terenem posesji i nie była sprzedażą prowadzoną z pojazdu samochodowego. Z tych względów skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków K. O.oraz M. O. zamieszkałych przy ulicy D. 85 w K. na okoliczność w jakim miejscu prowadzona była sprzedaż w ww. dniach. W ocenie skarżącego organ w niewyczerpujący sposób zgromadził materiał dowodowy. Kwestią sporną jest miejsce, w którym dokonywana była sprzedaż i w jakiej formie była ona prowadzona co ma decydujące znaczenie przy określeniu wysokości opłaty targowej. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie 28 stycznia 2016 r. skarżący oświadczył, że nie chce aby świadkowie byli słuchani przez Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2012.270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium dotycząca wymiaru zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu sprzedaży z samochodu w III strefie w dniach 10, 23 i 24 stycznia 2015 r. Organy prawidłowo wskazały na podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, tj. art. 15 u.p.o.l. oraz wydaną na podstawie art. 19 u.p.o.l., uchwałę Rady Miejskiej w K. z 27 października 2011 r. nr XVII/375/2011 w sprawie określenia zasad ustalania i poboru, terminu płatności i wysokości stawek opłaty targowej, zarządzania poboru opłaty w drodze inkasa oraz określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso oraz wprowadzenia zwolnień opłaty targowej. Powołana uchwała ustanawia trzy strefy opłaty targowej, strefa I obejmująca wskazane tam ulice, II strefa obejmująca teren w pasach drogowych w granicach administracyjnych Miasta K. oraz III strefa obejmująca pozostały obszar określony granicami administracyjnymi Miasta K.Dzienna stawka opłaty targowej z tytułu sprzedaży z pojazdu samochodowego, przyczepy, naczepy, platformy w I strefie wynosi 10 zł, w II strefie – 20 zł, a w III strefie – 80 zł. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje samego obowiązku poniesienia opłaty targowej z tytułu sprzedaży w dniach 10, 23 i 24 stycznia 2015 r. Skarżący nie zgadza się natomiast z wysokością określonego mu zobowiązania podatkowego. W konsekwencji spór w sprawie sprowadza się do ustaleń w zakresie miejsca, w którym dokonywana była sprzedaż. Podatnik twierdzi bowiem, że sprzedaż odbywała się wyłącznie w tzw. II strefie to znaczy w pasie przydrożnym drogi i na chodniku przy ul. D. w K. i nie była sprzedażą prowadzoną z pojazdu samochodowego. Według organu zaś sprzedaż dokonywana była z samochodu w III strefie. Dokonując ustaleń we wskazanym zakresie organy zobowiązane były uwzględnić całokształt okoliczności sprawy. Naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Z zasady tej wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organ podatkowy musi kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny, m.in. logiki, doświadczenia życiowego, wszechstronności oceny. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy nie zastosowały się do nałożonych na nich powyższymi regulacjami obowiązków. Na potwierdzenie okoliczności, że skarżący dokonywał sprzedaży z samochodu znajdującego się w III strefie, wskazały na protokoły sporządzone przez inkasenta na okoliczność odmowy zapłaty przez podatnika opłaty targowej. W protokołach tych natomiast stwierdzono jedynie, że sprzedaż odbywała się z samochodu w III strefie, nie opisując dokładnie, gdzie znajdował się samochód dostawczy typu BUS, z którego ewentualnie odbywała się sprzedaż. Wbrew twierdzeniom organu, skarżący w toku postępowania podnosił, że samochód znajdował się na prywatnej posesji, a towar sprzedawano z palet wystawionych przed tą posesją znajdującą się w II strefie (odwołanie, pismo z 13 października 2015 r.). Już sam fakt odmowy przyjęcia protokołów przez skarżącego ponadto sugeruje, że nie zgadzał się z informacjami w nim zawartymi. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak tej okoliczności np. poprzez przesłuchanie inkasenta L. L., towarzyszących mu funkcjonariuszy Straży Miejskiej (K. S. – 10 stycznia 2015 r., Z.Ż. – 23 stycznia 2015 r., C. K. – 24 stycznia 2015 r.) czy właścicieli nieruchomości, na której miał stać samochód, co w skardze sugeruje podatnik. W tym miejscu wymaga przypomnienia, że wyrażona w art. 127 Ordynacji podatkowej zasada dwuinstancyjności postępowania oznacza, że organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ponownego rozparzenia sprawy, a następnie odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Stan faktyczny organ odwoławczy ustala w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w I instancji, uzupełniając o nowe okoliczności, które zaszły lub ujawnione zostały po wydaniu decyzji pierwszo-instancyjnej, ewentualnie uległy zmianie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Kolegium ograniczyło się do kontroli decyzji organu I instancji, nie rozpatrując sprawy merytorycznie. W konsekwencji zarzuty skargi okazały się uzasadnione. Ponowienie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę powyższe rozważania, w tym zgromadzą stosowny materiał dowodowy, w wyniku oceny którego ustalą, gdzie odbywała się sprzedaż (z ziemi czy z samochodu oraz w której strefie). Następnie dokonają subsumcji tak ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, wydając stosowne rozstrzygnięcie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania, w pkt 2 wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a.