I SA/Ke 725/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, M. F. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej wniosek ten jest zasadny, ponieważ ewentualne uwzględnienie skargi skutkowałoby wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji. W ocenie wnioskodawczyni decyzja ta de facto narusza przepisy prawa i godzi w jej interesy, ponieważ spełniła wszelkie wymagania nałożone ustawą aby zwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. W konsekwencji uwzględnienia wniosku organ nie musiałby dokonywać zwrotu kwoty nałożonej na podmiot skarżący. Zdaniem wnioskodawczyni, wobec powyższego, wykonanie decyzji na obecnym etapie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga przy tym podkreślenia, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić, jak chce tego skarżąca, hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi przez Sąd oraz konieczność zwrotu przez organ należności uiszczonej przez skarżącą. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności wniosek ten w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.