I SA/Ke 739/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G.S. od zarządzenia referendarza sądowego z 22 stycznia 2016 r. pozostawiającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. G. S. w piśmie z 18 grudnia 2015 r., stanowiącym odpowiedź na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd, wypełniając zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I, pismem z 28 grudnia 2015 r. przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do jego wypełnienia i złożenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca formularz PPF nadana pod wskazany przez skarżącego adres nie została podjęta. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy 30 grudnia 2015 r. i powtórnie 7 stycznia 2016 r., następnie zwrócono ją do tut. Sądu. W zarządzeniu z 22 stycznia 2016 r. referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania. Podniósł, że w wyznaczonym terminie skarżący nie złożył wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W sprzeciwie od tego zarządzenia skarżący wniósł o zmianę zarządzenia i przyznanie zwolnienia w związku ze złożonym wnioskiem. Podniósł, że nie została mu dostarczona żadna przesyłka zawierająca druk PPF. Nie miał wiedzy, że taki formularz należy złożyć. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadnił trudną sytuacją finansową nie pozwalającą na uregulowanie tych kosztów. Do sprzeciwu skarżący dołączył wypełniony formularz PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowień i zarządzeń referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W ocenie Sądu, prawidłowe jest zarządzenie referendarza sądowego. Zgodnie z treścią art. 67 § 1 p.p.s.a., jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście. Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie – art. 69 p.p.s.a. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma – art. 72 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób opisany w akapicie powyżej, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Paragraf ten stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej– art. 73 § 3 p.p.s.a. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 - art. 73 § 4 p.p.s.a. Z powyższego wynika, że zastosowanie w postępowaniu normy z art. 73 § 4 p.p.s.a. wymaga kumulatywnego zaistnienia kilku przesłanek. Po pierwsze, w przypadku adresatów pism będących osobami fizycznymi instytucja ta może być stosowana dopiero w sytuacji, gdy doręczenie właściwe bezpośrednio adresatowi lub doręczenie zastępcze okazały się niemożliwe. Po drugie, konieczne jest pozostawienie pisma na przechowanie przez okres czternastu dni w placówce pocztowej, w przypadku doręczania pisma przez pracownika operatora pocztowego. Po trzecie, wymagane jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w placówce pocztowej. Po czwarte, konieczne jest, w przypadku niepodjęcia przez adresata przesyłki we wskazanym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dnia od daty pierwszego zawiadomienia. Wszystkie powyższe przesłanki zostały w sprawie spełnione. Przesyłka zawierająca formularz PPF zaadresowana prawidłowo na adres wskazany w skardze, nie została doręczona ani bezpośrednio do rąk adresata ani w sposób zastępczy, wynikający z art. 72 § 1 p.p.s.a. Pierwsze awizowanie nastąpiło 30 grudnia 2015 r. a zwrot do nadawcy nastąpił 15 stycznia 2016 r., czyli przechowywana była w placówce pocztowej przez wymagany okres czternastu dni. W skrzynce oddawczej adresata umieszczono zawiadomienie, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej w Małogoszczu. Przesyłka była powtórnie adresowana 7 stycznia 2016 r. Kumulatywne spełnienie powyższych przesłanek spowodowało, że doręczenie należało uznać za skuteczne w świetle treści art. 73 § 4 p.p.s.a. z dniem 13 stycznia 2016 r. Od tego dnia skarżący zobowiązany był w terminie siedmiu dni, czyli do 20 stycznia 2016 r., złożyć wypełniony formularz. Ponieważ tego nie uczynił, wniosek z 18 grudnia 2015 r. należało pozostawić bez rozpoznania, o czym słusznie rozstrzygnął referendarz sądowy. Za wypełnienie obowiązku zakreślonego w piśmie Sądu z 28 grudnia 2015 r. nie można natomiast uznać przedłożenia przez skarżącego wypełnionego formularza PPF załączonego do sprzeciwu. Z formalnego punktu widzenia jest to bowiem nowy wniosek strony, złożony 2 lutego 2016 r. czyli już po upływie terminu na dokonanie czynności, do których skarżący został zobowiązany w tym piśmie. Z tego powodu zostanie rozpoznany odrębnym rozstrzygnięciem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego, o czym orzekł w sentencji postanowienia.